C’est bon pour le moral!

Als manlief de hele week werkt tot ’s avonds laat, kunnen we maar 2 dingen doen om de avonden te vullen… Foute series checken of online shoppen. Wie mij goed kent, of zelfs nog maar een beetje, weet dat ik soms iets te enthousiast voor dat tweede kies. En aangezien de helden echt wel wat nieuws konden gebruiken…

Uit onderzoek blijkt dat wanneer we beslissingen nemen deze vaak, lees altijd, emotioneel gebeuren. Pas nadien komt de ratio. En dan willen we onze aankoop gaan verantwoorden aan de hand van onderbouwde redenen. Tot zover de verantwoording van al dat geshop en mijn, deze keer, kort professioneel intermezzo. Wanneer dan ook de pakjesbezorger je begint te kennen, weet je dat je bovengemiddeld scoort en officieel bij de shop-a-holic-moms behoort. Al wist ik dat onbewust eigenlijk wel al langer.

De kleine held is deze week nog maar eens op de curves gezakt. Al 4 maand zien we dat scenario verdergaan… Starten op quasi de hoogste curve, om na 4 maand nipt op de laagste te belanden. We hebben besloten om eind deze maand de vaste voeding als bijvoeding te lanceren. Niet mijn initieel plan… Maar blijven zakken, kunnen we echt niet zomaar laten gebeuren. Maak ik me soms zorgen? Ja, beslist wel. Maar als ik zijn guitige blik zie, zijn gebrabbel aanhoor en zijn smalle maar sterke lijfje zie, dan weet ik dat mijn moedergevoel mij nooit in de steek zou laten. Dat we allebei keihard moeten blijven werken. En dan heb ik er die extra voedingsmomentjes gerust voor over. Hoe het verder zal evolueren weet ik uiteraard niet, dus ik moet er geen tekeningetje bij maken hoe moeilijk ik voor hem kan inschatten welk maatje hij “putteke zomer” zal nodig hebben. Blijft hij de kleine Monchichi met slanke billetjes? Of gaat hij de grote held achterna en komt er een serieus groeispurtje aan? Het begint toch wat nipt te zitten in zijn eerste maatjes. Best wel straf om bijna 4 maand met de newborn-spullen te kunnen doen, zeker met een start als deze. Je zou in mijn geval voor minder chansons beginnen zingen… 🎶 C’est bon pour le moral! 🎶 Ik probeerde mezelf er toch al toe te dwingen deze week om langzaamaan afscheid te nemen van de ieniemienie babybroekjes, beter gekend als “leggingskes”, en voor een comfortabel jeanske te gaan. Maar met dat soort billetjes was dat geen voltreffer.

De anders altijd zo welgezinde held, heeft een moeilijke week achter de rug. De eerste microben zijn toch ook gepasseerd. En hij is beslist een weker zieltje dan die grote man. Ook van zijn weelderige haardos heb ik afscheid genomen. Als die broekjes nog niet hoefden, moest ik mijn grenzen toch elders gaan verleggen. Na menig vergelijkingen met onder andere de gebroeders Gallagher, The Beatles, een Monchichi en zelfs Elvis, werd het tijd om hem wat eigenheid te geven. Al moet ik toegeven dat het voor mij nog steeds nogal wennen is.

Ook de grote held kampte met de nodige kwaaltjes deze week. Al jaren heeft hij veel last van groeipijn, die meter 27 kwam er duidelijk niet zonder slag of stoot. Daar waar ik in september naarstig 8 jaar ging shoppen, is nu alles letterlijk te klein. En again… ben ik aan het verantwoorden waarom die aankopen nodig waren.

En dan besef je, wanneer je heel dat hoopje van de twee helden samen legt, dat er best wat zomerse spullen zijn bijgekomen. Het wordt een zomer met sponsen shortjes (waar ik wellicht eeuwig fan van blijf), Marcellekes en matching outfits. Ik ging mijn kinderen nooooooit hetzelfde kleden, maar intussen zijn we van “het mag wel eens met een pyjama” al gegaan naar “zelfde stofje, ander modelletje”. Hou me tegen aub! Wanneer het weer het toelaat, zal de summerspam niet lang op zich laten wachten, wees voorbereid! De grote held is al even enthousiast hierover als mij. Hij vond het vandaag nodig om de eerste short aan te doen van het jaar. En al ben ik fan van korte modelletjes, een langere kon er voor mij wel al door. Oh, wat werd ik goedgezind van dat eerste zonnetje!