momhistoire – Momhistoire

Pijn – Deel III

Terwijl Damocles nog naarstig met zijn zwaard boven ons hoofd balanceerde, gaat mijn verhaal verder aan 19 weken.

De pijnstilling en mijn eerste uren in het uz deden al goed hun werk. De nacht hebben we aan ons voorbij laten gaan. Daar zitten we dan, wij twee, een kamertje in het verloskwartier. Wachtend op een normale kamer. Maar vooral wachtend op een gesprek dat ingepland stond rond de middag. De bespreking, het verdict. Wat had die prof uit Luik “beslist” voor ons?

Intussen op een gewone kamer, zaten we daar te wachten en wachten en wachten… De uren streken voorbij. Uiteindelijk kwamen enkele artsen tegen de vooravond bij ons binnen. Ze startten hun gesprek met “we nemen er misschien beter even een stoel bij”. Ik voelde dat zwaard al dichter tot aan mijn haarlijn reiken. Maar deze keer had ik het niet bij het rechte eind. “Jullie kunnen wanneer jullie dat willen proberen verder te gaan”, al wat daarna kwam, was voor mij niet langer van belang. Het kwam erop neer dat het geen makkelijk parcours zou worden. Dat we van een erg premature baby zouden bevallen en dat het aantal weken wellicht niet met een 3 zou beginnen. We kregen de keuze. Wanneer wij dit niet meer aankonden, was het wel ethisch verantwoord ermee te stoppen. We besloten keihard te vechten! Allemaal, ikzelf en de baby in de eerste plaats, maar ook ons volledige gezin én het team hier. We zouden net zo ver gaan tot de blaas dreigt te worden doorboort door dat verschrikkelijke monster in mij. Belangrijke noot: ik zeg dan wel monster, maar gelukkig niet in vergelijking te brengen met één of andere kwaadaardige tumor die heel mijn lijf zou gaan opvreten. Neen, dat blijft ons gelukkig gespaard, maar op een trager tempo is dat wel de ambitie van Mr. placenta “gravidaris”, zo heet hij voortaan in mijn wereld.

Men besloot mij even op te nemen om de pijnstilling op punt te zetten, zodat ik hier niet elke week hoef te staan. In dat weekje kreeg ik ook het voorrecht om gevaccineerd te worden en werd ik in de watten gelegd door de kinesist, psycholoog, geweldige vroedvrouwen, artsen. Een heel team staat voor ons paraat.

Want ook dat dient gezegd te zijn. Ik had wel een vooroordeel ten opzichte van het groot universitaire “fabriek”, maar niets is minder waar. Niets dan toegewijde mensen, die geboren zijn voor het vak, die het vak uitvoeren met hart en ziel.

Na een weekje keer ik huiswaarts met een cocktail aan pijnstilling, start ik vol goeie moed aan het vervolg van ons verhaal. Daar word ik verder opgevolgd door de vroedvrouw thuis en de kine, die maar wat graag klaar staan om mij thuis op te vangen, zowel fysiek als mentaal. Ik voel dat zij oprecht met ons meeleven. Net als zovelen.

In de tijd die volgt, is de ene dag de andere niet. Elke kleine inspanning betaal ik duur. En vooral de angst die die pijn me inboezemt, maakt dit een lastig traject.

Alweer een weekje later, intussen 21 weken bereikt, gaan we terug richting uz ter controle. Stiekem tel ik een beetje af. Nog minder dan 9 weken. Want laat één ding duidelijk zijn, het is officieel, ik ben zo graag mama, maar ik ben niet graag zwanger!

Ik had een moeilijke nacht, ook de ochtend start moeizaam met de nodige stress. We lopen de gele tunnel onder richting het alom bekende gebouw. Ik grap nog, dat we hier nooit komen zonder slecht nieuws. Oh oh, Murphy, waarom daag ik u zo graag uit?

De arts begint te kijken op de echo, alles zag er perfect in orde uit. “Jullie weten het geslacht?” Ze grapt nog even in het andere geslacht. De sfeer zit goed. De artsen en wijzelf staan dichter bij elkaar dan ik had kunnen voorspellen. Ik ben geen onbekende, laat staan een nummertje? Neen, ik ben “mevrouw Coppejans met hare percreta”. Ze kijkt rustig verder en geeft aan dat we ook dat “boeleke” eens mogen bekijken en niet altijd die lelijke, tegenwerkende placenta. “Oei, allee wa is da? Das niet goed”. Ik grap nog “wilt uw machine niet mee?” Het antwoord dat ik dan krijg, zorgde ervoor dat het laatste draadje voor Damocles nu echt knapte. Ik voel zijn zwaard, recht door mijn hart. Mijn hart bloedt, onophoudelijk, tot op vandaag.

18 mei 2021, de dag dat mijn fysieke pijn overheerst werd en veranderde in een onbeschrijflijke mentale pijn.

2020…

Het begint al enkele uren voor de klok middernacht slaat. Mensen sturen je hun beste wensen. Het nieuwe jaar goed inzetten, gezondheid, liefde. Meer dan wat je kan verlangen soms. Het sarcasme sluipt in mezelf dan naar boven. Enkele oprechte wensen van mensen die je simpelweg een fijne avond toewensen, dreigen te worden overschaduwd door die van anderen. Zonder twijfel zeer goed bedoelde wensen. Maar welke waarde hebben dergelijke mooie woorden wanneer je terugkijkt in de geschiedenis van dit gesprek en dan ziet dat het laatst gezegd zijnde dateert van anno… euh… exact een jaar geleden? Toegegeven soms op enkele minuten na. Want als bij wonder komen al die berichten quasi op hetzelfde tijdstip jaarlijks aan. Zo net tussen klaarmaken en aan de aperitief starten. Wellicht ergens op de passagierszetel in het naartoe rijden of tijdens een laatste toiletbezoek voordat de mensen aankomen.

Ik klink wellicht nog net iets sarcastischer dan hoe ik het bedoel. Wellicht bereikt er mij volgend jaar geen enkel bericht meer. Ik wil erop hameren dat ik weet dat dit door zovelen echt goed bedoeld werd, maar toegegeven… ik ben niet in de wieg gelegd voor heel dat jaarwisselgedoe. Want wat vieren we eigenlijk? Dat de aarde zomaar eventjes net om zijn ster een rondgang maakte?! 365 dagen… De volgende jaarwisseling mogen we zelfs een dagje uitstellen. Een inhaalmanoeuvre omdat een jaar van 365 dagen een 6-tal uren korter duurt dan het tropisch jaar. Iets van seizoenen die anders te veel zouden verschuiven…

En dan slaat die klok uiteindelijk middernacht… Om het net wat concreter te maken, besluit half Vlaanderen de dieren ook te herinneren aan heel dat gedoe. Met soms alle gevolgen vandien. Een klein half etmaal voordien besloot “Down under” hun oranje vuurzee even te vergeten en ook ettelijke dollars de lucht in te sturen voor wat meer kleur.

En dan is daar die vuurzee aan WhatsApp’s, messengerberichten, ohja de sms, want die bestaat anno 2020 ook nog steeds, instagramberichtjes, enz. Een evolutie is duidelijk zichtbaar. Nog weinig simpele woorden, het zijn vooral filmpjes (vaak doorgestuurd van de ene op de andere, busted!), quotes, kerstkaarten (die het op de bus doen net niet haalden). Challenge: volgend jaar zijn we met z’n allen terug origineel en sturen we enkel nog niet gestandaardiseerde berichten. Of nog origineler? We sturen ze op een moment dat niemand ze verwacht?!

Aan allen die de moeite namen om ook mij een berichtje of een whateverwhatje te sturen: een welgemeende merci! Neem mijn droge “Gelukkig nieuwjaar! X” vooral niet te aux sérieux. Niet dat ik je geen gelukkige tijd toewens, mijn woordenvloed is op die momenten niet wat ze anders is. Waarom? Simpelweg omdat dat niet mijn ding is. De mensen die ik graag zie/heb, zitten in mijn hart en die wens ik elke dag het beste toe.

“Niet mijn ding” zeg ik dan snel en makkelijk. Het is ook allemaal weer dingen afsluiten. Vorig jaar was een moeilijkere. Na 2 maand mocht ik al het jaar van de kleine held afsluiten. Onder ons viertjes en met de nodige tranenvloed ging het er toen aan toe. Hormonen zeggen we dan met enige bravoure. Want toegeven dat we emo zijn, doen we sinds the Nillies niet meer.

2020… wat ooit als futuristisch, de verre toekomst klonk, is nu realiteit. Toegegeven… zoveel is er niet veranderd. We vliegen nog steeds niet met auto’s 10m boven de autostrade, we zijn nog steeds niet binnen het uur aan de andere kant van de wereld. Nee alles ziet er nog steeds hetzelfde uit als toen we naarstig mee kweelden op de tonen van Clouseau tijdens een “Veronica-feestje” op een zonnige bestemming. Of toch bijna, op die palmboom op mijn hoofd na. Welgemeend… een gelukkig nieuwjaar voor jullie allemaal! En kerstkaarten, the old way, ze kunnen etikettegewijs nog tot eind deze maand.

Cultuur opsnuiven met de helden

Zondag… wat vroeger een dag voor de heiligen was, is voor ons nu een dag die HEILIG is. Sinds manlief heel wat extra aan het werk is, proberen we op zondag er een doorsnee, cliché, familiedagje van te maken. En zo geschiedde ook vandaag.

Het is niet altijd even simpel om activiteiten te zoeken die zowel voor de grote held als voor onszelf boeiend zijn. En dan zwijgen we nog over de kleine held. We vinden het belangrijk dat onze kinderen ook een beetje cultuur leren appreciëren. Al zouden we wellicht alle vier wel graag eens op een exotisch eiland in het zonnetje vertoeven. In plaats van dat exotisch eiland, maakten we plaats voor het Antwerps Eilandje. En ook daar mochten we vandaag van het zonnetje genieten. Het was er zalig rustig. Wellicht heeft De Ronde er iets mee te maken gehad. We waren er niet rouwig om.

De grote held was al meteen onder de indruk van de architectuur van dit pareltje. Een imposant gebouw, dat de omgeving extra cachet geeft, mijns inziens. Architectuur is iets wat me altijd al geboeid heeft en de grote held gaat me blijkbaar achterna hierin. De prachtige glaspartijen in combinatie met de roestbruine gevel. Helemaal mijn dada.

Eens binnen besloten om toch maar niet de roltrappen te trotseren met een buggy. Zalig zo een hele middag iets meer dan 6 kg liefde om mijn lijf. Als bij wonder was de kleine held enorm onder de indruk. Met zijn 5 maandjes begint hij al aardig geboeid rond te kijken. Het ene verdiep al met meer interesse dan het andere. Ik vermoed dat de kleuren er voor iets tussen zitten. Maar slapen, hoorde er voor hem even niet bij. We genoten alle vier. De grote held van de zoektocht als piraat, die hij soms iets te ernstig nam… De kleine held van de kleuren en subtiele geluiden, maar vooral het dicht bij mama mogen zijn. En ook wij tweetjes van het samen gewoon dingen doen. Onze helden zien genieten. En indrukken opdoen.

We sloten de namiddag af met een heerlijk terrasje in het zonnetje. Een aanrader? Zeker en vast! Maar de volgende keer nemen we wat meer tijd. Pas na de patatjes vertrekken en een half uur stilstaan om de dames van De Ronde te laten passeren, zorgde ervoor dat we nog wel wat misten. Het hoeft niet altijd ver weg te zijn, toch?!

Al is het dankzij dat iets verder weg dat we wel ontdekten dat dat iets is wat we onze helden willen meegeven. Zo een kleine drie jaar geleden probeerden we iets wat eigenlijk niet zo bij mijn persoonlijkheid past. We boekten een reis zonder te weten waar naartoe. Het bleek een citytrip naar Verona te zijn. Met een driejarige, die toen al niet meer in een buggy paste, bezochten we heel Verona. Ik kan alleen maar aanraden om dit zo vroeg mogelijk te doen. Iedere kerk was in zijn hoofd een kasteel. Romeo & Juliette waren zijn grote idolen. We deden kilometers… Elke ochtend gingen we heerlijk ontbijten en begonnen we onze goedgevulde dag. We genoten met volle teugen. Terwijl we rustig samen aten ’s avonds, was de grote held al alle mogelijke toeristenbrochures aan het doornemen om te beslissen wat de dag nadien op de planning moest staan voor hem. Manlief leerde sindsdien naarstig gebruik te maken van Tripadvisor. Een app die er sindsdien elke vakantie bijhoort. En of we goede adresjes bezochten.

Klein detail: Op het slotje stonden onze initialen HLS, de L stond tot de tweede macht. Daar besloten we al dat ons nummertje 2 op aanraden van de grote held “Lou” zou heten.

Of we nu alleen culturele uitstapjes doen en citytrips? Neen! Zeker niet! Wij kunnen ook genieten van een luie dag aan het strand of een tekenfilm in de cinema of gaan wandelen naar een domein met speeltuin, noem maar op. Maar op vakantie proberen we toch altijd op zoek te gaan naar een combinatie van lekker lui, totally kids en een snuifje cultuur. En dat wordt het deze zomer wellicht nog ietsje meer. Er staat nog niets helemaal vast, maar wellicht wordt het een kleinere vakantie deze zomer en gaan we pas in de winter wat langer weg. Zo kan manlief wat extra werken als het weer het toelaat en genieten we er later van wanneer hij even niet verder kan doen. Ons kennende kan dat nog veranderen ook hoor 🙈. In ieder geval, of dit lukt met een baby van nog geen jaartje oud, dat horen jullie sowieso later!