Een definitief afscheid… uitgestreden

Vandaag is het dan zover… Het einde van mijn bevallingsverlof. Wie de situatie een beetje volgde, weet dat het dat niet was en er vooral een periode aankomt van aansterken nu en hopelijk in de toekomst ook echt genieten. Hoe leuk de plaatjes soms kunnen zijn, ze waren vanuit mijn living, vanuit mijn zetel. De enige plek buiten de slaapkamer waar ik de maanden met Lucilletje heb vertoefd.

Maar ik neem ook afscheid van mijn lijf. Het lijf waar ik zo kwaad op ben, maar ergens ook zodanig gestretcht heeft, waardoor bovennatuurlijke krachten boven kwamen. Er was de grote bloeding, de placenta previa, de placenta percreta, de tetralogie van Fallot, de zwangerschapsdiabetes, de bevalling met een achtergebleven placenta en de drie maand post partum die mij enkel een periode van extreme ziekte hebben bezorgd. Neen, genieten zat er niet in… Toegegeven die 4 maanden in het ziekenhuis hakten er mentaal ook goed in.

Deze week was enorm heftig. En nu mag ik zeggen dat ik afscheid neem van dat zwangere lijf van mij. 1 foto, onder druk van de allerliefste vroedvrouw ever. Ze had gelijk, die heb ik… Zoals ze trouwens altijd gelijk had, ook al voelde ze dat ze het ook soms allemaal niet meer kon vatten. Maar zwanger zijn, nooit meer! Dat het niet mijn dada was, was al duidelijk anno 2013, met een kleine opflakkering in 2018. Maar hier laat ik los.

Wat begon met weer nog meer pijn, met tot 2 handen vol aan medicatie per dag, kon zo niet blijven. Ik nam contact op met mijn huisarts, want het weekend afwachten durfde ik niet. Verdict? Ontstekingswaarden… het was begonnen in mijn hoofd. De utopie van de placenta te laten resorberen gedurende een klein jaar, viel voor mij volledig aan diggelen. Maar na het weekend zakten de waarden. We namen de antibiotica zoals het hoort de week door en op vrijdag stopten we. Ik leek weer wat geloof te hebben. Maar op zaterdag voelde ik me terug zwakker, zondag doodziek en tegen de avond mochten we alweer een ritje spoed uz afvinken. De ontstekingswaarden stonden alweer fenomenaal hoog. Ik zou andere antibiotica krijgen en toch blijven. Nog een stokje vlug door de neus… rewind… stokje bleef steken, ik had mezelf niet meer onder controle. Nog steeds zit ik in met de vroedvrouw van dienst. Alweer een toppertje! Het schaap zit er wellicht nog mee als ze eraan terug denkt.

Ik ging rustig de nacht in met de pijnstilling, tot plots ‘s morgens de arts helemaal ingepakt mijn kamer binnenkwam. Ik grapte nog of ze naar de maan ging. COVID… dat moest er nog bijkomen. De helden thuis inclusief mini heldin de quarantaine in en ik zou de rest van dit parcours verder alleen moeten doen. Men besloot de operatie maandag alsnog in te plannen, maar toen bleek dat het van kwaad naar erger ging, hebben ze toch moeten ingrijpen donderdag. Die dagen waren hels, maar toegegeven zonder de onvoorwaardelijke steun van de vroedvrouw van het jaar (ik meen het, voor mij moet ze dat zijn) en de psychologe was het niet gelukt.

Ik ging van onderzoekstafel naar onderzoekstafel, ok’s binnen. Bij het steken van de longline, herinner ik mij enkel het rauwe geluid, het prachtige oergeluid, dat door merg en been ging, telkens een baby de kamer ernaast op de wereld kwam. Een geluid dat ik slechts 1 keer heb mogen meemaken dankzij mijn kleine held.

Ik ging het ok in en werd zaterdag terug wakker, nog geïntubeerd. Geloof me, wakker worden terwijl ze daar een buis uit je strot halen, er zijn aangenamer activiteiten. Intussen ook een maagsonde, neusbrilletje, een plankje rond mijn arm gewikkeld om alle draadjes gestrekt te houden, een blaassonde, een drain, een centraalkatheter en nog een buisje door mijn pols om de bloeddruk te meten. Ik denk dat ik het zo wat moet gehad hebben. Maar het leven als prematuur moeten we echt niet onderschatten. Alles wat mijn dochter moest meemaken, leek een staaltje te geven aan mij. Hoefde nochtans echt niet hoor!

Daar lagen we dan op het brandwondencentrum, iz lag al vol covidpatiënten. Ohja, na 2 dagen nog 2 testen ondergaan en had ik de infectie doorgemaakt, maar intussen zaten ze daar thuis vast…

Gelukkig was ik niet altijd helemaal alleen en kon mijn mama er af en toe zijn. En lang leve videocalls van zodra ik op een gewone kamer lag. Maar het voelde raar, apart en vooral heel onnatuurlijk. Hun eerste testen brachten 1 besmetting bij de kleine held en na de quarantaine bleek iedereen negatief. Ik wil de discussie van het al dan niet prikken hier bewust niet aangaan, maar laat ons zeggen dat die COVID het minste van onze zorgen was.

Het verdict bij ontwaken was dat het monster verwijderd is incl. baarmoeder, blijkbaar geen halve dag te vroeg, ik zou niet beter geworden zijn, een geraakte blaas en een bloedvat naar mijn linkerbeen. Vraagt allemaal wat opvolging, maar daar wil ik liever niet te diep op ingaan.

De eerste dagen op mijn kamer waren hel, de pijnstilling raakte maar niet op punt en ik zag mezelf wegzakken. Dit is een strijd die ik niet langer wil voeren.

Klinkt dramatisch, maar ik heb de dood in de ogen gekeken. Ik kan het moeilijker verwoorden dan anders. Misschien komt dat nog, misschien ook niet. Maar afschrijven werkt voor mij. Intussen zijn we dag 6 en zet ik elke dag letterlijk en figuurlijk mini stapjes. Gisteren was eindelijk de dag aangebroken dat ik mijn gezin terug in de armen kon sluiten. Het enige wat nu voor mij telt, is thuis verder aansterken en genieten van heel erg kleine dingetjes samen. Die operatie voor mijn mini heldin nog goed doorkomen en verder… Wij 5, compleet, zoals het hoort, maar met net iets te veel moeite naar mijn gevoel…