Na een periode van extreme drukte, oorontstekingen, snotjes, keelontstekingen, acute kaccidentjes, maar vooral nog steeds zoveel liefde, zijn we deze maand aangekomen aan zoveel trots en tegelijk herwonnen rauw verdriet. Lieve kleine held, jij bent 1! Officieel niet langer een baby, maar een volwaardige peuter. Op jouw ranke lijfje staat het nog niet geschreven, maar jouw daden liegen er niet om.
Wat heb ik genoten het afgelopen jaar! Mijn hart liep over van liefde, maar maakte me tegelijk heel zwak. Mijn helden, mijn dierbaarste bezit. Ze maken mij zo compleet en zó nuttig. Heel eerlijk? De tijd mocht al wat langer stilstaan. Zo vooral een half jaartje geleden. Maar ik moet leren dat elke fase, elke leeftijd, elk moment zijn waarde heeft.
Ik weet nog hoe ik meer dan 5 jaar geleden de grote held zijn verjaardag beleefde. Een hele dag bolden er tranen over mijn wangen heen. Het trauma van de bevalling bleef mij achtervolgen. Gelukkig had ik iets meer dan een jaar geleden een geweldige vroedvrouw die me dat trauma liet verwerken.
Maar ook op een dag als vandaag rollen ze. Geen trauma, geen rauw verdriet zoals ik eerder schreef. Oprechte ontroering om al dat moois dat jij achterlaat. Het heldenduo laat mij met zoveel warmte genieten. Al heb ik nog vaak een schuldgevoel dat ik dat toen niet kon voelen. Het ligt niet aan jou, grote held. Enkel de brute pech die we samen overleefden, maar die van ons dan weer zo een ijzersterk duo maakt.
Mijn kleine held, zo blij dat jij me liet ervaren dat het ook anders kan. Dat intens geluk op zo een moment ook voor mij mocht zijn weggelegd. En dat ik – en al die duizenden andere vrouwen (in België in 2018 trouwens 1/5) die hun kind het levenslicht lieten zien met behulp van de wetenschap, die zich, dankzij Napoleon, keizersnede liet noemen – mij niet langer zwak of schuldig moet voelen. Een dikke dankjewel! Jij maakte mij, samen met de rest van ons gezin, zoveel sterker, zoveel meer mezelf.
Dit is ongetwijfeld de mooiste fase uit heel mijn leven. De helden (3 trouwens, manlief hoort daar ook bij) en ik. En ook al zette je de dag in lang voor de zon opkwam, al hoorde daar alweer een bezoekje aan de kinderarts bij vandaag, deze dag kon niet mooier zijn. Want jij bent er!
Ik hoop dat dat cijfertje dat je kreeg mijn hart iets minder snel doet kloppen. Niet het geluk, maar de onrust mag nu wel gaan liggen. Een jaar al voel je in je slaap mijn vinger onder je neus gaan, een duwtje in je zij,… allemaal om zeker te zijn dat jij nog steeds bij ons bent. Een werkpuntje voor mezelf de komende maanden. Al moet ik toegeven dat de 6-jarige grote held er ook niet meer van schrikt als het bij hem gebeurt…
De dag begon heel vroeg, zoals ik schreef. Enkele minuten nadat jij wakker werd en zoals gewoonlijk je flesje bij ons dronk, kwam er enthousiast geschuifel en fluisterend gezang vanop de trap. Met “Happy birthday to Lou” opende de grote held de dag. Wat was ik ontroerd! De hormonen… kan ik die na 1 jaar nog inzetten?
We keken samen in bed Tik Tak (ja zó vroeg was het dus), gingen naar beneden en met je favoriete ontbijt, aka “een droge boterham”, kwam de zon je ook feliciteren.
Je begon de week alweer zo ziek als een hond. Naar goeie gewoonte van de laatste maanden ben je er na een koortsdagje weer helemaal bovenop. Gelukkig vóór je verjaardag. Maar elke 3 weken een dipje is niet goed voor mijn hart, de weegschaal, maar vooral jouw eigen ranke lijfje. Voor jouw verjaardag dus nog niet de verwachte buisjes, maar een extra doktersbezoekje.
Een 1-jarige weegt gemiddeld 3x zijn geboortegewicht. Gelukkig geen 12kg happiness intussen, maar 7,5kg puur geluk mocht eigenlijk wel ietsje meer zijn. Na ons verplichte nummertje van moeder natuur bij de pediater, kon jouw dagje echt beginnen. We gingen samen met broer en een vriendje van jou op stap. Met de grote held gingen we destijds naar de dierentuin, met jou zoeken we rustiger oorden op. Maar we genoten minstens even hard! Al moet ik toegeven dat een bezoekje in het ziekenhuis voor het labo wel erg confronterend was voor mezelf. Laat staan als er dan zo een pientere grote held het absoluut nodig vindt om herinneringen aan toen boven te halen. “Wegslikken moederke, ge kunt het!” maak ik mezelf dan wijs.
1 jaar, 3 kunstjes rijker…
Handjes draaien, hoe groot gaat Loutje worden en bravo. Maar naast die kunstjes nog zoveel meer. Je leerde lachen, kraaien, zitten en vooral… kruipen. Geen “poepschuiver” deze keer, maar kruipen met soms Mowgli-achtige moves inbegrepen. Lieve Lou, kleine Mowgli, ondanks talloze kappersbezoekjes blijf je een Mowgli waardig. Wat ooit begon met #denuallegendarischehaartjesvanlou zal moeten wijken voor #deontembareonhandelbarebos. Lou zoals hij is, in zijn puurste vorm!
Hoe klein en tenger je ook bent, hoe ontembaar je bos ook wordt, hoe à l’aise je ook door het leven gaat, ik kon het me niet beter gewenst hebben. Lou zoals hij is, in zijn puurste vorm, pure liefde…
Momhistoire 