1 september, storm in het hoofd…

Kriebels… zo wordt het vaak genoemd. En dat zou het ook moeten zijn. Die spanning voor het onwetende, loslaten van een stukje vrijheid. Vrijheid van gedachten, vrijheid van prestaties,… Een vrijheid die heel wat betekent voor jou. Waar je bij het begin soms moeilijk mee om kan, maar een vrijheid die je uiteindelijk ook rust brengt.

Dan, na 2 lange maanden is die dag daar terug. En de verwachtingen maken minstens even grote indrukken als wat de realiteit je straks zal brengen. Een nieuwe klas, vertrouwde gezichten.

Het is 01h49, ik ben nog wakker. Omdat ik misschien net als hem de spanning voel? Misschien wel een beetje. De grootste oorzaak van mijn nachtelijk schrijven, is echter zijn aanwezigheid.

Hij deed zijn best om op tijd het bed in te gaan, gaf zelf weinig aan van hoe hij zich voelde. Maar zijn ogen spraken boekdelen. Intussen luttele uren later, lig ik nog steeds in een acute staat van paraatheid. Ik hoorde hem al meermaals luidop dromen de afgelopen uren. Hij ligt te zweten en is onrustig, alsof niet hij, maar de echte storm door zijn toch nog kleine lijfje raast. Niet helemaal tot rust te brengen, zeker niet wakker te krijgen.

Het maakt me verdrietig en tegelijk weer boos. Waarom legt hij de lat voor zichzelf zo hoog? Hij gaf eerder aan ze niet perse hoog te leggen of angst te hebben voor de prestaties zelf. Eerder voor hoe hij het als persoon verwacht wordt aan te pakken. Voor hem de grootste prestatie.

Ik heb alle vertrouwen dat de juf hem zal liggen en met hem mee zal groeien in zijn proces. Maar hij kan dit nu nog niet vatten, laat staan het naast zich neerleggen.

De vakantie deed ons alle 5 deugd. Een vakantie die we zo hard nodig hadden. Iets wat iedereen nodig heeft. Batterijtjes opladen zoals ze zeggen. Onze batterijtjes waren alles behalve opgeladen. En wil nu net lukken dat hij wel vaker met accuprobleempjes sukkelt. Hij is vorig schooljaar niet met dat volle batterijtje kunnen starten en dat speelde hem vaker parten. Intussen is hij gegroeid, 147cm puurheid, vooral gegroeid in zijn “zijn”. Hij is vaak meer beheerst, maar dat uit zich ook iets te vaak in het minder open zijn over wat hij echt voelt. In het verleden was dat al erg moeilijk voor hem. Enkel thuis kon hij het nog wel. Maar we merken dat hij met ouder worden nog meer in zichzelf nadenkt. Gelukkig hadden we deze week nog wel onze momentjes van praten. En ik hoop dat ze genoeg waren. Maar ook dan besef ik dat hij niet langer mijn kleine jongetje is, maar een held in de prepuberteit. Niet perse in het provocerende, eerder in het in zichzelf gekeerd gaan ten opzichte van anderen. Hij laat alleen toe wie hij wil. Op zich iets wat hij altijd al deed, alleen doet hij dit nu meer beredeneerd en rustig.

Angst, slechte raadgever. Maar ik hou mijn hart vast wat het overaanbod van prikkels de komende dagen zal doen…

Ik wil die eerste schooldag niet te zwaar laten binnenkomen en vooral terugdenken aan de fantastische zomer die we voor het eerst met ons 5 mochten hebben. Nog nooit vloog een vakantie zo hard voorbij (op die laatste anderhalve week na dan waarin de helden plots de grenzen van elkaar probeerden op te zoeken).

Hij genoot zichtbaar heel hard van zijn kamp met de scouts. Elk jaar opnieuw zien we hem daar groeien en bloeien. Ook onze vakantie was een schot in de roos. Eindeloze zwoele avonden waarin hij maar wat graag mee filosofeerde met de “grote mensen”, vrijheid waarmee hij maar wat graag perfect omging, uitstapjes, ook als een wervelwind helpen in de B&B,… Kortom, hij kon alweer zalig zichzelf zijn.

Maar de kers op de taart, zijn pluim, die verdient hij wel voor de vriendschappen die hij er smeedde. Vriendschappen die bestonden uit plezier en respect. En dat is zijn grootste groeipuntje deze zomer geweest.