Het begint al enkele uren voor de klok middernacht slaat. Mensen sturen je hun beste wensen. Het nieuwe jaar goed inzetten, gezondheid, liefde. Meer dan wat je kan verlangen soms. Het sarcasme sluipt in mezelf dan naar boven. Enkele oprechte wensen van mensen die je simpelweg een fijne avond toewensen, dreigen te worden overschaduwd door die van anderen. Zonder twijfel zeer goed bedoelde wensen. Maar welke waarde hebben dergelijke mooie woorden wanneer je terugkijkt in de geschiedenis van dit gesprek en dan ziet dat het laatst gezegd zijnde dateert van anno… euh… exact een jaar geleden? Toegegeven soms op enkele minuten na. Want als bij wonder komen al die berichten quasi op hetzelfde tijdstip jaarlijks aan. Zo net tussen klaarmaken en aan de aperitief starten. Wellicht ergens op de passagierszetel in het naartoe rijden of tijdens een laatste toiletbezoek voordat de mensen aankomen.
Ik klink wellicht nog net iets sarcastischer dan hoe ik het bedoel. Wellicht bereikt er mij volgend jaar geen enkel bericht meer. Ik wil erop hameren dat ik weet dat dit door zovelen echt goed bedoeld werd, maar toegegeven… ik ben niet in de wieg gelegd voor heel dat jaarwisselgedoe. Want wat vieren we eigenlijk? Dat de aarde zomaar eventjes net om zijn ster een rondgang maakte?! 365 dagen… De volgende jaarwisseling mogen we zelfs een dagje uitstellen. Een inhaalmanoeuvre omdat een jaar van 365 dagen een 6-tal uren korter duurt dan het tropisch jaar. Iets van seizoenen die anders te veel zouden verschuiven…
En dan slaat die klok uiteindelijk middernacht… Om het net wat concreter te maken, besluit half Vlaanderen de dieren ook te herinneren aan heel dat gedoe. Met soms alle gevolgen vandien. Een klein half etmaal voordien besloot “Down under” hun oranje vuurzee even te vergeten en ook ettelijke dollars de lucht in te sturen voor wat meer kleur.
En dan is daar die vuurzee aan WhatsApp’s, messengerberichten, ohja de sms, want die bestaat anno 2020 ook nog steeds, instagramberichtjes, enz. Een evolutie is duidelijk zichtbaar. Nog weinig simpele woorden, het zijn vooral filmpjes (vaak doorgestuurd van de ene op de andere, busted!), quotes, kerstkaarten (die het op de bus doen net niet haalden). Challenge: volgend jaar zijn we met z’n allen terug origineel en sturen we enkel nog niet gestandaardiseerde berichten. Of nog origineler? We sturen ze op een moment dat niemand ze verwacht?!
Aan allen die de moeite namen om ook mij een berichtje of een whateverwhatje te sturen: een welgemeende merci! Neem mijn droge “Gelukkig nieuwjaar! X” vooral niet te aux sérieux. Niet dat ik je geen gelukkige tijd toewens, mijn woordenvloed is op die momenten niet wat ze anders is. Waarom? Simpelweg omdat dat niet mijn ding is. De mensen die ik graag zie/heb, zitten in mijn hart en die wens ik elke dag het beste toe.
“Niet mijn ding” zeg ik dan snel en makkelijk. Het is ook allemaal weer dingen afsluiten. Vorig jaar was een moeilijkere. Na 2 maand mocht ik al het jaar van de kleine held afsluiten. Onder ons viertjes en met de nodige tranenvloed ging het er toen aan toe. Hormonen zeggen we dan met enige bravoure. Want toegeven dat we emo zijn, doen we sinds the Nillies niet meer.
2020… wat ooit als futuristisch, de verre toekomst klonk, is nu realiteit. Toegegeven… zoveel is er niet veranderd. We vliegen nog steeds niet met auto’s 10m boven de autostrade, we zijn nog steeds niet binnen het uur aan de andere kant van de wereld. Nee alles ziet er nog steeds hetzelfde uit als toen we naarstig mee kweelden op de tonen van Clouseau tijdens een “Veronica-feestje” op een zonnige bestemming. Of toch bijna, op die palmboom op mijn hoofd na. Welgemeend… een gelukkig nieuwjaar voor jullie allemaal! En kerstkaarten, the old way, ze kunnen etikettegewijs nog tot eind deze maand.
Momhistoire 