Momhistoire

Als manlief de hele week werkt tot ’s avonds laat, kunnen we maar 2 dingen doen om de avonden te vullen… Foute series checken of online shoppen. Wie mij goed kent, of zelfs nog maar een beetje, weet dat ik soms iets te enthousiast voor dat tweede kies. En aangezien de helden echt wel wat nieuws konden gebruiken…

Uit onderzoek blijkt dat wanneer we beslissingen nemen deze vaak, lees altijd, emotioneel gebeuren. Pas nadien komt de ratio. En dan willen we onze aankoop gaan verantwoorden aan de hand van onderbouwde redenen. Tot zover de verantwoording van al dat geshop en mijn, deze keer, kort professioneel intermezzo. Wanneer dan ook de pakjesbezorger je begint te kennen, weet je dat je bovengemiddeld scoort en officieel bij de shop-a-holic-moms behoort. Al wist ik dat onbewust eigenlijk wel al langer.

De kleine held is deze week nog maar eens op de curves gezakt. Al 4 maand zien we dat scenario verdergaan… Starten op quasi de hoogste curve, om na 4 maand nipt op de laagste te belanden. We hebben besloten om eind deze maand de vaste voeding als bijvoeding te lanceren. Niet mijn initieel plan… Maar blijven zakken, kunnen we echt niet zomaar laten gebeuren. Maak ik me soms zorgen? Ja, beslist wel. Maar als ik zijn guitige blik zie, zijn gebrabbel aanhoor en zijn smalle maar sterke lijfje zie, dan weet ik dat mijn moedergevoel mij nooit in de steek zou laten. Dat we allebei keihard moeten blijven werken. En dan heb ik er die extra voedingsmomentjes gerust voor over. Hoe het verder zal evolueren weet ik uiteraard niet, dus ik moet er geen tekeningetje bij maken hoe moeilijk ik voor hem kan inschatten welk maatje hij “putteke zomer” zal nodig hebben. Blijft hij de kleine Monchichi met slanke billetjes? Of gaat hij de grote held achterna en komt er een serieus groeispurtje aan? Het begint toch wat nipt te zitten in zijn eerste maatjes. Best wel straf om bijna 4 maand met de newborn-spullen te kunnen doen, zeker met een start als deze. Je zou in mijn geval voor minder chansons beginnen zingen… 🎶 C’est bon pour le moral! 🎶 Ik probeerde mezelf er toch al toe te dwingen deze week om langzaamaan afscheid te nemen van de ieniemienie babybroekjes, beter gekend als “leggingskes”, en voor een comfortabel jeanske te gaan. Maar met dat soort billetjes was dat geen voltreffer.

De anders altijd zo welgezinde held, heeft een moeilijke week achter de rug. De eerste microben zijn toch ook gepasseerd. En hij is beslist een weker zieltje dan die grote man. Ook van zijn weelderige haardos heb ik afscheid genomen. Als die broekjes nog niet hoefden, moest ik mijn grenzen toch elders gaan verleggen. Na menig vergelijkingen met onder andere de gebroeders Gallagher, The Beatles, een Monchichi en zelfs Elvis, werd het tijd om hem wat eigenheid te geven. Al moet ik toegeven dat het voor mij nog steeds nogal wennen is.

Ook de grote held kampte met de nodige kwaaltjes deze week. Al jaren heeft hij veel last van groeipijn, die meter 27 kwam er duidelijk niet zonder slag of stoot. Daar waar ik in september naarstig 8 jaar ging shoppen, is nu alles letterlijk te klein. En again… ben ik aan het verantwoorden waarom die aankopen nodig waren.

En dan besef je, wanneer je heel dat hoopje van de twee helden samen legt, dat er best wat zomerse spullen zijn bijgekomen. Het wordt een zomer met sponsen shortjes (waar ik wellicht eeuwig fan van blijf), Marcellekes en matching outfits. Ik ging mijn kinderen nooooooit hetzelfde kleden, maar intussen zijn we van “het mag wel eens met een pyjama” al gegaan naar “zelfde stofje, ander modelletje”. Hou me tegen aub! Wanneer het weer het toelaat, zal de summerspam niet lang op zich laten wachten, wees voorbereid! De grote held is al even enthousiast hierover als mij. Hij vond het vandaag nodig om de eerste short aan te doen van het jaar. En al ben ik fan van korte modelletjes, een langere kon er voor mij wel al door. Oh, wat werd ik goedgezind van dat eerste zonnetje!

Deze week was beslist eentje waar ik niet naar uit keek. Maar het lezen van jullie talrijke reacties zorgde ervoor dat het afsluiten van de fulltime mama-tijd net dat tikkeltje draaglijker werd.

Ik wist het! Dat Momhistoire een goed idee zou zijn. Dat het mij zou helpen in het moeilijk afsluiten. Dat allemaal dankzij jullie. Dus een welgemeende dankjewel! De lat ligt intussen hoog voor mezelf. Ik wil jullie kunnen blijven triggeren met eerlijke histoires met een poging tot ietwat grappige kwinkslagen die minstens een glimlach of aha-erlebnis op jullie gezichten toveren. Zoveel positieve reacties, berichtjes en telefoontjes. Niet verwacht.

Ik heb er bewust niet te veel willen bij stilstaan dat het “de laatste week” was. Een gezellige babbel met feedback over het afgelopen jaar en mijn periode van afwezigheid zorgde ervoor dat de goesting er toch ergens wel weer was om terug te komen. Bijna 2 jaar geleden waagde ik de sprong om mijn professioneel leven helemaal om te gooien. En dat betekende ook dat ik mijn privéleven wat mocht aanpassen. Babyplannen werden opgeschoven, maar geluk in mijn job betekende ook geluk in mijn mama-zijn, geluk voor de helden. En dat vond ik ook. 8 jaar lang ging ik de baan op om artsen te bezoeken. Dat in combinatie met een zelfstandige job als logopediste. 2 werelden die soms mijlenver van elkaar lagen, maar net dat maakte het boeiend voor mij. 2 jaar geleden het roer drastisch omgegooid om mij te mogen verdiepen in zoveel meer. Mijn bijberoep heb ik intussen stopgezet. Ik kan niet beide dingen echt goed doen. Dan maak je keuzes. Als trainer sta ik nu aan de andere kant. Iets wat niet zonder slag of stoot ging. Oké, dit klinkt misschien toch wat dramatisch. Maar laat ons dus zeggen, dat het niet altijd simpel is geweest. Mijn plekje vinden, credibiliteit opbouwen, mezelf ontwikkelen,… Uit mijn comfortzone treden en ook de andere landstaal trotseren. Kortom, nog geen seconde spijt gehad van wat mij nu elke dag zoveel rijker maakt. Kreeg ik er nog eens stuk voor stuk leuke collega’s bij.

Ik zal het maar benoemen zoals het is. Die laatste week was een “specialleke”. Eentje met spuitjes voor de kleine held. Een kleine held, die zeker niet de grootste held is. Daar waar mijn grote held nooit ziek of lastig was door spuitjes of tandjes, is hij mijn kleine dramaman. Geef toe, klinkt beter dan dramaqueen. Maar met wat extra mamaliefde komen we al heel ver en daar geniet ik zelf ook van.

Met een gerust hart kon ik aan deze week beginnen. De kaap van 5 kg zijn we eindelijk voorbij! Ik schreef dan wel naarstig over je bolle kaken, ze smolten als sneeuw voor de zon. We zagen al meer sneeuw dan zon, maar smelten deden ze. Het was soms een zoektocht voor mezelf en heel onze omgeving hoe we extra grammetjes bijeen konden sprokkelen. Maar daar later meer over. In ieder geval ben ik de vroedvrouw eeuwig dankbaar voor de hulp, steun en het geloof in ons.

Ook de grote held sloot de periode mooi af, met een verhuis naar zijn grote kamer. Een lang verhaal… (weer stof voor de toekomst) Maar we zijn zo ongelooflijk trots op de weg die hij al heeft afgelegd.

Die eerste werkdag… Net vandaag moet het facultatieve verlofdag op school zijn. Gelukkig is manlief de hele dag thuis. Zo moest ik de avond- en ochtendrush al niet zien door te komen en had ik de emoties van het achterlaten van mijn kleinste held er niet nog bij.

Die eerste dag ging als een sneltrein voorbij. Heel wat nieuwe dingen komen op mij af, de goesting is er nog steeds. En daarmee kom je ver, heel ver. Geloven in mezelf en motivatie brachten mij al veel verder dan eender wat. Wanneer dan woensdag die eerste crèchedag eraan komt, wordt het wel al wat warmer. Met een klein hartje laat ik jou achter. Iets wat ik nooit heb gekend. Want de eerste keer was er mama waar ik mijn grote held 2,5 jaar achterliet. Maar ik heb er vertrouwen in dat de 2 enthousiaste dames hem met al hun zorgen omringen. Het is dan ook de grote held die plooit. Het oh zo gevoelige zieltje pinkte traantjes weg. Hoe mooi is die broederliefde?! Zijn intussen ego van een bijna zesjarige laat het toegeven ervan echter niet langer toe. Dus laat het ons erbij houden dat er een stofje in zijn oog zat. Allebei dan nog…

En of het een schot in de roos was! Lieve berichtjes, leuke foto’s (waarvan ik er met trots hier eentje van gebruikte),… Mijn gevoel zit helemaal top, de kleine held wordt graag gezien. De dagen vlogen voorbij. Nieuwe projecten wachtten mij op. En met nog zoveel goesting over sloot ik de werkweek af… Voor wat een weekend mocht worden met me-time en qualitytime.

Zaterdagmorgen is sinds kort een momentje voor mezelf. In de meest perfecte omgeving volg ik yoga. Ik moet toegeven na een werkweek een geheel andere ervaring. Ik verken mijn grenzen die ik zowel lichamelijk als mentaal voel. Maar met een open mind kan ik de rest van de dag verderzetten, die enkel en alleen in het teken staat van de 2 helden en mezelf. Manlief heeft immers ook recht op iets voor zichzelf.

Zo hard genoten van de kleine dingen. Stilstaan bij al dat geluk. Nu pas besef ik dat al die onvolmaaktheden samen hebben gezorgd voor dat perfecte plaatje…

Dankje!

De afgelopen 14 weken waren wellicht de meest intense die ik mocht beleven. Een periode van intens geluk, maar ook intense destabiliteit.

Een rollercoaster aan emoties die ervoor gezorgd hebben dat ook dit werd geboren, mijn eigen projectje, Momhistoire.

De maanden die eraan vooraf gingen waren hard, maar ook mooi. Zwanger zijn, niet mijn dada. Zo een ongelooflijk mooi idee wat een lichaam voor je maken kan. Wat je in principe zelf kan. Een klein wezentje dat in je groeit. Vele clichés, die enkel bevestigd kunnen worden. Maar dat besef je pas 1 week na datum. 1 week na datum, dan begon het pas…

36 weken, kotsbeu was ik het! En dan was er die klap. In enkele seconden zie je die maanden voorbij flitsen. Glas vol sterren. Carglass is er niets mee. Een waas, een roes. Minuten lijkt het te duren. Slechts een seconde in werkelijkheid. Ontwaken met armen geklemd, rond jou, mijn kleine wezentje. Tranen komen niet. Dus ik besluit nuchter uit te stappen. De ravage is groot. Maar wij zijn oké. Of dat lijken we toch. Paniek in de ogen van mijn grote kleine held, die intussen ook ter plaatse komt. Het meest gevoelige zieltje uit mijn leven, lijkt even alle controle kwijt te zijn.

We begeven ons richting ziekenhuis. “Pijn, mevrouw?” Daar stond ik nog niet bij stil. “Goed dat u hier bent, mevrouw, met die negatieve bloedgroep ook…” Ook dat was nog niet door mijn gedachten gestoven. Spuitje, monitor en alles zal wel snel voorbij zijn. “Gaat het, mevrouw? We zitten op 3 minuten, u bent in arbeid.” Arbeid? Dus dit was het? Het einde is hier nu? Is alles oké? Is bevallen nu veilig? Al die weken, keek ik uit naar dit moment, was ik het zo beu, en nu twijfels.

2 uur later lijkt alles bekoeld… “U heeft geluk, mevrouw, de contracties nemen af, we kunnen een echo nemen van de baby en dan mag u naar huis.” 3 kwartier duurde het onderzoek. Een niet nader genoemde gynaecoloog, die echt de tijd nam om alles zeker te zijn en mij gerust te stellen. Alles dan toch oké, met mijn kleine erwt, of meloen? Of hoe vergelijk je “dat”? Want oh ja, jij bent beslist niet zo groot als die grote broer van jou. Besloten om toch maar ter observatie te blijven, enfin besloten… Geen keuze. 2 dagen later naar huis. Intussen zondag. Maandag terug aan het werk, voor wat mijn laatste week zou worden als werkende mama voor een tijdje.

Het bange hartje maakt al snel terug plaats voor de afgunst voor het “eendgevoel”. Tergend traag gaat het aftellen. Woensdag 31 oktober 2018 wordt jouw dag! Mijn halloweenbaby… Tot je daar 2 dagen eerder anders over beslist. Jij wil niet als vampier, heks, laat staan pompoen door het leven. Neen de horror, van 5 jaar geleden, komt niet terug. Ik kon het mij niet mooier voorstellen. De natuur die mij riep, de anatomie en wetenschap die anders beslisten. Met een gentle sectio kwam jij ter wereld, mijn perfecte Lou!

Rewind… Perfect? 4 kg 80… Dit moet ik verkeerd gehoord hebben. Jij ging beslist niet zoals jouw grote broer zijn. Of toch? Ik moet eerlijk zijn. Een paar dagen duurde het , eer ik jouw bolle kaken wist te appreciëren. Iets wat weinig moeders durven toegeven. Een gevoel dat ik 2 keer heb gekend. Neen, geen coup de foudre. Ik noemde je naar een minister soms, tot menig jolijt van jouw fans, door het verdwijnen van je hals onder die bolle kaken.

Bezoek, gelukwensen, heerlijke drukte. En het belangrijkste, die 2 trotse mannen. De grote was mijn held, de kleine nog net iets meer. Zo trots om eindelijk, na al die tijd van ongeduld, zichzelf de titel van “grote broer” te kunnen geven. Na enkele dagen mogen we het ziekenhuis verlaten. Euforisch was ik de eerste keer. Maar nu voelde ik rauw verdriet. Mijn kleine baby begon met groeien. Een eerste mijlpaal was voorbij. Een fase in mijn leven die dient afgesloten te worden. Hiervoor ben ik niet klaar…

In de 14 weken die daarop volgen, word ik meermaals geconfronteerd met mezelf. Een mama die moeilijk fases kan afsluiten. Door dit los schrijven, door de geboorte van Momhistoire, denk ik de oplossing te hebben gevonden om mijn herinneringen nog meer kracht bij te zetten door ze te vereeuwigen.