Je hoeft geen hoogbegaafde prof te zijn om te zien dat we niet goed bezig zijn… Iemand die minstens even slim is als het aankomt op gezond verstand, gaf me een inspirerend berichtje. Als we met 10 ons best doen en met 5 er onze laars aan lappen, dan wordt het alleen maar erger. En net dat maakt mij nu zo ongelooflijk kwaad hé! Zo kwaad, dat het er allemaal eens uit moest. Dus bij deze één keer alles eruit gooien en dan mezelf de mond snoeren. Of minstens met een positieve noot eindigen. Tip: lees tot het einde, er staan leuke tips ;-).
Toegegeven, in het begin dacht ik ook dat het een variant van een onschuldige griep was. Maar na enkele weken, denken we er toch al anders over. Niettegenstaande, hebben wij wél altijd rekening gehouden met de richtlijnen, maatregelen die werden genomen. Dat lock-down parties ongelooflijk dom zijn, daar zijn we het allemaal over eens. Maar toch zijn ze maar mooi doorgegaan, met alle gevolgen vandien. Ook samenscholingen van mensen, en dan bedoel ik niet alleen jongeren, blijken precies nog steeds niet iedereen af te schrikken. Dan heb je goede voornemens om een wandeling te maken en zie je maar wat vaak grootouders trots met de kleinkinderen een wandeling maken. Terwijl er zoveel mensen zijn die zo hard hun best doen om ze te missen. Die maar wat inventief zijn om elkaar op andere manieren te kunnen zien.
Het doet wat met een mens. Vorige week was mijn week van paniek. Angst… Maar angst is nooit een goede raadgever. Angst blokkeert je in alles wat je doet. Dus ook in de positieve dingen. En in vreemde tijden als deze moeten we ons optrekken aan die positieve dingen. Eerlijk, in die fase zitten we hier ook nog niet. Maar het feit dat ik al verwoord met een duidelijke nog, is al een goed teken. Niet?
Heel dit gebeuren kunnen we perfect zien als een vorm van verwerking. Verwerking van slecht nieuws, van een andere manier van leven dan die, die je vooropstelde. En God weet voor hoe lang. Dat laatste heet dan misschien meer onzekerheid. Maar het is net die onzekerheid die ons in dit lastig parket brengt. Zoals ik al schreef, dacht ik eerst dat het veel onschuldiger was, dan waar we vandaag staan. Dat is meteen de eerste fase, die van ontkenning. Het gevoel van “Dit gebeurt niet bij mij”. We gaan, zij het nu bewust of onbewust, weigeren om de realiteit onder ogen te zien. Als het ware een natuurlijke manier van zelfbescherming. Zo bepalen we zelf ons tempo, wat we nu nog niet aankunnen stellen we dus nog even uit. Wanneer we dan een stapje verder gaan en alles laten doordringen, worden we vaak boos. Onder die boosheid, die woede, ligt vooral pijn, onmacht en die onzekerheid. Deze fase typeert zich vooral door een gevoel van “Waarom met mij?”. Als het jullie kan gerust stellen, we zitten allemaal in deze onnoemelijke shit. Hoor vooral de fase 2 in mijn woorden. Heel af en toe bevind ik mezelf al eens in de volgende fases, maar laat ons zeggen dat ikzelf dus ook nog wel wat worstel. Die volgende fases typeren zich in eerste instantie in het zoeken naar oplossingen. Oké, vanaf nu blijft iedereen binnen en dan is het volgende week opgelost! Weinig realistisch geef ik toe. Vandaar dat deze fase nog niet het einde betekent. Wanneer die realiteit dan toch even terug naar binnen sluipt, accepteren we onze gevoelens. Alweer gevoelens van angst en onzekerheid. Het is de kunst om die gevoelens om te buigen naar een laatste fase, de fase van vooruitgang, berusting, loslaten. Al betekent dat laatste niet hetzelfde als vergeten en vooral verder doen met waar we ervoor gestopt waren. We zullen het een plaats moeten geven en er dus moeten leren mee omgaan. Klinkt, wat mij betreft, toch allemaal zeer plastisch, onrealistisch en een nog ver van mijn bed show. Maar het maakt het ook ergens tastbaar. Dat het een gevoel is waar we met z’n allen allemaal mee rond lopen. Uit onderzoek is ook gebleken dat de mensen allemaal wat neerslachtiger zijn door de hele situatie. Hoe uit zich dat in mijn dagdagelijkse taken?
Ik heb 2 extreem, bijna onwezenlijk, brave helden. Zij doen dit eigenlijk super. Toegegeven, tegen mijn verwachtingen in. Ik lees heel vaak andere verhalen. Dus op dat vlak mag ik mezelf gelukkig prijzen. Maar wat voor mij vooral zo moeilijk is, is dat uitzichtloze… Dat leven zonder doel, van dag tot dag gewoon gaan. ’s Avonds kruip ik vaak met de gedachte in bed van “Wat was nu ook alweer de meerwaarde van vandaag?”, “Alweer een avond om in bed te kruipen en geen wekker te hoeven zetten” (mijn helden zijn sowieso om 8u00 op, dus de dag begint hier op tijd), “Wat is mijn doel morgen?”. Ik ben van nature een echte planner, op het ziekelijke af. Ik heb nog zoveel plannen in mijn leven, het ene al wat groter dan het andere. Maar ik leef nu vooral met het idee dat al die plannen on hold worden gezet. En het niet weten voor hoe lang… Gek word ik ervan! Om dan nog te zwijgen van de grote held die zijn communie ziet verschuiven naar oktober…
Wel op die momenten moet ik mezelf een halt toeroepen. Hé! Stop! Het gaat hier wel over een pandemie, over de wereldgezondheid, niet over Mevrouw Heldenmoeder wiens leven even on hold staat! Wow, die komt binnen, geef ik zelf toe. Niets zo doeltreffend als jezelf op foute gedachten betrappen. Ik heb besloten het roer om te draaien en in een volgende fase te stappen. Geen idee of ze in het theoretische kader past, maar laat ons zeggen dat ik nogal graag mijn eigen theoretische kaders schep. Ik wil gaan stilstaan bij wat ik wél heb. En dat is… TIJD! Tijd voor mezelf eerlijk gezegd wat minder. Want ik ben nu 24h/24h ingepalmd door de helden. Maar dat brengt mij naadloos bij waar ik wel tijd voor heb. Ik heb al die tijd voordien gehunkerd naar meer tijd met mijn helden. Het leven ging razendsnel en voor je het weet zijn ze groot. Laat Covid-19 voor één keer een geschenk brengen. Het geeft ons tijd om op de pauzeknop te gaan staan. Oke, hier hoort voor sommigen werken bij met wat geschreeuw rond je oren van die bengels. Maar hé, geen tijdverlies meer door ellenlange files. De meeste werkgevers zijn ook wel wat flexibeler zodat je je tijd kan verdelen zoals dat best past in jouw gezinsleven. De oefening maken om een work-life balance te vinden. Geen lachertje hé?!
Laat ons gewoon elke avond even stilstaan bij welk moois zo een dag wél heeft gebracht. In mijn geval hoe mijn helden plots nóg meer naar elkaar toegroeien, hoe de kleine held langzaam evolueert van een “papa’s kindje” naar een “papa én mama’s-kindje”, hoe mijn grote held geniet van de grote daling aan prikkels (en wat meer individuele aandacht), hoe hij leert om op een uiterst positieve manier de aandacht te vragen, hoe hij helpt in het draaiende houden van ons gezin, in het terug inzien hoezeer ik manlief toch nog kan missen, hoe creatief mijn grote held is en dat van mij nu helemaal mag gaan ontwikkelen, hoe ik hierdoor leer loslaten dat mijn huis er niet piekfijn hoeft uit te zien en er dus steeds karton en plakband op de grote tafel is te vinden, hoe ik van op de eerste rij de taalontwikkeling van mijn kleine held kan zien omhoog schieten, hoe ik mijn aangeleerde logo-skills van voorheen weer vanonder het stof mag halen om mij te verdiepen in wat vanaf nu thuisonderwijs is, hoe goed wij wel zijn in het brengen van structuur (dagschema for the win hier), mijn ongeziene kwaliteit in het bakken van koekjes en andere eetbare schepsels (ze zien er vaak niet uit, vandaar mijn woordkeuze). Ik vond ook eindelijk een reden om manlief te overtuigen waarom ik dus in het verleden steeds bezig was om huislijkheid te creëren en hier wel heel vaak van alles wil veranderen. Je ziet nu maar, hoeveel tijd je zomaar thuis doorbrengt hé?! En dan zwijgen we nog over dat zonnetje dat zich na zo een lange winter, die eerder dienst deed als herfst, laat zien.
We hebben het dus nog zo slecht niet. We kunnen, zoals overal zo mooi staat geschreven, de wereld redden door simpelweg niets te doen. Gewoon even op de rem gaan staan. Want geef toe, wat zijn een paar maanden op een mensenleven? We hebben geen pijn en vooral geluk dat we zelf niet getroffen worden. Kon iedereen dat maar zeggen. Dus ik besluit, ik zet mijn eigen egoïsme opzij en begin mee aan het redden van de wereld. En zo zie je maar, hoe een blogbericht schrijven een therapeutisch effect kan hebben… En mocht dat nog niet helpen… Steun de Belgische handelaars en shop online. Ik weet het, niet fijn, maar wees een beetje altruïstisch dezer dagen. 😉
Fijne (shop)adresjes: https://kokonenko.webshopapp.com/ (Dorothy en Nina presenteren je hun familiecafé dat je jammergenoeg nu dus niet kan bezoeken, belevingswinkel en na heel deze heisa staan ze ongetwijfeld weer paraat met tal van activiteiten. Sinds kort in het trotse bezit van een webshop. Tip: zij doen ook boxen met eten, van een gezond diner tot een brunchbox. Wij hebben er morgen eentje, volg mijn instagrampagina voor een foto) – https://www.hiphoi.be/nl/ (Kinderkleding, leuke hebbedingetjes,… Creatieve madame Ellen helpt je in je keuzes. En zoals het een creatieve duizendpoot betaamt presenteert ze je sinds deze week een gloednieuwe website die zeker een bezoekje waard is) –https://www.mealhero.me/ (Een fijn nieuw alternatief uit Erpe-Mere om snel én gezond te koken, zonder veel afwas ook nog eens; wil je een korting van 25 euro op je eerste box? Gebruik deze code: laetitia.coppejans@gmail.com) – https://www.thewonderyears.be/ (Met mijn grote held die op de startpagina mee staat te blinken; voor de mooiste kinderoutfits, een selectie aan deco en speelgoed; bekijk ook hun instagramverhalen, Rienke en Lotte geven er tips voor de leukste combinaties, incl. amusement) – https://www.milorconceptstore.be/#home (Om het thuis nóg gezelliger te maken! Met Sylvie die je maar wat graag helpt en een eerlijke mening geeft) – https://www.fitszottegem.be/ (Omdat we er thuis ook mooi mogen uitzien en je evengoed nu al kan uitkijken naar een topzomer in een leuke outfit. Hilde geeft je met plezier stijladvies) – https://www.haircarestore.be/ (Omdat we misschien allemaal ons haar wat minder frequent zouden durven wassen, hoeven we het daarom niet met minder goeie producten te doen. Leuk weetje: een ander niet nader omschreven bezorgingsdienst maakte een klein foutje dat dankzij Tania van Haircarestore op 1 dag al werd opgelost, duizendmaal dank!) – http://www.bakkerignace.be/ (Omdat hij mijn sympathieke buurman is en nog één van de weinige warme bakkers) – https://www.facebook.com/pages/category/Gardener/Tuinaanleg-onderhoud-Hans-Persoon-1554776741321130/ (Omdat ik mijn eigen man misschien ook niet mag vergeten en je tuin er nu nóg mooier mag uitzien nu je er zoveel tijd in dient door te brengen. Tip: extra tijd om zelf in de tuin te werken, maar je geraakt niet aan je spullen, geef hem een seintje en hij helpt je verder).
Photocredits: https://www.liesboelaertfotografie.be/ (Ook bij haar kan je even informeren om op een mooie zomerdag een shoot van jouw helden en heldinnen of gelijk wie of wat te plannen, zij is echt top!!)
Momhistoire 