Begin deze week, kwam ik tot het pijnlijke besef, dat alles weer veel te snel gaat. Kleine held, jij bent al een half jaar een deel van ons gezin, alsof het nooit anders is geweest. Wat gingen die afgelopen maanden ongelooflijk snel!
Het waren niet bepaald jouw beste dagen, de voorbije week. Nadat we je vrijdag van de crèche mochten halen, wegens onverklaarbaar gekrijs, begon het zo een beetje. Dat waren ze daar absoluut niet gewoon van jou. Ook hun alertheidslampje sprong op rood. We besloten toch maar voor een check-up even langs de pediater te passeren. Bleek er vrij weinig aan de hand. Een beetje vocht achter de trommelvliezen en wat roodheid in de keel… De pediater raadde ons aan dit weekend terug te komen, mocht je nog zo een krijsbui hebben.
En toen begon het nog maar, je kwam thuis en begon koorts te maken. Koorts die we slechts een tweetal uren steeds onder controle konden houden na een koortswerend middel. Tegen het einde van het weekend, had ik het gehad. En wanneer ik dan ook een niet nader omschreven emulsie je oren zag verlaten, belde ik toch maar naar het ziekenhuis of we konden langskomen. Het verdict, oorontsteking nummer 3 (waarvan de laatste nog maar een week geleden voorbij was). Een ander lastiger feit voor mezelf, was dat de weegschaal van vrijdag tot zondag een slordige 400g minder aangaf… Ons inhaalmanoeuvre kan terug beginnen. Maar deze keer blijf ik optimistisch, wat ons in het verleden lukte, lukt ons zeker nu ook!
Ik bladerde door mijn overload aan foto’s van het afgelopen half jaar. Wat ben jij veranderd! Je bent een echt Persoontje geworden. En sorry voor de Persoontjes-lezers, los van dat blijft hij volgens de meerderheid nog steeds een kopie van mezelf. Maar oordeel vooral zelf.
Ik heb mezelf altijd afgevraagd hoe het zou zijn, zo een gezin met 2 kinderen. Wel, ik kan me haast niet meer voorstellen wat het was zonder die kleine held en nog minder zonder die grote. Wat deden wij godganse dagen zonder kinderen eigenlijk? Nee, manlief en ik hebben het er ook wel van genomen, maar eerlijkheidshalve, maken die 2 helden ons toch veel sterker. Als team, maar ook elk op zich als mens. Ze maken ons sterk, en tegelijk zwak. Maar dat verhaal kent iedereen die iemand onwijselijk liefheeft wel.
Als kleine Maggy werd je geboren, met een bos haar om U tegen te zeggen. Als ik de foto’s nu bekijk, vind ik dat echt wel meevallen. Maar misschien verklaren recentere foto’s wel hoe die perceptie in mijn brein is geslopen. Zienderogen werd je slanker. Niet een zoveelste blog over mijn ongerustheid…
In dat nu nog korte leventje van jou, mocht je al zoveel ontdekken. De eerste weken heb je wellicht niet echt beleeft. Wij waren het vooral die zo immens onder de indruk waren. Wanneer dan dat eerste lachje verscheen, en Oh lieve held, je hebt er ons zo lang op laten wachten, kwam er ook meer en meer interactie. Je bent een guitige, altijd goedlachse baby. Ik vraag me af hoe lang ik jou baby mag noemen. Ik geraak er wellicht nooit aan gewend dat het voorbij gaat. Al vrij snel, liet je ons zalige nachten van 8u of meer terug kennen. Al sinds maand 7 in de zwangerschap was mij dat niet meer gegund. Maar wanneer ik dan terug aan het werk ging, protesteerde je op die manier. Weken heeft het geduurd om de mooie structuur die je had terug te vinden. Tot 5x per nacht genoot je van de aandacht, eiste je je mama-momentjes op. Inhalen heet dat zeker? Maar intussen is de rust terug gekeerd. Af en toe moeten we nog wel eens uit ons bed, maar de meeste nachten gaan goed.
Ik merk wel van mezelf, hoe ik door de jaren heen geëvolueerd ben in mijn kijk naar opvoeding. Ben ik beter geworden? Absoluut niet, maar zeker ook niet slechter. Gewoon anders. Meer belevend. De grote held kon voor mij niet snel genoeg groot zijn en alles kunnen. Bij jou sta ik meer stil bij ieder moment. En of je nu zal stappen wanneer je verjaart of pas een half jaar later, daar zal ik mij deze keer niet druk in maken. Ik had voor mezelf gezworen dat ik niet zo was. Al die moeders die mij zeiden dat je alles pas bij een tweede kind intens beleeft. Ik wou het niet horen. Ik wou even hard al gaan genieten, van bij die eerste held. En dat heb ik ook gedaan en doe ik nog steeds. Alleen is het zo, dat ik nu weet wat nog allemaal volgt, welke hoop liefde er mij nog te wachten staat, en ik hierdoor meer in het nu kan blijven.
Dus, grote held, jij hebt me zoveel bijgeleerd! Dankjewel daarvoor!
Ik kijk met veel plezier en voldoening terug naar het afgelopen half jaar. Eentje waarin ons gezin nog completer werd. Want dat mag ik wel zeggen, ook met de grote held alleen, ook dan, werd ons gezin compleet gemaakt. Nooit had ik kunnen vermoeden dat ik zoveel liefde had om te geven, nooit had ik kunnen vermoeden dat er zoveel liefde aan mij zou worden gegeven. Het is even anders geweest, maar ik kan met trots zeggen dat ik een gelukkige, voldane mama en vrouw ben! (“vrouw” blijft toch gek klinken over mezelf, maar we zijn al een tijdje geen 16 meer…) Ik kijk zo hard uit naar al wat nog volgt, maar laat me nog even in mijn kokon genieten van het nu…
Momhistoire 
Mooi… en geniet zeker van jullie mooi gezinnetje😘
LikeGeliked door 1 persoon