Picture (im)perfect

Dankje!

De afgelopen 14 weken waren wellicht de meest intense die ik mocht beleven. Een periode van intens geluk, maar ook intense destabiliteit.

Een rollercoaster aan emoties die ervoor gezorgd hebben dat ook dit werd geboren, mijn eigen projectje, Momhistoire.

De maanden die eraan vooraf gingen waren hard, maar ook mooi. Zwanger zijn, niet mijn dada. Zo een ongelooflijk mooi idee wat een lichaam voor je maken kan. Wat je in principe zelf kan. Een klein wezentje dat in je groeit. Vele clichés, die enkel bevestigd kunnen worden. Maar dat besef je pas 1 week na datum. 1 week na datum, dan begon het pas…

36 weken, kotsbeu was ik het! En dan was er die klap. In enkele seconden zie je die maanden voorbij flitsen. Glas vol sterren. Carglass is er niets mee. Een waas, een roes. Minuten lijkt het te duren. Slechts een seconde in werkelijkheid. Ontwaken met armen geklemd, rond jou, mijn kleine wezentje. Tranen komen niet. Dus ik besluit nuchter uit te stappen. De ravage is groot. Maar wij zijn oké. Of dat lijken we toch. Paniek in de ogen van mijn grote kleine held, die intussen ook ter plaatse komt. Het meest gevoelige zieltje uit mijn leven, lijkt even alle controle kwijt te zijn.

We begeven ons richting ziekenhuis. “Pijn, mevrouw?” Daar stond ik nog niet bij stil. “Goed dat u hier bent, mevrouw, met die negatieve bloedgroep ook…” Ook dat was nog niet door mijn gedachten gestoven. Spuitje, monitor en alles zal wel snel voorbij zijn. “Gaat het, mevrouw? We zitten op 3 minuten, u bent in arbeid.” Arbeid? Dus dit was het? Het einde is hier nu? Is alles oké? Is bevallen nu veilig? Al die weken, keek ik uit naar dit moment, was ik het zo beu, en nu twijfels.

2 uur later lijkt alles bekoeld… “U heeft geluk, mevrouw, de contracties nemen af, we kunnen een echo nemen van de baby en dan mag u naar huis.” 3 kwartier duurde het onderzoek. Een niet nader genoemde gynaecoloog, die echt de tijd nam om alles zeker te zijn en mij gerust te stellen. Alles dan toch oké, met mijn kleine erwt, of meloen? Of hoe vergelijk je “dat”? Want oh ja, jij bent beslist niet zo groot als die grote broer van jou. Besloten om toch maar ter observatie te blijven, enfin besloten… Geen keuze. 2 dagen later naar huis. Intussen zondag. Maandag terug aan het werk, voor wat mijn laatste week zou worden als werkende mama voor een tijdje.

Het bange hartje maakt al snel terug plaats voor de afgunst voor het “eendgevoel”. Tergend traag gaat het aftellen. Woensdag 31 oktober 2018 wordt jouw dag! Mijn halloweenbaby… Tot je daar 2 dagen eerder anders over beslist. Jij wil niet als vampier, heks, laat staan pompoen door het leven. Neen de horror, van 5 jaar geleden, komt niet terug. Ik kon het mij niet mooier voorstellen. De natuur die mij riep, de anatomie en wetenschap die anders beslisten. Met een gentle sectio kwam jij ter wereld, mijn perfecte Lou!

Rewind… Perfect? 4 kg 80… Dit moet ik verkeerd gehoord hebben. Jij ging beslist niet zoals jouw grote broer zijn. Of toch? Ik moet eerlijk zijn. Een paar dagen duurde het , eer ik jouw bolle kaken wist te appreciëren. Iets wat weinig moeders durven toegeven. Een gevoel dat ik 2 keer heb gekend. Neen, geen coup de foudre. Ik noemde je naar een minister soms, tot menig jolijt van jouw fans, door het verdwijnen van je hals onder die bolle kaken.

Bezoek, gelukwensen, heerlijke drukte. En het belangrijkste, die 2 trotse mannen. De grote was mijn held, de kleine nog net iets meer. Zo trots om eindelijk, na al die tijd van ongeduld, zichzelf de titel van “grote broer” te kunnen geven. Na enkele dagen mogen we het ziekenhuis verlaten. Euforisch was ik de eerste keer. Maar nu voelde ik rauw verdriet. Mijn kleine baby begon met groeien. Een eerste mijlpaal was voorbij. Een fase in mijn leven die dient afgesloten te worden. Hiervoor ben ik niet klaar…

In de 14 weken die daarop volgen, word ik meermaals geconfronteerd met mezelf. Een mama die moeilijk fases kan afsluiten. Door dit los schrijven, door de geboorte van Momhistoire, denk ik de oplossing te hebben gevonden om mijn herinneringen nog meer kracht bij te zetten door ze te vereeuwigen.