Deel… euh… whatever

Een week verder, niet langer terug bij af. Een week vooruit, met vertrouwen of net niet. Hoe het allemaal begon, herbegon…

Jullie herinneren zich wellicht het einde van mijn (s)t(r)ijdperk. 14 December 2022 zou mijn laatste ingreep worden. Damocles hield zijn zwaard weer niet meer goed in de hand en op 18 december mocht het weer door mijn lijf bungelen. Het was alweer een ferme deuk in het vertrouwen in mijn lichaam. Maar vanaf dan, vooruit, no way back! Het herstel kon beginnen. Het was best pittig met een gezin van drie, maar mijn vangnet stond weer in volle staat van paraatheid dus no worries.

6 lange weken in een korset geheven. Ik geef toe, echt smakelijk voelde ik mezelf niet. Maar die dag dat het uit mocht? Ik had nog net geen vuurtje gestookt voor de rituele verbranding. Ik voelde me bevrijd, herboren, in mijn oude lichaam. Wel had dat lichaam van mij zich eraan gewend gemaakt extra plaats te hebben via de diastase. Want een zware maag die ik toen had!

Het moet in de laatste week van het korset ergens geweest zijn dat ik me zorgen maakte. Die maag bleef maar lastig doen en ik weet het aan het beklemmende gevoel van die dichtgesnoerde elastiek. Tot op een bepaald moment Murphy er ook weer zin in kreeg. Mijn maag zei stop en rechtsomkeer maken was het enige toegestane manoeuvre. Ik bedacht me nog dat er wel wat buikvirusjes de ronde deden. Maar na de recatapultatie van mijn verorberde toastje en mijn maaltijd van de vorige dag, voelde ik me weer als een hoentje. Mijn buik was ook terug plat. Sinds enkele weken durfde die wat op te zetten.

De dagen passeerden verder. Damocles was in congé en Murphy had recup genomen wegens een zoveelste burn-out. Alleen die zware maag daar moest ik nog vanaf zien te komen. Ik voelde mijn eetlust minderen en mijn maag opzetten. Misschien nog iets meer dan voordien, maar niet in extremis. Tot 2 weken later alweer een projectiele recatapultatie. Deze keer tijdens het rijden, op een rond punt. Niet aan te voelen komen, nog minder tegen te houden. De geweldige smoothie met rode vruchten van de ochtend kleurde mijn hele auto-interieur prachtig roze. Het geurtje dat er bij kwam, was net iets minder idyllisch. (Ps: alles helemaal vlek- en geurvrij gekregen met schoonmaakazijn uit de Action – geen sluikreclame)

Alweer nadien datzelfde gevoel van verlossing. Alleen werd die opgezette maag op de duur een echte bol. And again, die buik zag er niet meer uit… Enkele dagen later zat ik bij de huisarts en al gauw werden de nodige stappen ondernomen richting gastro-enterologie. Na een reeks onderzoeken blijk ik de trotse bezitter van een nieuwe diagnose, gastroparese. In mensentaal: mijn maag is Ne luie zak…Hierdoor blijft alles dus veel te lang zitten. Op zich een betere diagnose, dan het eerdere vermoeden van een darmobstructie door de vele operaties. Verdict? Chronisch medicatie en maaltijden spreiden. En die bol? Ja daar moest ik maar mee leren omgaan. Die zou misschien wel verdwijnen eens de therapie beter op punt staat.

Een week later had ik terug controle bij de chirurg. En het was duidelijk… Damocles lag niet meer op zijn strand en Murphy had ook weer zijn tweede adem gevonden na zijn kortstondige burn-out ten gevolge van zijn workaholic-gehalte. Een re-integratie traject had hij niet nodig. Hij stond klaar met zijn cocktail voor de volgende burn-out. Dat projectiele recatapulteren had namelijk een deel van de operatie teniet gedaan. Door de hoge druk was het om zeep en dat was dan die bol. Op zich was ik ook een beetje opgelucht dat ik er niet zomaar vrede moest mee nemen, maar het betekende ook alweer een operatie. En zo geschiedde, met een erg bang hartje ging ik een week geleden terug onder het mes. Met een nóg banger hartje hoop ik dat alles nu wel oké blijft. Het korset is weer voor 6 weken mijn trouwe vriend… Maar hé, we leven nog hè, mijn lijf bewijst nog maar eens hoeveel het aankan. Het koppeke soms net iets minder… En nu maar hopen dat die laatste burn-out hem doet beseffen dat er meer is in het leven dan werken en hem leidt tot zijn prepensioen. Ze hebben genoeg gewerkt me dunkt…