Grote held… Vandaag vierden we jouw verjaardag in quarantaine stijl. Vandaag mocht jij de scepter zwaaien. Je koos voor een ontbijt van pannenkoeken, aardbeientaart in de namiddag en frietjes als avondeten. Van een voorbeeld maaltijdenschema kunnen we dan wel niet spreken, maar je wordt niet elke dag 7 natuurlijk…
We waren nog maar goed en wel wakker en vielen van de ene verrassing in de andere. Jouw peters waren allebei als eerste op post, filmpjes, telefoontjes, kaartjes en cadeautjes bij de vleet.
Zoals elk jaar is dit ook een dag waarop ik even stil word. Nadenkend over wat ons 7 jaar geleden overkwam. Je bent dan wel niet als knapperd geboren, maar wat een staaltje schoonheid lever je daar nu af. Holderdebolder kwam je na 5 dagen tegenstribbelend op deze wereld. Met de nodige heisa, maar sindsdien werd het alleen maar beter. Elk jaar speelt die film nog even af in mijn hoofd. Het charmeerde mij dan ook, dat één van mijn vriendinnen mij feliciteerde met mijn 7 jaar mama-zijn. Ik vond het alvast attent. En dat maakte meteen mijn humeur goed.
7 jaar lijkt me een kantelpunt. Niet van dat verhaal van vet en mager… Eerder het kleine kindje achterlaten. En geloof het of niet, ik kan het aan vandaag. 7x feest!
Je gaf ons al zoveel moois, maar in tijden van quarantaine zitten we nog veel dichter “op” jou. En dat doet me beseffen, lieve held, hoe jij de laatste maanden bent gaan evolueren. Is het je leeftijd of het elimineren van heel wat prikkels? Ik weet het niet, maar ook dat maakt eigenlijk niks uit. Blijf wie je bent, op jouw hoogsteigen manier! Want dat is net wat mij 7 jaar geleden verliefd maakte op een tweede man in mijn leven…
Momhistoire 