Momhistoire

Brief aan mijn dochter

Lieve Lucille

Wat als…? Een vraag die ik me de laatste dagen vaak stel. Niemand geloofde in jouw kansen, er werd ons aangeraden na te denken over het afbreken van de zwangerschap, vooral om mezelf te beschermen. Nu ik je daar zie liggen, mijn poppetje, mijn engeltje, mijn heldin… Je doet het geweldig en heel mijn vrouwelijk hebben en houden zou willen wentelen in mijn lijf moest het kunnen. Alleen maar bij de gedachte dat ons leven dan “normaal” was geweest al die tijd. Maar dat we dan jouw prachtige snoetje, jouw ranke lijfje nooit hadden mogen ontmoeten. Van zodra ik je zag, werd ik verliefd. Op je geur, op je kleine oortjes die papa je gaf, op je zachte haartjes, op je grote voetjes in vergelijking met al de rest, op je pianovingers. Op jou, Lucille, licht. En of je ons lichtje bent! Zo blij dat we je de kans op een leven gaven en gevochten hebben als nooit tevoren. De strijd is nog niet gestreden voor ons allebei, maar wat een resultaat…

En dan zijn we plots vandaag, 1 week Lucille. Alles is de afgelopen dagen binnen gesijpeld. Nu pas schijn ik te beseffen welk avontuur we zijn aangegaan. Ik ben blij dat ik de angst toen niet had. Dat ik niet heb beseft welk parcours op leven en dood we allebei speelden. Ik weet nu dat jij er wel komt, maar de angst voor mezelf wordt concreter. Het wetende versus het onwetende balanceert op een dun touw als nooit tevoren. Heel mijn buik zit nog vol van het monster waartegen we al die tijd samen vochten. Nu moet ik alleen verder vechten. Lieve Lucille, ik kan dat niet. Een pathologie die nooit eerder in deze ernst werd gezien. De artsen bestuderen alles met man en macht, maar een eenduidige oplossing is er niet. En dat maakt me zo onzeker, zo angstig. Jij maakt samen met jouw broers mijn leven echt compleet. Maar de schrik om dit leven niet te mogen leiden is zo groot.

Het monster zal langzaam moeten beginnen resorberen. Hoe lang? Dat weten we niet… weken, maanden,… En als dat dan lukt, volgt een operatie in tweede fase. Ook dat boezemt me angst in, weer door die fysieke pijn heen moeten nadat je wakker wordt. Dat onhoudbaar gevoel, dat volledig immobiel zijn, afhankelijk zijn, niet kunnen slapen van de pijn, het ongemak. En dan mag ik blij zijn, dat in de momenten eraan voorafgaand, er geen complicaties optraden. En blij zijn dat dit allemaal maar een tijdelijk gevoel was.

Niet mijn mooiste of beste schrijfsel…

Lieve Lucille, mijn lichtje, geef me kracht mini heldin! Ik voel dat jij het was die me al die tijd sterk hield!

Mama…

Pijn – Deel IV

Jullie herinneren zich wellicht nog de battle van 18 mei tussen Damocles en Murphy. Ergens daartussenin, zat ik met de mini held. Beide roetstrooiers hebben zege gevierd, en helaas bleven wij achter als slachtoffer.

18 mei 2021, de dag dat mijn hart begon te bloeden en de mentale pijn echt begon. Al die weken, was het mijn lichaam dat tegendraads ging doen. Mijn lichaam dat schreeuwde naar de balans van weleer. In schril contrast met de mini held die maar wat graag het leven viert. Als een donderslag bij de meest heldere hemel bleek ook de mini held niet langer bestand tegen het zwaard en de wet, Damocles en Murphy.

We kregen te horen dat onze ieniemienie baby een hartafwijking heeft. Eentje die heel frequent wordt gezien, de meest voorkomende. Een open hart operatie is niet te vermijden, maar wordt heel vaak gedaan. “Oplosbaar” zoals de gynaecoloog zei. We werden dus betrekkelijk rustig. Om eerlijk te zijn, was het vooral manlief die erg rustig bleef. De gynaecoloog haalde er de kindercardioloog bij om mee te kijken wat de echo te vertellen had. Intussen zag ik manlief al richting smartphone grijpen. Dr. Google stond in de aanslag, maar dat is buiten de principes van deze heldenmoeder gerekend. Ik hield hem tegen om het nieuws dat zou komen door de artsen goed te kunnen laten binnenkomen.

Wat volgde was een lang gesprek, dat ik tot op een bepaald punt gevolgd heb. Dan werd het weer gitzwart in mijn hoofd. En wou al de rest niet meer doordringen.

Het verdicht was “Tetralogie van Fallot” een hartafwijking die bestaat uit 4 opzichzelfstaande afwijkingen, die erg vaak samen voorkomen, waardoor ene Fallot er zijn naam aan gaf. Zoals ik reeds schreef, veel voorkomend, perfect oplosbaar na de geboorte. Maar toen… toen kwam de grote MAAR…

Maar dus niet op een vroeg premature baby. We moesten dus bekijken of we het zagen zitten om alsnog richting 36 weken te gaan en dus die verschrikkelijke placenta te laten botvieren. Want er zijn twee mogelijke scenario’s. Ofwel moet mini held na een 5 à 7 maanden een open hart operatie ondergaan, ofwel moet er eerst kort na de geboorte een shunt geplaatst worden om de situatie te kunnen overbruggen tot die tijd. Zoiets weten we niet op voorhand. En wil nu lukken dat die vroege operatie erg moeilijk is bij een vroege prematuur. En de mortaliteit voor 28 weken erg hoog ligt. Om dan nog te zwijgen van de kans dat die shunt intussen nog eens zou moeten vervangen worden wegens te klein.

S L I K …

Ook was het belangrijk mee te geven, dat dit alles vaak voorkomt bij een bepaalde genetische afwijking. De kans is klein. Uiterlijke kenmerken van die afwijking zijn er niet. En die zijn normaal op echo al aanwezig nu. Denk maar aan spina bifida, schisis,… We zouden hiervoor een punctie kunnen doen. Iets om over na te denken tegen het volgende gesprek. Wel in het achterhoofd houdend dat dit weer een risico met zich meebrengt en al zeker door het feit dat ze niet zomaar door die placenta kunnen.

S L I K …

En wat erna volgde, werd nogal flu. De artsen besloten dat het misschien toch wat veel werd voor ons en planden een nieuwe afspraak een weekje later. Dan konden ze alles met ons verder overlopen, beter gezegd opnieuw overlopen, wanneer alles een beetje binnen gekomen was. En konden we indien gewenst de punctie laten doorgaan.

We keerden teneergeslagen naar huis. Hoe konden we nu zoveel pech hebben? Want dat werd pijnlijk duidelijk. Het was alweer een geval van brute pech. Geen link tussen beide pathologieën. Gewoon pech. Gewoon pech? Bestaat zoiets? In de dagen die volgden, bleef ik me afvragen waarom we dit verdiend hadden, wat ik verkeerd kon hebben gedaan, was het van die enkele keren dat ik mijn vitamines niet nam omdat ik er misselijk van werd? Ben ik echt gewoon te oud en werkt heel mijn lijf tegen? Enkele jaren geleden liet manlief zich screenen voor een genetische afwijking doordat we in de dichte familie hiermee al werden geconfronteerd. Men controleerde toen op heel wat gekende afwijkingen. Dit kan toch niet?

Ongeloof, kwaadheid, verdriet wisselden elkaar alweer af. Na enkele dagen besloot ik mezelf toch weer op de grond te brengen en alles op een rijtje te zetten. De pro’s en contra’s van het doorzetten van de zwangerschap. Hiermee was ik al snel rond. Ik zou mezelf stretchen zo ver als kon! Ook de genetische afwijking zelf bekeek ik van naderbij. De artsen verzekerden ons dat het over een afwijking ging, die tot over een aantal jaren niet als zwaar genoeg werd gezien om af te breken. Schoonheidsfoutjes noem ik ze, want welk kind is er dan wel perfect? Het gaat vaak over concentratie, vertraagde ontwikkeling, leerstoornissen,… Nuchter dacht ik bij mezelf, dat we zoiets nooit weten. Dat elk kind hiermee geboren kan worden. Nu ja, of dit zo nuchter is, dat laten we misschien beter even in het midden. Maar wat vooral onze drijfveer was, is dat een kind niks maakbaars hoeft te zijn, het is een kind, geen voorwerp. Ik zeg dan wel vaker dat de kleine held een gekloonde versie van mezelf is, maar we begeven ons soms wel dichter op dat terrein nu dan we denken. Alsof je zomaar kan zeggen: “breek maar af, niet mijn favoriete oogkleur, niet het iq dat ik voor ogen had, niet die sportieveling waar ik altijd van droomde”. Want dat weten we wel, topsport is onmogelijk met deze afwijking. Eerlijk? Hoeft dat? Sporten is wel belangrijk, om het hartje gezond te houden, meer dan genoeg voor ons. Ik zeg bewust hier “ons”, want het moet gezegd zijn, hoezeer ik vaak zeg hoe ik erover denk, hoe ik afweeg,… Het zijn echt wel “wij” in dit verhaal. Dankbaar voor mijn ultieme steun en toeverlaat.

In die week deed ik vaak mijn verhaal tegen mensen die vrij dicht bij ons staan. Ik schrok heel hard van de reacties. Mensen bedoelen het vaak ongelooflijk goed, maar sommige dingen wilden we gewoon niet horen. We weten zelf echt wel dat we al twee gezonde kinderen hebben, dat we die koesteren.

We sloten ons wat af voor de buitenwereld. Uiteindelijk moesten we vooral bekijken hoe wij, als gezin, dit zagen. En we namen een besluit. We vochten al die tijd en dat was de enige weg die we verder wouden afleggen.

Na dat weekje, terug richting UZ Gent. Een moeilijke nacht en ochtend ging eraan vooraf. Ik besloot voor we vertrokken nog een pijnstiller te nemen om het stappen richting de consultatie wat aangenamer te maken. De gynaecoloog beloofde me de week voordien mij niet al te lang te laten wachten. En zo geschiedde. Ik zat in de wachtzaal en voelde me dan ook vrij goed. Eerst een checkup bij de vroedvrouw en dan was het onze beurt. We vatten het gesprek aan, daar waar we vorige keer zijn geëindigd. Er werd ruimte gelaten voor al onze vragen en bezorgdheden. Na een vijftal minuutjes kreeg ik wat lichte buikpijn. Ik leerde al dat ik hier ten alle tijden au sérieux wordt genomen, dus gaf dit ook aan. De gynaecoloog besloot dan toch eerst het onderzoek te doen en nadien even te kijken hoe ze me van die zeurende pijn kon verlossen om zo ons gesprek verder te zetten. Nog voor ik goed en wel op de onderzoekstafel lag, werd ik overmand door een onhoudbare pijn. Ik kon met mezelf geen blijf, kon de pijn niet beschrijven en schreeuwde het letterlijk uit. Ik zag de moed in manliefs schoenen zinken. In eerste instantie dacht de dokter aan een ruptuur. Ze moest me dus wel verder onderzoeken terwijl ik daar lag te kronkelen en schreeuwen van de pijn. Ze verontschuldigde zich de hele tijd. Het enige wat ik kon uitkramen, was dat ik het begreep. Intussen gaf ze instructies om de zware middelen te halen en me zoals in de films pijnvrij te spuiten. Een tiental minuten later was de pijn houdbaar, niet weg. Ik voelde de bui hangen. Ik werd opgenomen. Dat was nog niet alles. Ik zou eerst een CT-scan ondergaan. Best griezelig. Een blad wordt je onder de neus geschoven om te ondertekenen, dat ik akkoord ga met het onderzoek ondanks de zwangerschap. De gynaecoloog had me al duidelijk gesteld dat dit in deze termijn een miniem risico was dat we nemen. Dat het een groter risico was, om nu niet te kijken wat er aan de hand was.

Dus zo geschiedde. CT-scan… In een roes van de zware pijnstilling werd ik in mijn bedje van hier naar daar gebracht, tot ik uiteindelijk belandde op materniteit voor de tweede keer in Gent. Daar wachtten we af tot de artsen kwamen om te zeggen wat er aan de hand was.

En alsof het allemaal nog niet genoeg was geweest… Een hematoom… buiten de baarmoeder. Een grote bloedklonter van om en bij de 6 cm die zomaar eens een inwendige bloeding kon veroorzaken. Nog een extra factor om rekening mee te houden dus. Het grote gevaar van zo een hematoom buiten de baarmoeder, is dat je het niet onmiddellijk merkt. Het kan niet zomaar naar buiten zeg maar. Eens je het merkt, is de pijn onhoudbaar, bijgevolg een erg kritische situatie. Verdict? We blijven in het UZ Gent tot na de bevalling en operatie. Wanneer er iets gebeurt, kunnen ze onmiddellijk ingrijpen. Als dit thuis gebeurt, geraak ik niet meer levend in een ziekenhuis. En die termijn van 36 weken werd weer aangeschroefd. We zouden allebei voor elkaar wat water bij de wijn doen… En dat geeft enkel angst en onzekerheid… Again…

Wat dat met me deed? Vanalles… Niet gepland thuis vertrekken met enig koffertje met spullen. De kinderen die enkel in de namiddag bij een vriendin waren, waarvoor we een oplossing moesten zoeken. Gelukkig zijn mensen heel begripvol in zo’n situaties, maar toch, fijn is het niet. Maar wat me nog het moeilijkste leek, ik heb nooit afscheid kunnen nemen van mijn leven als mama van 2. Ook al wil ik dit allemaal zo graag. Toen ik zwanger was van de kleine held, heb ik de laatste week ook nog even een momentje met de grote held gehad. Gewoon kunnen afsluiten.

En wie mijn blogs volgde van bij het begin, weet dat het afsluiten van fases mijn grootste vijand is…

Pijn – Deel III

Terwijl Damocles nog naarstig met zijn zwaard boven ons hoofd balanceerde, gaat mijn verhaal verder aan 19 weken.

De pijnstilling en mijn eerste uren in het uz deden al goed hun werk. De nacht hebben we aan ons voorbij laten gaan. Daar zitten we dan, wij twee, een kamertje in het verloskwartier. Wachtend op een normale kamer. Maar vooral wachtend op een gesprek dat ingepland stond rond de middag. De bespreking, het verdict. Wat had die prof uit Luik “beslist” voor ons?

Intussen op een gewone kamer, zaten we daar te wachten en wachten en wachten… De uren streken voorbij. Uiteindelijk kwamen enkele artsen tegen de vooravond bij ons binnen. Ze startten hun gesprek met “we nemen er misschien beter even een stoel bij”. Ik voelde dat zwaard al dichter tot aan mijn haarlijn reiken. Maar deze keer had ik het niet bij het rechte eind. “Jullie kunnen wanneer jullie dat willen proberen verder te gaan”, al wat daarna kwam, was voor mij niet langer van belang. Het kwam erop neer dat het geen makkelijk parcours zou worden. Dat we van een erg premature baby zouden bevallen en dat het aantal weken wellicht niet met een 3 zou beginnen. We kregen de keuze. Wanneer wij dit niet meer aankonden, was het wel ethisch verantwoord ermee te stoppen. We besloten keihard te vechten! Allemaal, ikzelf en de baby in de eerste plaats, maar ook ons volledige gezin én het team hier. We zouden net zo ver gaan tot de blaas dreigt te worden doorboort door dat verschrikkelijke monster in mij. Belangrijke noot: ik zeg dan wel monster, maar gelukkig niet in vergelijking te brengen met één of andere kwaadaardige tumor die heel mijn lijf zou gaan opvreten. Neen, dat blijft ons gelukkig gespaard, maar op een trager tempo is dat wel de ambitie van Mr. placenta “gravidaris”, zo heet hij voortaan in mijn wereld.

Men besloot mij even op te nemen om de pijnstilling op punt te zetten, zodat ik hier niet elke week hoef te staan. In dat weekje kreeg ik ook het voorrecht om gevaccineerd te worden en werd ik in de watten gelegd door de kinesist, psycholoog, geweldige vroedvrouwen, artsen. Een heel team staat voor ons paraat.

Want ook dat dient gezegd te zijn. Ik had wel een vooroordeel ten opzichte van het groot universitaire “fabriek”, maar niets is minder waar. Niets dan toegewijde mensen, die geboren zijn voor het vak, die het vak uitvoeren met hart en ziel.

Na een weekje keer ik huiswaarts met een cocktail aan pijnstilling, start ik vol goeie moed aan het vervolg van ons verhaal. Daar word ik verder opgevolgd door de vroedvrouw thuis en de kine, die maar wat graag klaar staan om mij thuis op te vangen, zowel fysiek als mentaal. Ik voel dat zij oprecht met ons meeleven. Net als zovelen.

In de tijd die volgt, is de ene dag de andere niet. Elke kleine inspanning betaal ik duur. En vooral de angst die die pijn me inboezemt, maakt dit een lastig traject.

Alweer een weekje later, intussen 21 weken bereikt, gaan we terug richting uz ter controle. Stiekem tel ik een beetje af. Nog minder dan 9 weken. Want laat één ding duidelijk zijn, het is officieel, ik ben zo graag mama, maar ik ben niet graag zwanger!

Ik had een moeilijke nacht, ook de ochtend start moeizaam met de nodige stress. We lopen de gele tunnel onder richting het alom bekende gebouw. Ik grap nog, dat we hier nooit komen zonder slecht nieuws. Oh oh, Murphy, waarom daag ik u zo graag uit?

De arts begint te kijken op de echo, alles zag er perfect in orde uit. “Jullie weten het geslacht?” Ze grapt nog even in het andere geslacht. De sfeer zit goed. De artsen en wijzelf staan dichter bij elkaar dan ik had kunnen voorspellen. Ik ben geen onbekende, laat staan een nummertje? Neen, ik ben “mevrouw Coppejans met hare percreta”. Ze kijkt rustig verder en geeft aan dat we ook dat “boeleke” eens mogen bekijken en niet altijd die lelijke, tegenwerkende placenta. “Oei, allee wa is da? Das niet goed”. Ik grap nog “wilt uw machine niet mee?” Het antwoord dat ik dan krijg, zorgde ervoor dat het laatste draadje voor Damocles nu echt knapte. Ik voel zijn zwaard, recht door mijn hart. Mijn hart bloedt, onophoudelijk, tot op vandaag.

18 mei 2021, de dag dat mijn fysieke pijn overheerst werd en veranderde in een onbeschrijflijke mentale pijn.

Pijn – Deel II

Ik vang mijn verhaal verder aan op een termijn van 18 weken. Nog steeds gebruik ik deze titel. Pijn, fysieke pijn, mentale pijn, maar sowieso pijn, veel pijn.

Het vorige ging van start rond de 16 weken. Intussen 2 weken verder en het verschrikkelijke verdict van de placenta accreta gekregen. Een kleine week later begonnen de onderzoeken. Een MRI en cystoscopie stonden op de planning. Alweer richting UZ Gent. Ik ben intussen niet meer in staat mezelf te verplaatsen, dus ben genoodzaakt alweer beroep te doen op mijn vertrouwde taxi. Van de MRI krijg ik niet onmiddellijk resultaat, over de cystoscopie zouden ze mij wel onmiddellijk iets kunnen zeggen. Zenuwachtig ga ik mee met de erg attente verpleegkundige, ze probeert me op mijn gemak te stellen en legt uit hoe het onderzoek zal gebeuren. Toch maar vreemd zo een camera die tegen de stroming in je lichaam binnengaat. Maar goed, dit gevoel is niets in vergelijking met de pijn die ik al mocht lijden. Mijn blaas ziet er betrekkelijk netjes uit, lichte schemeringen konden wel gezien worden, maar niets dat erop zou wijzen dat die placenta al in een te ver stadium zou zitten en mijn blaas binnendringt. Iets wat me gerust stelt. Want het beeld dat de artsen zagen, was op echo al wel heel extreem voor een termijn van 17 weken. Vrij kalm kom ik terug buiten en besluit ik maar meteen een toiletbezoekje te doen. Eigenaardig weetje: het meest onnatuurlijk, maar fijne gevoel dat ik daar down-under mocht beleven tot nu toe. De vloeistof die in mijn blaas werd gebracht, moest er natuurlijk uitkomen. Ik durf te wedden dat nog niet veel onder jullie al een koud plasje hebben mogen ervaren. Verfrissend, dat wel…

Ik begeef me naar het volgende onderzoek. De MRI, in de duistere ondergrondse gangen van het ziekenhuis bevindt zich alle apparatuur voor deze onderzoeken. Ik was er gerust in. Maar eens op de tafel, toch even schrikken van de ietwat zware plaat die ze op mijn buik legden. Om vervolgens dan in een tunnel te worden geschoven. Toch een iets benauwder gevoel dan ik verwacht had. Het duurde en bleef duren. Het apparaat maakt enorm lawaai, dat herinner ik me nog uit mijn eigen kindertijd en van een tijdje geleden toen de grote held ook dergelijk onderzoek mocht doen. Welteverstaan, bekeken ze toen zijn baarmoeder niet. 🙂 Om het allemaal wat rustiger te mogen ervaren krijg je een koptelefoon met wat muziek op. “Zoutelande” weerklonk door mijn gehoorgangen. Nu ja, blij dat je hier bent, zo blij was ik er niet mee. Maar ik bracht mezelf tot rust, ik ben blij dat JIJ hier bent, ons hoger doel, waarvoor we dit allemaal doen. “Hou uw adem in mevrouw”, volgens mij vergaten ze toch echt wel af en toe te zeggen wanneer ik terug mocht doorademen. Maar ik relativeer en denk terug aan de helse pijnen van de afgelopen weken. Eens verlost van dit onderzoek, kon ik alleen maar wachten. De dokter zou me contacteren.

Daags nadien had ik een consultatie bij mijn vertrouwde gynaecoloog in Zottegem. Hij bekeek de beelden, maar gaf toe hier niet in thuis te zijn. Op het eerste zicht leek alles wel oké. Ik had de laatste dagen wel meer en meer last van mijn rug en bekken. Hij zag het aan de manier waarop ik de stoel afkwam. Ik had al zoveel te verwerken gekregen, wat was een diagnose van bekkeninstabiliteit dan nog? De gynaecoloog besloot om er toch over na te denken niet meer terug te gaan werken tot na de bevalling. Ik keerde huiswaarts en besloot te genieten van de zon die eindelijk van de partij was. Zalig voelde het, mijn pijn was ook vrij goed onder controle. Ik legde me neer bij het lot dat me wat brute pech had meegegeven, maar leer te genieten van de kleine dingen. Met de avondzon op mijn snoet, geniet ik van de helden.

Diezelfde avond, vooravond, gaat mijn telefoon en blijkt het de arts van het UZ te zijn. Ze vroeg me hoe ik me voelde en ik deed mijn verhaal van de dag. Ik gaf ook aan dat ik rust had gevonden en helemaal oké was om dit avontuur aan te gaan. Ze wou met mij nog de resultaten bespreken en begon over de cystoscopie. Ik wist wat er kwam. Dan de MRI, ik wist wat er kwam. Maar niets is minder waar, als een koude douche, een hamer op mijn slaap, een ruk uit mijn borstkas, eender wat, ik kan het niet omschrijven. Hoezeer ik de metaforen anders graag opzoek. De MRI was niet goed. Niet goed. Niet goed…

De woorden zinderen na. De placenta is niet aangehecht, vergroeid, neen, de placenta zit er helemaal door… Een beeld dat zeer alarmerend is voor deze termijn. En dan moest het slechtste nieuws nog komen. Woorden die voor altijd zullen nazinderen. “Wij moeten nu voorleggen aan de key opinion leaders in deze pathologie of het überhaupt veilig is de zwangerschap verder te laten verlopen, dan wel zo snel mogelijk af te breken”, af te breken, af te breken, af te breken,… Met een ijzige blik en een quasi versteende emotie leg ik de telefoon neer. Het is dinsdag, volgende maandag kunnen we op gesprek, dan pas gaan we horen wat de beslissing is die ze hierin kunnen nemen. Die avond bleef mijn emotie versteend, maar ’s nachts komt het onhoudbare verdriet. Rauwer ervoer ik het nog niet. Dit beeld is iets wat wereldwijd zo erg zeldzaam is, laat staan hier in België, laat staan op zo een vroege termijn. Want ook dat is wat ik constant moet aanhoren: “We zijn nog zo vroeg in de zwangerschap”. Mijn buik groeit, mijn lichaam werkt, meer dan ooit tevoren, meer dan bij wie ook mijns inziens. Dit is niet zomaar een foetus, dit is ONS kind. Ik wil vechten, weigeren om dit zomaar te stoppen. Dit kind bewees al die tijd bij ons te willen zijn. Wie ben ik om dit leven te gaan ontnemen? Ik vlucht nog liever naar de andere kant van de wereld, dan dat ik dit zomaar laat beëindigen. Ik denk dat ik nooit eerder zo boos moet zijn geweest. Mijn emoties verdoven mij van alle pijn, maar die emoties komen zoveel harder binnen dan gelijk welke naar morfine smachtende pijn ooit.

Die week was een hel. We trokken ons op aan elkaar, probeerden zoveel mogelijk in verbinding te komen en te blijven met elkaar. En gelukkig, kan ik zeggen dat we op geen enkel moment op een ander pad zaten. We hadden allebei hetzelfde doel. Zolang ik het aankon, zouden we blijven vechten. De helden voelden de spanning en waren ongerust. Allebei, zelfs de kleine held. De grote held, ving een gesprek op en ging erdoor helemaal uit zijn dak. We nuanceerden, of zeg ik beter logen? Ik was van mening, het probleem pas aan te pakken op het moment dat het zich voordoet.

Weekend, nog even en we konden het verdict gaan aanhoren. We keken er allebei naar uit en probeerden in tussentijd het een beetje los te laten. Per slot van rekening, zijn wij het die beslissen over mijn lijf. En ik had besloten te vechten. Meer dan ooit!

Tot die ene nacht, de pijn steekt weer op, nog harder dan de voorgaande keren, intens, onhoudbaar. We weten dat we niet langer kunnen geholpen worden in ons vertrouwde ziekenhuis en besluiten de ambulance te bellen. Ik hoor manlief zeggen, dat ik naar het UZ moet worden gebracht, dat we een attest hiervoor hebben. Het gesprek duurt lang, ik kerm het ondertussen uit. Hem hoor ik geagiteerd in conflict gaan “dit gaat hier over het leven van mijn vrouw!”. De centrale vertelt ons dat ze weigeren om ons naar het UZ te brengen en dat we maar zelf moeten naar Zottegem rijden, einde gesprek. We snellen ons de auto in, voor zover stappen nog mogelijk is. Manlief helpt me strompelen van de trap en trekt me een broek aan. Achteraf ontdekt dat ik deze achterstevoren aanhad, maar kom, hij doet het toch maar. We rijden veel te snel naar het ziekenhuis, terwijl mijn broer zich midden in de nacht naar ons huis snelt om bij de helden te kunnen zijn (hij was in de buurt). Geen van ons allen zich nog bewust van de avondklok die er op dat moment geldt. Stel je voor, dat we nog werden tegengehouden.

Eens daar aangekomen, staan ze verbouwereerd door ons verhaal van de 112. Ze besluiten meteen klacht in te dienen nadat ze mij voorzien van de nodig pijnstilling. Ik krijg nog een vlug onderzoek door de gynaecoloog van wacht. Zij bevestigt, die placenta zit er echt serieus door. Ik stel nog enkele vragen, wat dit betekent, maar ze bekent dat ze mij het antwoord schuldig moet blijven. Ze heeft dit ooit in haar studies in een boek gezien, nooit in werkelijkheid.

Even later rollen ze mij de ambulance in en wordt manlief gevraagd of hij nog iets tegen mij wil zeggen. Ik zie de angst en onmacht in zijn ogen. We weten allebei wat dit betekent, al geven we er elk onze perceptie aan. Hij heeft schrik om mij te verliezen, dat dit zijn laatste beeld van mij als zijn wakkere echtgenoot zal zijn. Ik weet dat ik straks op de operatietafel lig en mama wordt van een overleden mini-held.

Op de één of andere bizarre manier, wellicht onder invloed van de zware medicatie, leek ik mij erbij neer te leggen. Een gevoel dat ik nu niet meer kan en wil aanvaarden… Maar uit wat volgt de komende uren, blijkt dat we het beiden dan toch nog niet onmiddellijk bij het rechte eind hebben.

Wordt vervolgd…

Pijn – Deel I

5u00, ik word wakker om mijn pijnstilling te nemen en hoop ergens dat ik droom. De teleurstelling aan de realiteit doet me dit neerpennen.

Een pijnscheut… maar daar ging eigenlijk nog meer aan vooraf.

Pijn overal, nog meer in mijn hart. Ik schrijf hier puur voor mezelf, om het te kunnen plaatsen, begrijpen. No hard feelings, als dit lezen je te ver gaat.

Een kind op de wereld zetten, het mooiste wat de natuur ons te bieden heeft. Na 2 min of meer perfecte zwangerschappen (nooit gedacht dat ik dat zou zeggen over die zwangerschappen die voor mij al zo uitzonderlijk leken) moest ik nu beseffen hoe complex dit toch wel is…

Ik was een 8-tal weken zwanger toen mijn eerste felle bloeding een feit was, niet zomaar een bloeding, gigantisch. Ik bespaar degene die dit toch lezen wel de details. Geen pijn op dit moment. Het verdict? Een levendig vruchtje en een placenta die wat tegendraads wil zijn. Placenta praevia, niet zo aangename kennismaking.

De placenta… ik had al 2 superplacenta’s. Te super! Ze hebben mij 2 keer voorzien van kloeke baby’s die toch net wat te veel binnenkregen. Maar goed, ze hielden er niets aan over. Iets wat me logisch leek, alweer…

Een tweetal maanden, gevuld met dagelijkse kleine bloedingen, waar ik zelfs geen aandacht meer aan schonk, werd ik ‘s nachts wakker. Na een zoveelste toiletbezoekje stak de hevige pijnscheut de kop op. Geen kwartier later kon ik geen pap meer zeggen en moesten we ons noodgedwongen richting spoed begeven. 10 minuten later genoot ik van de morfine die door mijn lijf stroomde. Een covidtestje door de neus, dat konden we dan ook alvast aanvinken, en enkele onderzoeken later, het verdict. Nierkoliek, wellicht duwt de baby mijn urineleider plat en zorgt de stuwing op mijn nieren voor het nodige protest. Het moet ergens rond de middag geweest zijn dat ik terug naar huis mocht. Avontuurtje extra, hebben we dan ook weer gehad. Na nog een bezoekje aan mijn gynaecoloog besloot hij mij een maandje rust voor te schrijven.

Een extreem vangnet hebben we hier in de buurt niet. Geen ouders in de buurt of familie. Maar zoals men zegt, in nood kent men zijn vrienden. Zeker in tijden van COVID waar iedereen toch meer op zichzelf gesteld moet zijn. Mijn fantastische mama staat 2x per week te springen om alle huishoudelijke taken over te nemen, een vriendin is taxi van dienst, de buurvrouw die ook onthaalouder is voor Lou geeft hem de beste zorgen en vangt hem extra op,… maar los van dat zijn ze er gewoon. Een luisterend oor… en dat betekent zoveel. En dan zijn er nog al die anderen die spontaan voorstellen om te helpen waar ik het nodig heb. Ik herhaal, in nood kent men zijn vrienden.

Ik besluit de rust goed te gebruiken, tot enkele dagen later… Het was alweer nacht en diezelfde pijn steekt op. Alweer een kwartier later lig ik te kronkelen op de dienst spoedgevallen en te hunkeren naar die morfine. Helaas krijg ik die deze keer niet. Ik ben zwanger, ohja ook dat is er nog. Het lijkt alsof ik dit even niet meenam in mijn verhaal, maar er gaat geen moment voorbij dat ik niet aan mijn nietsvermoedende baby denk. De baby groeit nog steeds perfect, alweer eentje van formaat, maar de angst zit er stevig in. Ik besef dat dit geen zorgeloos traject wordt.

Ik krijg na een tijdje wel pijnstilling, maar die heeft niet hetzelfde effect dan een paar dagen geleden. Maar opvangbaar…

Het is intussen zondag en alweer staat er een gynaecoloogbezoekje op de planning. Checken of baby 3 het nog steeds even goed doet. Ons kleine vechtertje lijkt niet te verslaan. Maar dan steekt iets anders de kop op, een massa ter grootte van de baby is te zien, de arts noemt het een vaatkluwen, zeer fel doorbloed. Bizar beeld. Ze bespreekt het morgen met mijn eigen gynaecoloog. Hij had er dinsdag niets van vermeld, dus het moet er niet gezeten hebben toen. Ik blijf eigenlijk betrekkelijk rustig onder dit nieuws. Alsof de pijn me verdooft in mijn denken. Want die pijn woedt nog stevig. Ik kan amper communiceren, geraak met moeite uit de rolstoel, nog minder van de onderzoekstafel. Besluit, we verblijven verder in casa Sint Elizabeth. Ik keek dan wel erg uit naar mijn verblijf, maar uiteraard niet nu, niet in deze omstandigheden. De vroedvrouwen zijn er nog steeds top, ik uitgeput. Na 21 uur wakker te zijn, vind ik na duizenden houdingen eindelijk de slaap. Een slaap die onderbroken werd door een vroedvrouw die tracht zo stil mogelijk 2 keer mijn pijnstilling te komen bijvullen. Iets voor 7 maakt een collega van haar me terug wakker om terug bij mijn vertrouwde gynaecoloog te gaan. Hij wou me asap zien, toch ietwat ongerust.

Hoe graag ik ook nog wat had geslapen, ik stond op als een ander mens. Quasi pijnvrij. Dat op zich geeft me de opluchting die ik nodig heb. Na een uitgebreid onderzoek, besluit hij mij te ontslaan uit de materniteit en richting het universitaire ziekenhuis van Gent te sturen. Hij vermoedt een hemangioom dat aan mijn placenta zit. Niets extreem zorgwekkend. Wellicht wat extra opvolging, zodat de baby geen bloedarmoede krijgt. Sowieso geen natuurlijke bevalling, maar ook dat was niets nieuws voor ons. En die pijnscheuten, kunnen helaas nog de kop op steken. Een opname is het enige wat we dan telkens kunnen doen.

Na mijn ontbijt en een deugddoende babbel met een van de vroedvrouwen is daar mijn vertrouwde taxi. Ik neem thuis een deugddoende douche en tegen dan is manlief er om te vertrekken richting Gent. Ik geniet van ons uitje. Het zonnetje schijnt. We zijn iets te vroeg en verorberen een broodje in de zon. Na een dik uurtje extra wachten op verloskunde, neemt de prof ons mee. Een ellenlang onderzoek volgt samen met een collega. Ze spreken een taal die ik maar half begrijp, maar geloof me, ik wou dat ik ze niet begreep. Ik voel de paniek boven komen. Wanneer ik van de tafel mag en terug mijn kleren aantrek, doe ik een schietgebedje. Wat hierna volgt, is een zwarte vlek in mijn geheugen. Ik die zo goed ben in alles onthouden, moeilijke namen ik krijg ze allemaal klein.

Placenta accreta, of zoiets, een verzamelnaam voor alle aandoeningen waarbij de placenta niet doet wat die hoort te doen. Dit kan gaan van zich vasthechten aan de baarmoederwand, erin vergroeien tot erdoor groeien. We zijn nog net niet aan de helft. Mijn placenta is nu al stevig vastgehecht, misschien vergroeid, moeilijk te zien, maar de wand is erg dun geworden. En we hebben nog zo een weg te gaan. Dit is geen gunstig beeld. Los van dat blijft baby 3 op schema en is die zich kostelijk aan het amuseren daar. De baby ligt erg hoog boven de badkuip. Want dat is de bijnaam die de artsen aan mijn placenta geven. Meestal is het te vroeg om van een voorliggende placenta te spreken, maar hier zien ze dat die geen kant meer uitkan en daar zal blijven. Als een badkuip die over mijn baarmoedermond hangt. Gelukkig wel groot en de navelstreng hecht zich volledig aan de andere kant waar alles peis en vree is. Hopelijk nog lang genoeg om jou, ons kleine ukje, zo goed mogelijk te voeden.

Aan de andere kant waar al 2 littekens zaten van de vorige sectio’s lijkt mijn blaas ook te leiden onder die gruwelijke placenta. Zo noem ik hem, want mijn vriend is hij plots niet meer. Ook al is hij ook de enige die blijft zorgen voor de groei van onze kleine snol.

En wat nu? Opvolging, onderzoeken zullen volgen de komende weken. Voor de baby is het van belang dat alles zo lang mogelijk standhoudt, mijn eigen lijf is meer gebaat bij een kortverblijf. We zullen een compromis moeten zoeken. Mijn verblijf op de materniteit in Zottegem kan ik letterlijk op mijn buik schrijven. De geboorte moet plaatsvinden in een universitair ziekenhuis, van mijn buik zal nog weinig overblijven. Daar zijn machines die mij kunnen redden als dat nodig blijkt. Ik neem vanaf nu extra ijzer binnen. De bevalling wordt een hoog risico, ik kan erg veel bloed verliezen, ze gaan alles onmiddellijk moeten kunnen dicht krijgen of ik bloed letterlijk leeg, dood. Doordat alles zo met elkaar verkleefd, vergroeid is, stelt men voor om meteen heel mijn vrouwelijk hebben en houden mee te nemen. Om het risico van al dat bloedverlies echt wel zo miniem mogelijk te houden. En intussen volgen hoe het evolueert. Hopen dat mijn blaas het houdt of dat wordt nog een extraatje om te leven met een blaassonde. Mijn grootste angst is om manlief helemaal alleen achter te laten met mijn 3 helden. Dit zwaard voelde ik niet boven mijn hoofd hangen. Damocles, wat trok u zo hard aan?

Ik ben bang… voor mezelf, om dood te gaan, mijn kinderen niet te zien opgroeien, hoe moet het dan met hen verder? Maar ook voor de gevolgen voor de baby. We spreken hier wellicht niet over 1 maandje eerder. Wat zijn die risico’s? Mentale achterstand, motorische achterstand, gedragsproblemen,… je leest zoveel. Dus daarom besloot ik te schrijven. Wellicht veiliger dan al dat gelees… Want ergens brandt dat kleine lampje, een kaarsje van mijn engelbewaarder,… Misschien dat waterkansje dat het bij dit blijft, dat de baby vroeg komt maar er op termijn net als de andere twee helden uitkomt, dat ikzelf enkel een klik zal moeten maken dat een stuk van mijn vrouwelijkheid er niet langer is. Maar nu, nog te veel tranen, te veel shock. Kwaad op mezelf. Waarom kan mijn lijf dit niet afmaken? Ons gezin van 5… Boos ook omwille van mijn absurde kijk in het begin, toen 36 weken werd overwogen omwille van dat “hemangioom”, ik dacht ook eens een baby van normaal kaliber te kunnen hebben. Geloof me, ik smacht nu naar die baby van 4kg.

En ik die dacht dat die 4 maanden misselijkheid het ergste waren…

5u00, ik word wakker om mijn pijnstilling te nemen en hoop ergens dat ik droom. De teleurstelling aan de realiteit deed me dit neerpennen.

Help?! Mijn kind vertrekt voor het eerst op kamp…

Een heel jaar keek mijn grote held er al naar uit. Naast zijn communie en het eerste leerjaar, was er ook nog voor het eerst op kamp gaan, dat 2020 speciaal zou maken. Kwam daar even één of ander virus roet in het eten gooien. Toen het verlossende mailtje kwam dat zomerkampen konden doorgaan, wist hij met zijn geluk geen blijf. Toegegeven, helemaal gerust was en ben ik er nog niet in. Maar laat ons vooral in het midden houden of dat nu net wel of net niet alleen iets met dat virus te maken heeft.

Je kind voor het eerst langer dan 24 h in handen geven van mensen die je eigenlijk niet zo goed kent, eigenlijk zelfs helemaal niet, is minstens een avontuur op zich. Maar het feit dat ik ervan overtuigd ben dat de leiding hiervoor goed werd opgeleid, dat deze mensen zoiets alleen maar doen met hart en ziel omdat ze er zoveel goesting in hebben, stelt me enigszins wat geruster.

En toch… Ik noem hem dan wel vaak onze “Grote Held”, hij blijft toch mijn kleine mannetje. Toen de dag aanbrak waarop ik hem ’s avonds zou wegbrengen, brokkelde mijn hart met de minuut wat af, tot dat moment waarop het helemaal brak. Dat moment was zo een uurtje voor we zouden vertrekken. Hij stapte de douche uit. Het afdrogen lukte net iets minder vlot als anders. Of dat maakte ik mezelf toch wijs. En plots overviel het mij. Afdrogen, iets wat hij de komende dagen helemaal zelf zal moeten gaan doen. Terwijl ik normaal de mama ben die streeft naar het ontdekken, ondervinden, snelde ik nu meteen ter hulp. Hij geraakte uiteindelijk afgedroogd, ik daarentegen had wangen waarvan rivieren bleven stromen. Hij droogde de tranen met zijn natte handdoek en zijn immer gevoelige zieltje kwam weer boven. “Mama, dit is niet de laatste keer hé. Ook al leer ik nu alles zelf, ik zal wel doen alsof ik het niet kan wanneer ik terug ben.” Daar waar ik in andere omstandigheden hem een symbolische trap onder zijn kont zou verkopen en we plat zouden liggen van het lachen, namen we elkaar stevig vast en beloofden elkaar gewoon voorzichtig te zijn.

Wat later kwam hij erop terug. Hij stelde me gerust door me te vertellen dat het echt allemaal lieve mensen zijn. Niet één of twee in het bijzonder, niet één die wel wat lastig of nors is, neen, allemaal zijn ze super lief. Het feit al dat dit gevoelige 7-jarige zieltje dit opmerkt, stemt me gelukkig.

Eens we aankwamen, zag ik dat hij het bij het rechte eind had. Na al die weken zonder Scouts, kenden ze mijn razende “Storm”-achtige held nog steeds. Ze namen zijn veel te zware rugzak over (I know, moeders met te grote bagage) en ze gingen samen zijn slaapplek in orde maken. Bijna vergat hij zelfs afscheid te nemen. Hij is er gelukkig en voelt zich op zijn gemak. Dat is wat telt. Het gaf me een gevoel van rust… En intussen? Aftellen… Nog 4 dagen te gaan…

Natuurlijk missen we hem. Zeker met een 20-maander die de hele dag op zoek gaat en “Tom” roept. Het is een deel van zijn groot worden, zijn ontwikkeling, zijn eigen “Persoontje”. Vlieg grote held! Wij kijken alvast uit naar je avonturen…

7 jaar grote held!

874F5250-84F6-4E1A-A933-483B5E1658DD

Grote held… Vandaag vierden we jouw verjaardag in quarantaine stijl. Vandaag mocht jij de scepter zwaaien. Je koos voor een ontbijt van pannenkoeken, aardbeientaart in de namiddag en frietjes als avondeten. Van een voorbeeld maaltijdenschema kunnen we dan wel niet spreken, maar je wordt niet elke dag 7 natuurlijk…

8BEB489A-67F6-4B85-ADF8-59DFEA1AB907

We waren nog maar goed en wel wakker en vielen van de ene verrassing in de andere. Jouw peters waren allebei als eerste op post, filmpjes, telefoontjes, kaartjes en cadeautjes bij de vleet.

Zoals elk jaar is dit ook een dag waarop ik even stil word. Nadenkend over wat ons 7 jaar geleden overkwam. Je bent dan wel niet als knapperd geboren, maar wat een staaltje schoonheid lever je daar nu af. Holderdebolder kwam je na 5 dagen tegenstribbelend op deze wereld. Met de nodige heisa, maar sindsdien werd het alleen maar beter. Elk jaar speelt die film nog even af in mijn hoofd. Het charmeerde mij dan ook, dat één van mijn vriendinnen mij feliciteerde met mijn 7 jaar mama-zijn. Ik vond het alvast attent. En dat maakte meteen mijn humeur goed.

F0A66E3F-038A-4D9B-B800-FDFC71343E1D

7 jaar lijkt me een kantelpunt. Niet van dat verhaal van vet en mager… Eerder het kleine kindje achterlaten. En geloof het of niet, ik kan het aan vandaag. 7x feest!

Je gaf ons al zoveel moois, maar in tijden van quarantaine zitten we nog veel dichter “op” jou. En dat doet me beseffen, lieve held, hoe jij de laatste maanden bent gaan evolueren. Is het je leeftijd of het elimineren van heel wat prikkels? Ik weet het niet, maar ook dat maakt eigenlijk niks uit. Blijf wie je bent, op jouw hoogsteigen manier! Want dat is net wat mij 7 jaar geleden verliefd maakte op een tweede man in mijn leven…

Coronafrustraties omzetten in positieve energie…

Je hoeft geen hoogbegaafde prof te zijn om te zien dat we niet goed bezig zijn… Iemand die minstens even slim is als het aankomt op gezond verstand, gaf me een inspirerend berichtje. Als we met 10 ons best doen en met 5 er onze laars aan lappen, dan wordt het alleen maar erger. En net dat maakt mij nu zo ongelooflijk kwaad hé! Zo kwaad, dat het er allemaal eens uit moest. Dus bij deze één keer alles eruit gooien en dan mezelf de mond snoeren. Of minstens met een positieve noot eindigen. Tip: lees tot het einde, er staan leuke tips ;-).

Toegegeven, in het begin dacht ik ook dat het een variant van een onschuldige griep was. Maar na enkele weken, denken we er toch al anders over. Niettegenstaande, hebben wij wél altijd rekening gehouden met de richtlijnen, maatregelen die werden genomen. Dat lock-down parties ongelooflijk dom zijn, daar zijn we het allemaal over eens. Maar toch zijn ze maar mooi doorgegaan, met alle gevolgen vandien. Ook samenscholingen van mensen, en dan bedoel ik niet alleen jongeren, blijken precies nog steeds niet iedereen af te schrikken. Dan heb je goede voornemens om een wandeling te maken en zie je maar wat vaak grootouders trots met de kleinkinderen een wandeling maken. Terwijl er zoveel mensen zijn die zo hard hun best doen om ze te missen. Die maar wat inventief zijn om elkaar op andere manieren te kunnen zien.

Het doet wat met een mens. Vorige week was mijn week van paniek. Angst… Maar angst is nooit een goede raadgever. Angst blokkeert je in alles wat je doet. Dus ook in de positieve dingen. En in vreemde tijden als deze moeten we ons optrekken aan die positieve dingen. Eerlijk, in die fase zitten we hier ook nog niet. Maar het feit dat ik al verwoord met een duidelijke nog, is al een goed teken. Niet?

Heel dit gebeuren kunnen we perfect zien als een vorm van verwerking. Verwerking van slecht nieuws, van een andere manier van leven dan die, die je vooropstelde. En God weet voor hoe lang. Dat laatste heet dan misschien meer onzekerheid. Maar het is net die onzekerheid die ons in dit lastig parket brengt. Zoals ik al schreef, dacht ik eerst dat het veel onschuldiger was, dan waar we vandaag staan. Dat is meteen de eerste fase, die van ontkenning. Het gevoel van “Dit gebeurt niet bij mij”. We gaan, zij het nu bewust of onbewust, weigeren om de realiteit onder ogen te zien. Als het ware een natuurlijke manier van zelfbescherming. Zo bepalen we zelf ons tempo, wat we nu nog niet aankunnen stellen we dus nog even uit. Wanneer we dan een stapje verder gaan en alles laten doordringen, worden we vaak boos. Onder die boosheid, die woede, ligt vooral pijn, onmacht en die onzekerheid. Deze fase typeert zich vooral door een gevoel van “Waarom met mij?”. Als het jullie kan gerust stellen, we zitten allemaal in deze onnoemelijke shit. Hoor vooral de fase 2 in mijn woorden. Heel af en toe bevind ik mezelf al eens in de volgende fases, maar laat ons zeggen dat ikzelf dus ook nog wel wat worstel. Die volgende fases typeren zich in eerste instantie in het zoeken naar oplossingen. Oké, vanaf nu blijft iedereen binnen en dan is het volgende week opgelost! Weinig realistisch geef ik toe. Vandaar dat deze fase nog niet het einde betekent. Wanneer die realiteit dan toch even terug naar binnen sluipt, accepteren we onze gevoelens. Alweer gevoelens van angst en onzekerheid. Het is de kunst om die gevoelens om te buigen naar een laatste fase, de fase van vooruitgang, berusting, loslaten. Al betekent dat laatste niet hetzelfde als vergeten en vooral verder doen met waar we ervoor gestopt waren. We zullen het een plaats moeten geven en er dus moeten leren mee omgaan. Klinkt, wat mij betreft, toch allemaal zeer plastisch, onrealistisch en een nog ver van mijn bed show. Maar het maakt het ook ergens tastbaar. Dat het een gevoel is waar we met z’n allen allemaal mee rond lopen. Uit onderzoek is ook gebleken dat de mensen allemaal wat neerslachtiger zijn door de hele situatie. Hoe uit zich dat in mijn dagdagelijkse taken?

Ik heb 2 extreem, bijna onwezenlijk, brave helden. Zij doen dit eigenlijk super. Toegegeven, tegen mijn verwachtingen in. Ik lees heel vaak andere verhalen. Dus op dat vlak mag ik mezelf gelukkig prijzen. Maar wat voor mij vooral zo moeilijk is, is dat uitzichtloze… Dat leven zonder doel, van dag tot dag gewoon gaan. ’s Avonds kruip ik vaak met de gedachte in bed van “Wat was nu ook alweer de meerwaarde van vandaag?”, “Alweer een avond om in bed te kruipen en geen wekker te hoeven zetten” (mijn helden zijn sowieso om 8u00 op, dus de dag begint hier op tijd), “Wat is mijn doel morgen?”. Ik ben van nature een echte planner, op het ziekelijke af. Ik heb nog zoveel plannen in mijn leven, het ene al wat groter dan het andere. Maar ik leef nu vooral met het idee dat al die plannen on hold worden gezet. En het niet weten voor hoe lang… Gek word ik ervan! Om dan nog te zwijgen van de grote held die zijn communie ziet verschuiven naar oktober…

Wel op die momenten moet ik mezelf een halt toeroepen. Hé! Stop! Het gaat hier wel over een pandemie, over de wereldgezondheid, niet over Mevrouw Heldenmoeder wiens leven even on hold staat! Wow, die komt binnen, geef ik zelf toe. Niets zo doeltreffend als jezelf op foute gedachten betrappen. Ik heb besloten het roer om te draaien en in een volgende fase te stappen. Geen idee of ze in het theoretische kader past, maar laat ons zeggen dat ik nogal graag mijn eigen theoretische kaders schep. Ik wil gaan stilstaan bij wat ik wél heb. En dat is… TIJD! Tijd voor mezelf eerlijk gezegd wat minder. Want ik ben nu 24h/24h ingepalmd door de helden. Maar dat brengt mij naadloos bij waar ik wel tijd voor heb. Ik heb al die tijd voordien gehunkerd naar meer tijd met mijn helden. Het leven ging razendsnel en voor je het weet zijn ze groot. Laat Covid-19 voor één keer een geschenk brengen. Het geeft ons tijd om op de pauzeknop te gaan staan. Oke, hier hoort voor sommigen werken bij met wat geschreeuw rond je oren van die bengels. Maar hé, geen tijdverlies meer door ellenlange files. De meeste werkgevers zijn ook wel wat flexibeler zodat je je tijd kan verdelen zoals dat best past in jouw gezinsleven. De oefening maken om een work-life balance te vinden. Geen lachertje hé?!

Laat ons gewoon elke avond even stilstaan bij welk moois zo een dag wél heeft gebracht. In mijn geval hoe mijn helden plots nóg meer naar elkaar toegroeien, hoe de kleine held langzaam evolueert van een “papa’s kindje” naar een “papa én mama’s-kindje”, hoe mijn grote held geniet van de grote daling aan prikkels (en wat meer individuele aandacht), hoe hij leert om op een uiterst positieve manier de aandacht te vragen, hoe hij helpt in het draaiende houden van ons gezin, in het terug inzien hoezeer ik manlief toch nog kan missen, hoe creatief mijn grote held is en dat van mij nu helemaal mag gaan ontwikkelen, hoe ik hierdoor leer loslaten dat mijn huis er niet piekfijn hoeft uit te zien en er dus steeds karton en plakband op de grote tafel is te vinden, hoe ik van op de eerste rij de taalontwikkeling van mijn kleine held kan zien omhoog schieten, hoe ik mijn aangeleerde logo-skills van voorheen weer vanonder het stof mag halen om mij te verdiepen in wat vanaf nu thuisonderwijs is, hoe goed wij wel zijn in het brengen van structuur (dagschema for the win hier), mijn ongeziene kwaliteit in het bakken van koekjes en andere eetbare schepsels (ze zien er vaak niet uit, vandaar mijn woordkeuze). Ik vond ook eindelijk een reden om manlief te overtuigen waarom ik dus in het verleden steeds bezig was om huislijkheid te creëren en hier wel heel vaak van alles wil veranderen. Je ziet nu maar, hoeveel tijd je zomaar thuis doorbrengt hé?! En dan zwijgen we nog over dat zonnetje dat zich na zo een lange winter, die eerder dienst deed als herfst, laat zien.

We hebben het dus nog zo slecht niet. We kunnen, zoals overal zo mooi staat geschreven, de wereld redden door simpelweg niets te doen. Gewoon even op de rem gaan staan. Want geef toe, wat zijn een paar maanden op een mensenleven? We hebben geen pijn en vooral geluk dat we zelf niet getroffen worden. Kon iedereen dat maar zeggen. Dus ik besluit, ik zet mijn eigen egoïsme opzij en begin mee aan het redden van de wereld. En zo zie je maar, hoe een blogbericht schrijven een therapeutisch effect kan hebben… En mocht dat nog niet helpen… Steun de Belgische handelaars en shop online. Ik weet het, niet fijn, maar wees een beetje altruïstisch dezer dagen. 😉

Fijne (shop)adresjes: https://kokonenko.webshopapp.com/ (Dorothy en Nina presenteren je hun familiecafé dat je jammergenoeg nu dus niet kan bezoeken, belevingswinkel en na heel deze heisa staan ze ongetwijfeld weer paraat met tal van activiteiten. Sinds kort in het trotse bezit van een webshop. Tip: zij doen ook boxen met eten, van een gezond diner tot een brunchbox. Wij hebben er morgen eentje, volg mijn instagrampagina voor een foto) – https://www.hiphoi.be/nl/ (Kinderkleding, leuke hebbedingetjes,… Creatieve madame Ellen helpt je in je keuzes. En zoals het een creatieve duizendpoot betaamt presenteert ze je sinds deze week een gloednieuwe website die zeker een bezoekje waard is) –https://www.mealhero.me/ (Een fijn nieuw alternatief uit Erpe-Mere om snel én gezond te koken, zonder veel afwas ook nog eens; wil je een korting van 25 euro op je eerste box? Gebruik deze code: laetitia.coppejans@gmail.com) – https://www.thewonderyears.be/ (Met mijn grote held die op de startpagina mee staat te blinken; voor de mooiste kinderoutfits, een selectie aan deco en speelgoed; bekijk ook hun instagramverhalen, Rienke en Lotte geven er tips voor de leukste combinaties, incl. amusement) – https://www.milorconceptstore.be/#home (Om het thuis nóg gezelliger te maken! Met Sylvie die je maar wat graag helpt en een eerlijke mening geeft) – https://www.fitszottegem.be/ (Omdat we er thuis ook mooi mogen uitzien en je evengoed nu al kan uitkijken naar een topzomer in een leuke outfit. Hilde geeft je met plezier stijladvies) – https://www.haircarestore.be/ (Omdat we misschien allemaal ons haar wat minder frequent zouden durven wassen, hoeven we het daarom niet met minder goeie producten te doen. Leuk weetje: een ander niet nader omschreven bezorgingsdienst maakte een klein foutje dat dankzij Tania van Haircarestore op 1 dag al werd opgelost, duizendmaal dank!) – http://www.bakkerignace.be/ (Omdat hij mijn sympathieke buurman is en nog één van de weinige warme bakkers) – https://www.facebook.com/pages/category/Gardener/Tuinaanleg-onderhoud-Hans-Persoon-1554776741321130/ (Omdat ik mijn eigen man misschien ook niet mag vergeten en je tuin er nu nóg mooier mag uitzien nu je er zoveel tijd in dient door te brengen. Tip: extra tijd om zelf in de tuin te werken, maar je geraakt niet aan je spullen, geef hem een seintje en hij helpt je verder).

Photocredits: https://www.liesboelaertfotografie.be/ (Ook bij haar kan je even informeren om op een mooie zomerdag een shoot van jouw helden en heldinnen of gelijk wie of wat te plannen, zij is echt top!!)

2020…

Het begint al enkele uren voor de klok middernacht slaat. Mensen sturen je hun beste wensen. Het nieuwe jaar goed inzetten, gezondheid, liefde. Meer dan wat je kan verlangen soms. Het sarcasme sluipt in mezelf dan naar boven. Enkele oprechte wensen van mensen die je simpelweg een fijne avond toewensen, dreigen te worden overschaduwd door die van anderen. Zonder twijfel zeer goed bedoelde wensen. Maar welke waarde hebben dergelijke mooie woorden wanneer je terugkijkt in de geschiedenis van dit gesprek en dan ziet dat het laatst gezegd zijnde dateert van anno… euh… exact een jaar geleden? Toegegeven soms op enkele minuten na. Want als bij wonder komen al die berichten quasi op hetzelfde tijdstip jaarlijks aan. Zo net tussen klaarmaken en aan de aperitief starten. Wellicht ergens op de passagierszetel in het naartoe rijden of tijdens een laatste toiletbezoek voordat de mensen aankomen.

Ik klink wellicht nog net iets sarcastischer dan hoe ik het bedoel. Wellicht bereikt er mij volgend jaar geen enkel bericht meer. Ik wil erop hameren dat ik weet dat dit door zovelen echt goed bedoeld werd, maar toegegeven… ik ben niet in de wieg gelegd voor heel dat jaarwisselgedoe. Want wat vieren we eigenlijk? Dat de aarde zomaar eventjes net om zijn ster een rondgang maakte?! 365 dagen… De volgende jaarwisseling mogen we zelfs een dagje uitstellen. Een inhaalmanoeuvre omdat een jaar van 365 dagen een 6-tal uren korter duurt dan het tropisch jaar. Iets van seizoenen die anders te veel zouden verschuiven…

En dan slaat die klok uiteindelijk middernacht… Om het net wat concreter te maken, besluit half Vlaanderen de dieren ook te herinneren aan heel dat gedoe. Met soms alle gevolgen vandien. Een klein half etmaal voordien besloot “Down under” hun oranje vuurzee even te vergeten en ook ettelijke dollars de lucht in te sturen voor wat meer kleur.

En dan is daar die vuurzee aan WhatsApp’s, messengerberichten, ohja de sms, want die bestaat anno 2020 ook nog steeds, instagramberichtjes, enz. Een evolutie is duidelijk zichtbaar. Nog weinig simpele woorden, het zijn vooral filmpjes (vaak doorgestuurd van de ene op de andere, busted!), quotes, kerstkaarten (die het op de bus doen net niet haalden). Challenge: volgend jaar zijn we met z’n allen terug origineel en sturen we enkel nog niet gestandaardiseerde berichten. Of nog origineler? We sturen ze op een moment dat niemand ze verwacht?!

Aan allen die de moeite namen om ook mij een berichtje of een whateverwhatje te sturen: een welgemeende merci! Neem mijn droge “Gelukkig nieuwjaar! X” vooral niet te aux sérieux. Niet dat ik je geen gelukkige tijd toewens, mijn woordenvloed is op die momenten niet wat ze anders is. Waarom? Simpelweg omdat dat niet mijn ding is. De mensen die ik graag zie/heb, zitten in mijn hart en die wens ik elke dag het beste toe.

“Niet mijn ding” zeg ik dan snel en makkelijk. Het is ook allemaal weer dingen afsluiten. Vorig jaar was een moeilijkere. Na 2 maand mocht ik al het jaar van de kleine held afsluiten. Onder ons viertjes en met de nodige tranenvloed ging het er toen aan toe. Hormonen zeggen we dan met enige bravoure. Want toegeven dat we emo zijn, doen we sinds the Nillies niet meer.

2020… wat ooit als futuristisch, de verre toekomst klonk, is nu realiteit. Toegegeven… zoveel is er niet veranderd. We vliegen nog steeds niet met auto’s 10m boven de autostrade, we zijn nog steeds niet binnen het uur aan de andere kant van de wereld. Nee alles ziet er nog steeds hetzelfde uit als toen we naarstig mee kweelden op de tonen van Clouseau tijdens een “Veronica-feestje” op een zonnige bestemming. Of toch bijna, op die palmboom op mijn hoofd na. Welgemeend… een gelukkig nieuwjaar voor jullie allemaal! En kerstkaarten, the old way, ze kunnen etikettegewijs nog tot eind deze maand.

1 jaar pure liefde!

Na een periode van extreme drukte, oorontstekingen, snotjes, keelontstekingen, acute kaccidentjes, maar vooral nog steeds zoveel liefde, zijn we deze maand aangekomen aan zoveel trots en tegelijk herwonnen rauw verdriet. Lieve kleine held, jij bent 1! Officieel niet langer een baby, maar een volwaardige peuter. Op jouw ranke lijfje staat het nog niet geschreven, maar jouw daden liegen er niet om.

Wat heb ik genoten het afgelopen jaar! Mijn hart liep over van liefde, maar maakte me tegelijk heel zwak. Mijn helden, mijn dierbaarste bezit. Ze maken mij zo compleet en zó nuttig. Heel eerlijk? De tijd mocht al wat langer stilstaan. Zo vooral een half jaartje geleden. Maar ik moet leren dat elke fase, elke leeftijd, elk moment zijn waarde heeft.

Ik weet nog hoe ik meer dan 5 jaar geleden de grote held zijn verjaardag beleefde. Een hele dag bolden er tranen over mijn wangen heen. Het trauma van de bevalling bleef mij achtervolgen. Gelukkig had ik iets meer dan een jaar geleden een geweldige vroedvrouw die me dat trauma liet verwerken.

Maar ook op een dag als vandaag rollen ze. Geen trauma, geen rauw verdriet zoals ik eerder schreef. Oprechte ontroering om al dat moois dat jij achterlaat. Het heldenduo laat mij met zoveel warmte genieten. Al heb ik nog vaak een schuldgevoel dat ik dat toen niet kon voelen. Het ligt niet aan jou, grote held. Enkel de brute pech die we samen overleefden, maar die van ons dan weer zo een ijzersterk duo maakt.

Mijn kleine held, zo blij dat jij me liet ervaren dat het ook anders kan. Dat intens geluk op zo een moment ook voor mij mocht zijn weggelegd. En dat ik – en al die duizenden andere vrouwen (in België in 2018 trouwens 1/5) die hun kind het levenslicht lieten zien met behulp van de wetenschap, die zich, dankzij Napoleon, keizersnede liet noemen – mij niet langer zwak of schuldig moet voelen. Een dikke dankjewel! Jij maakte mij, samen met de rest van ons gezin, zoveel sterker, zoveel meer mezelf.

Dit is ongetwijfeld de mooiste fase uit heel mijn leven. De helden (3 trouwens, manlief hoort daar ook bij) en ik. En ook al zette je de dag in lang voor de zon opkwam, al hoorde daar alweer een bezoekje aan de kinderarts bij vandaag, deze dag kon niet mooier zijn. Want jij bent er!

Ik hoop dat dat cijfertje dat je kreeg mijn hart iets minder snel doet kloppen. Niet het geluk, maar de onrust mag nu wel gaan liggen. Een jaar al voel je in je slaap mijn vinger onder je neus gaan, een duwtje in je zij,… allemaal om zeker te zijn dat jij nog steeds bij ons bent. Een werkpuntje voor mezelf de komende maanden. Al moet ik toegeven dat de 6-jarige grote held er ook niet meer van schrikt als het bij hem gebeurt…

De dag begon heel vroeg, zoals ik schreef. Enkele minuten nadat jij wakker werd en zoals gewoonlijk je flesje bij ons dronk, kwam er enthousiast geschuifel en fluisterend gezang vanop de trap. Met “Happy birthday to Lou” opende de grote held de dag. Wat was ik ontroerd! De hormonen… kan ik die na 1 jaar nog inzetten?

We keken samen in bed Tik Tak (ja zó vroeg was het dus), gingen naar beneden en met je favoriete ontbijt, aka “een droge boterham”, kwam de zon je ook feliciteren.

Je begon de week alweer zo ziek als een hond. Naar goeie gewoonte van de laatste maanden ben je er na een koortsdagje weer helemaal bovenop. Gelukkig vóór je verjaardag. Maar elke 3 weken een dipje is niet goed voor mijn hart, de weegschaal, maar vooral jouw eigen ranke lijfje. Voor jouw verjaardag dus nog niet de verwachte buisjes, maar een extra doktersbezoekje.

Een 1-jarige weegt gemiddeld 3x zijn geboortegewicht. Gelukkig geen 12kg happiness intussen, maar 7,5kg puur geluk mocht eigenlijk wel ietsje meer zijn. Na ons verplichte nummertje van moeder natuur bij de pediater, kon jouw dagje echt beginnen. We gingen samen met broer en een vriendje van jou op stap. Met de grote held gingen we destijds naar de dierentuin, met jou zoeken we rustiger oorden op. Maar we genoten minstens even hard! Al moet ik toegeven dat een bezoekje in het ziekenhuis voor het labo wel erg confronterend was voor mezelf. Laat staan als er dan zo een pientere grote held het absoluut nodig vindt om herinneringen aan toen boven te halen. “Wegslikken moederke, ge kunt het!” maak ik mezelf dan wijs.

1 jaar, 3 kunstjes rijker…

Handjes draaien, hoe groot gaat Loutje worden en bravo. Maar naast die kunstjes nog zoveel meer. Je leerde lachen, kraaien, zitten en vooral… kruipen. Geen “poepschuiver” deze keer, maar kruipen met soms Mowgli-achtige moves inbegrepen. Lieve Lou, kleine Mowgli, ondanks talloze kappersbezoekjes blijf je een Mowgli waardig. Wat ooit begon met #denuallegendarischehaartjesvanlou zal moeten wijken voor #deontembareonhandelbarebos. Lou zoals hij is, in zijn puurste vorm!

Hoe klein en tenger je ook bent, hoe ontembaar je bos ook wordt, hoe à l’aise je ook door het leven gaat, ik kon het me niet beter gewenst hebben. Lou zoals hij is, in zijn puurste vorm, pure liefde…