Hij deed iets met mij. Hij deed iets met ons.
4 jaar geleden kwam de liefste haarbal ter wereld. Niet als bij een kat naar buiten geworpen als iets dat eruit moest. Neen, de berekeningen gaven ons nog 2 weken, de wetenschap nog 2 dagen, maar de natuur vertelde ons dat je op 29 oktober 2018 het levenslicht zou zien. Voor jou geen Halloween of Wapenstilstand. Al zou die laatste al helemaal jouw kijk op het leven symboliseren. Jij verdiende jouw eigen dagje. 29 oktober 2018, ik werd een echte jongensmama.
Daar waar de trauma’s van de eerste bevalling nog vers verwerkt waren, gaf jij me de kracht om er iets moois in te zien. Een keizersnede was gepland op de dag van de pompoenen, maar de krachtige signalen die je buikwaarts stuurde, vertelden een ander verhaal.
2 weken voordien was er het gekende auto-ongeval, dat gelukkig voor ons beiden een goeie afloop kende. Ik ben kort nadien gestopt met werken en had een dagje rust gepland. Aangezien de activiteit van toen in buikenland niet meer helemaal verdwenen was, besloot ik toch maar wat gezelschap te voorzien. Een gezellig broer-zus dagje draaide uit op het nodige buikgestommel. Al gauw veranderde dat gestommel in wat meer (en meer en meer en meer) en besloten we manlief huiswaarts te laten keren om samen naar het ziekenhuis te gaan. De pijn was groot, maar ergens genoot ik ervan. Ik voelde mijn lichaam werken en kreeg vertrouwen dat ik wél een kind op de wereld kan zetten. De vroedvrouw feliciteerde mij met mijn eerste 4cm en besloot de arts in te lichten omdat er normaal later die week een keizersnede werd ingepland. Een uurtje later kwam de arts binnengewandeld en voerde hetzelfde niet zo aangename onderzoekje uit. Met 7cm op de teller, wisten we dat het vooruit ging. Maar hij gaf aan dat hij geen warm gevoel had om de natuur zijn werk te laten doen. We besloten samen het deze keer niet op de spits te drijven en alles in gereedheid te laten brengen voor een keizersnede. Ik kreeg weeremmers om alles wat draaglijk te houden en jou niet te diep te laten zakken en werd naar het ok gebracht. 2u30 na mijn telefoontje naar manlief vond de meest fantastische bevalling plaats die ik me kon wensen, deze keer mét jouw papa erbij. Later bleek dat ook de enige keer van de drie.
Via een gentle sectio, kwam jij ter wereld, Lou Gaëtan Godelieve Persoon, alias de kleine held. Gekenmerkt door zijn legendarische haardos, een ontbrekende hals, een lichaampje dat al zijn proporties miste, maar een baby met de meest indringende blik die me quasi op slag verliefd maakte. Een baby die me vertelde dat ook een keizersnede een volwaardige manier is om een baby op de wereld te zetten.
Het klinkt wellicht niet zo “moederlijk” mijn omschrijving. Maar door een niet behandelde zwangerschapsdiabetes was de kleine held echt helemaal buiten proportie. Maar ook dat kwam allemaal op zijn plooi. Met zijn nog steeds legendarische haardos, zijn sprekende blik, zijn gave huid, zijn quasi perfecte neusje, zijn guitige lach, zijn ranke lijfje, maar vooral zijn geweldige kijk op de wereld, verovert hij nog elke dag mijn hart.
Lieve Lou, mijn kleine violist, het kind dat me week maakt, dag na dag. Het kind dat me deed inzien wat er écht toedoet. Het kind dat de wereld nog als iets moois aanziet, dat verwonderd wordt door de kleuren die de lucht kan aannemen, door het geluid van ritselende bladeren, door de geur van het bos, door de muziek in de stilte, door zoveel meer. Hij is ongetwijfeld degene in ons gezin met de levenswijsheid, hoe pril zijn leventje ook is. Maar ook onze bemiddelaar, onze peacekeeper, onze zorger. Hoe je uit het niets soms zegt “mama, ik vind jou lief!”, “papa ik vind jou mooi!”, hoe je muziek omschrijft in emoties en dieren, in nog zoveel meer. Al die dingen maken jou zo uniek en zo het koesteren waard.
Lieve Lou, fijne verjaardag
Momhistoire 