Een heel jaar keek mijn grote held er al naar uit. Naast zijn communie en het eerste leerjaar, was er ook nog voor het eerst op kamp gaan, dat 2020 speciaal zou maken. Kwam daar even één of ander virus roet in het eten gooien. Toen het verlossende mailtje kwam dat zomerkampen konden doorgaan, wist hij met zijn geluk geen blijf. Toegegeven, helemaal gerust was en ben ik er nog niet in. Maar laat ons vooral in het midden houden of dat nu net wel of net niet alleen iets met dat virus te maken heeft.
Je kind voor het eerst langer dan 24 h in handen geven van mensen die je eigenlijk niet zo goed kent, eigenlijk zelfs helemaal niet, is minstens een avontuur op zich. Maar het feit dat ik ervan overtuigd ben dat de leiding hiervoor goed werd opgeleid, dat deze mensen zoiets alleen maar doen met hart en ziel omdat ze er zoveel goesting in hebben, stelt me enigszins wat geruster.
En toch… Ik noem hem dan wel vaak onze “Grote Held”, hij blijft toch mijn kleine mannetje. Toen de dag aanbrak waarop ik hem ’s avonds zou wegbrengen, brokkelde mijn hart met de minuut wat af, tot dat moment waarop het helemaal brak. Dat moment was zo een uurtje voor we zouden vertrekken. Hij stapte de douche uit. Het afdrogen lukte net iets minder vlot als anders. Of dat maakte ik mezelf toch wijs. En plots overviel het mij. Afdrogen, iets wat hij de komende dagen helemaal zelf zal moeten gaan doen. Terwijl ik normaal de mama ben die streeft naar het ontdekken, ondervinden, snelde ik nu meteen ter hulp. Hij geraakte uiteindelijk afgedroogd, ik daarentegen had wangen waarvan rivieren bleven stromen. Hij droogde de tranen met zijn natte handdoek en zijn immer gevoelige zieltje kwam weer boven. “Mama, dit is niet de laatste keer hé. Ook al leer ik nu alles zelf, ik zal wel doen alsof ik het niet kan wanneer ik terug ben.” Daar waar ik in andere omstandigheden hem een symbolische trap onder zijn kont zou verkopen en we plat zouden liggen van het lachen, namen we elkaar stevig vast en beloofden elkaar gewoon voorzichtig te zijn.
Wat later kwam hij erop terug. Hij stelde me gerust door me te vertellen dat het echt allemaal lieve mensen zijn. Niet één of twee in het bijzonder, niet één die wel wat lastig of nors is, neen, allemaal zijn ze super lief. Het feit al dat dit gevoelige 7-jarige zieltje dit opmerkt, stemt me gelukkig.
Eens we aankwamen, zag ik dat hij het bij het rechte eind had. Na al die weken zonder Scouts, kenden ze mijn razende “Storm”-achtige held nog steeds. Ze namen zijn veel te zware rugzak over (I know, moeders met te grote bagage) en ze gingen samen zijn slaapplek in orde maken. Bijna vergat hij zelfs afscheid te nemen. Hij is er gelukkig en voelt zich op zijn gemak. Dat is wat telt. Het gaf me een gevoel van rust… En intussen? Aftellen… Nog 4 dagen te gaan…
Natuurlijk missen we hem. Zeker met een 20-maander die de hele dag op zoek gaat en “Tom” roept. Het is een deel van zijn groot worden, zijn ontwikkeling, zijn eigen “Persoontje”. Vlieg grote held! Wij kijken alvast uit naar je avonturen…
Momhistoire 