Hoe ik van helemaal mama terug werd gekatapulteerd in het werkende mama-vakje

Deze week was beslist eentje waar ik niet naar uit keek. Maar het lezen van jullie talrijke reacties zorgde ervoor dat het afsluiten van de fulltime mama-tijd net dat tikkeltje draaglijker werd.

Ik wist het! Dat Momhistoire een goed idee zou zijn. Dat het mij zou helpen in het moeilijk afsluiten. Dat allemaal dankzij jullie. Dus een welgemeende dankjewel! De lat ligt intussen hoog voor mezelf. Ik wil jullie kunnen blijven triggeren met eerlijke histoires met een poging tot ietwat grappige kwinkslagen die minstens een glimlach of aha-erlebnis op jullie gezichten toveren. Zoveel positieve reacties, berichtjes en telefoontjes. Niet verwacht.

Ik heb er bewust niet te veel willen bij stilstaan dat het “de laatste week” was. Een gezellige babbel met feedback over het afgelopen jaar en mijn periode van afwezigheid zorgde ervoor dat de goesting er toch ergens wel weer was om terug te komen. Bijna 2 jaar geleden waagde ik de sprong om mijn professioneel leven helemaal om te gooien. En dat betekende ook dat ik mijn privéleven wat mocht aanpassen. Babyplannen werden opgeschoven, maar geluk in mijn job betekende ook geluk in mijn mama-zijn, geluk voor de helden. En dat vond ik ook. 8 jaar lang ging ik de baan op om artsen te bezoeken. Dat in combinatie met een zelfstandige job als logopediste. 2 werelden die soms mijlenver van elkaar lagen, maar net dat maakte het boeiend voor mij. 2 jaar geleden het roer drastisch omgegooid om mij te mogen verdiepen in zoveel meer. Mijn bijberoep heb ik intussen stopgezet. Ik kan niet beide dingen echt goed doen. Dan maak je keuzes. Als trainer sta ik nu aan de andere kant. Iets wat niet zonder slag of stoot ging. Oké, dit klinkt misschien toch wat dramatisch. Maar laat ons dus zeggen, dat het niet altijd simpel is geweest. Mijn plekje vinden, credibiliteit opbouwen, mezelf ontwikkelen,… Uit mijn comfortzone treden en ook de andere landstaal trotseren. Kortom, nog geen seconde spijt gehad van wat mij nu elke dag zoveel rijker maakt. Kreeg ik er nog eens stuk voor stuk leuke collega’s bij.

Ik zal het maar benoemen zoals het is. Die laatste week was een “specialleke”. Eentje met spuitjes voor de kleine held. Een kleine held, die zeker niet de grootste held is. Daar waar mijn grote held nooit ziek of lastig was door spuitjes of tandjes, is hij mijn kleine dramaman. Geef toe, klinkt beter dan dramaqueen. Maar met wat extra mamaliefde komen we al heel ver en daar geniet ik zelf ook van.

Met een gerust hart kon ik aan deze week beginnen. De kaap van 5 kg zijn we eindelijk voorbij! Ik schreef dan wel naarstig over je bolle kaken, ze smolten als sneeuw voor de zon. We zagen al meer sneeuw dan zon, maar smelten deden ze. Het was soms een zoektocht voor mezelf en heel onze omgeving hoe we extra grammetjes bijeen konden sprokkelen. Maar daar later meer over. In ieder geval ben ik de vroedvrouw eeuwig dankbaar voor de hulp, steun en het geloof in ons.

Ook de grote held sloot de periode mooi af, met een verhuis naar zijn grote kamer. Een lang verhaal… (weer stof voor de toekomst) Maar we zijn zo ongelooflijk trots op de weg die hij al heeft afgelegd.

Die eerste werkdag… Net vandaag moet het facultatieve verlofdag op school zijn. Gelukkig is manlief de hele dag thuis. Zo moest ik de avond- en ochtendrush al niet zien door te komen en had ik de emoties van het achterlaten van mijn kleinste held er niet nog bij.

Die eerste dag ging als een sneltrein voorbij. Heel wat nieuwe dingen komen op mij af, de goesting is er nog steeds. En daarmee kom je ver, heel ver. Geloven in mezelf en motivatie brachten mij al veel verder dan eender wat. Wanneer dan woensdag die eerste crèchedag eraan komt, wordt het wel al wat warmer. Met een klein hartje laat ik jou achter. Iets wat ik nooit heb gekend. Want de eerste keer was er mama waar ik mijn grote held 2,5 jaar achterliet. Maar ik heb er vertrouwen in dat de 2 enthousiaste dames hem met al hun zorgen omringen. Het is dan ook de grote held die plooit. Het oh zo gevoelige zieltje pinkte traantjes weg. Hoe mooi is die broederliefde?! Zijn intussen ego van een bijna zesjarige laat het toegeven ervan echter niet langer toe. Dus laat het ons erbij houden dat er een stofje in zijn oog zat. Allebei dan nog…

En of het een schot in de roos was! Lieve berichtjes, leuke foto’s (waarvan ik er met trots hier eentje van gebruikte),… Mijn gevoel zit helemaal top, de kleine held wordt graag gezien. De dagen vlogen voorbij. Nieuwe projecten wachtten mij op. En met nog zoveel goesting over sloot ik de werkweek af… Voor wat een weekend mocht worden met me-time en qualitytime.

Zaterdagmorgen is sinds kort een momentje voor mezelf. In de meest perfecte omgeving volg ik yoga. Ik moet toegeven na een werkweek een geheel andere ervaring. Ik verken mijn grenzen die ik zowel lichamelijk als mentaal voel. Maar met een open mind kan ik de rest van de dag verderzetten, die enkel en alleen in het teken staat van de 2 helden en mezelf. Manlief heeft immers ook recht op iets voor zichzelf.

Zo hard genoten van de kleine dingen. Stilstaan bij al dat geluk. Nu pas besef ik dat al die onvolmaaktheden samen hebben gezorgd voor dat perfecte plaatje…