In tijden van complimentendag, alle complimenten naar die prachtige grote held van mij! Wie hem kent, weet dat hij een specialleke is. Stoer, maar ook trots, attent en vooral een heel gevoelig zieltje.
De grote held is niet altijd het beeld van een doorsnee jongen jongen. Zorgzaam en verantwoordelijk. Wie mij dan weer kent, weet dat ik van hem soms een kleine fashionisto heb gemaakt. Hier was lang geen sprake van kapotte knieën. Maar sinds dit jaar is de echte jongen toch ook in hem opgestaan en hebben we toch al een paar broeken richting te container mogen versassen.
De laatste weken al het één en ander geshopt online, maar vorige week was het nog eens tijd voor ons momentje. Hele winkels zou hij passen, een droom voor menig moeders. Wanneer we dan stiekem één van zijn favorietjes “vergeten”, hadden we niet gerekend op dat immense geheugen van hem. Dus moeder, ge moogt nog es terug rijden om die bizon t-shirt.
Hoe het allemaal begon? Ik was nog zwanger van de grote held toen ik via via werd gecontacteerd door een studente fotografie. Zij was op zoek naar een baby van minder dan 4 weken oud. Toen de grote held dan ook die leeftijd bijna bereikte, spraken we af. Het was vooral moeder die dan de smaak te pakken kreeg. Mijn kleine ventje, toen nog, voor de lens zien, deed me, zoals wellicht elke moeder zou doen, smelten.
Een jaartje later was de volgende shoot dan ook een feit. Langzamerhand vond ook ik de weg in het uitzoeken van kledij die net ietsje anders was. Al gauw werd Stormke uit een dozeken geboren. Toch bleven we erop toezien dat alles speelbaar bleef. Neen, hier geen zondagse outfit. Duur of minder duur, elke dag mocht hij er zo uitzien. Ik vind het zelf nogal zonde om veel geld uit te geven om het dan amper te kunnen dragen.
De jaren erna was ik het vooral die hem fotografeerde. Of ik talent heb? Neen, dat denk ik niet. Maar we amuseren ons wel te pletter. Gekke bekken trekken, al onze aankopen showen voor de papa,… Algauw doopten we onszelf ook om tot dé King & Queen van de selfies. Met de zwangerschap van de kleine held hadden we deze keer toch zin om het eens vast te laten leggen. De grote held deed alsof hij nooit iets anders deed…
Tot alles plots een paar maanden geleden in een stroomversnelling kwam. Ik was toen nog zwanger van de kleine held en schuimde naarstig Facebookpagina’s af voor inspiratie. Tot ik plots een oproep zag passeren van een nieuwe webshop die op zoek was naar enkele modelletjes. Trots zoals we hem kennen wou hij zich kandidaat stellen. Guess what? Enkele weken later stond hij voor de lens. En of hij ervan genoot! Dit wou hij nog doen. Zo gezegd, zo gedaan, schreef ik hem in in 2 modellenbureaus.
Het eerste reageerde al vrij snel. We mochten op gesprek komen. Helemaal overdonderd door het grote gebouw en de, voor hem, imposante man, kwam het verlegen zieltje al snel boven. “Dag jongeheer”, de man stak met veel bravoure zijn immense hand uit. De held dook achter mij weg. We gingen mee in een bureau en de man bond er geen doekjes om. “Sorry mevrouw, ik zie het onmiddellijk dit kind is niet gemaakt voor dit soort job.” Job? Excuseer?? Hij vertelde ook dat ze op zoek waren naar kinderen die we ook wel die uit de glazen kast noemen. Die enthousiast zijn, een gesprek aangaan, mooi blijven stilzitten en enkel praten wanneer dat van hen wordt gevraagd. Anders kunnen deze kinderen zich niet in de pose houden waarin ze gevraagd worden. Oh wacht! Ik wil helemaal geen kind uit een glazen kast. Oke, mijn held komt soms uit een dozeken, maar hij moet in de eerste plaats kind zijn. Dat vertelde ik ook aan de man. Hij ging meteen in de verdediging “Mevrouw, u hoeft niet zo teleurgesteld te zijn, het is een mooi kind, maar u kan hem niet dwingen in deze rol.” En alweer… Excuseer? We keerden al snel onze kar en ik besloot dat zoiets niet voor mijn held hoefde te zijn weggelegd. Een degout had ik ervan gekregen.
Tot enkele weken later dat ander bureau ons contacteerde. Ze vroegen ons onmiddellijk voor een opdracht. Eentje die we hebben geweigerd. Ze waren op zoek naar kinderen van maximaal 5 jaar. Ze zouden in een bakfiets moeten kunnen. Met die reus van mij wou ik die ontgoocheling beide partijen liever besparen. De volgende opdracht volgde niet veel later. Geen foto’s deze keer, maar de grote held mocht uitblinken in een reclamecampagne van Het Rode Kruis
Nu de kleine held werd geboren, hebben we nog het één en ander laten vastleggen. En zo groeit de grote held zijn portfolio zienderoge. Gaat het altijd vanzelf? Neen hoor, het zijn de fotografen die de echte kunstenaars zijn!
Fotografe M. Leysen
Intussen volgt ook de kleine held hem op. Ik geef toe dat ik wel trots ben en hen het ook met plezier laat doen. Maar ik weet wel dat ik met de hand op mijn hart kan zeggen, dat ze dit enkel doen als ze het zelf oke vinden. Al besef ik ook dat die kleine held nog niet zoveel mening daarin heeft.
Beide helden zijn intussen ook brandrep. Ook via een oproepje op Facebook. Ze mogen nu leuke spulletjes van De Kleine Ster http://www.kleinester.be showen via mijn eigen lens.
Deze week mocht de grote held nog eens het beste van zichzelf geven.. Het mega-toffe-echt-de-moeite-super-fantastische Lillefant http://www.lillefant.com heeft de grote held ook weer zo een dag gegeven. Zaterdagmorgen mochten we al heel vroeg richting Vosselaar trekken. We wisten niet wat ons te wachten ging staan. Al snel werd het ijs er gebroken. De kinderen die werden gekozen mochten een half dagje hun zalige zelve zijn. Spelen, spelen en nog eens spelen. In samenwerking met Elfendertig fotografie https://elfendertig.com/ werd een gezellige shoot op poten gezet. Ieder kind z’n eigen tafeltje met een doos vol prachtige spullen. Die moeder maar wat graag achteraf heeft gekocht… Oeps… Binnenkort mogen we dat resultaat verwachten. Ik ben dan ook razend benieuwd!! En intussen maak ik de komende week wel weer tijd om te zien wat de helden nog kunnen gebruiken van op al deze leuke adresjes…
En of ik gelukkig word van al dat geleef! I guess I am a real mom…
Momhistoire 