Moedergevoel, je hebt het niet altijd bij het rechte eind

Ik had me vorige week voorgenomen om deze week beslist een stukje helemaal in het teken van de grote held te brengen. Maar een hectische week als deze heeft er anders over beslist. Mijn tere moederhart heeft een rollercoaster aan emoties mogen doorstaan.

Zoals ik vorige keer al aangaf waren de bolle kaken al een tijdje aan het smelten bij de kleine held. Voor de baby die perfect in een reclamespot van een bekend autobandenmerk had kunnen spelen, was nu eerder een figurantenrol in een afslankingsprogramma weggelegd. We kunnen er dan wel om lachen, als we al die curves van hoe een standaard baby er zou moeten uitzien er dan bijleggen, zien we een wel heel erg vlakke lijn verschijnen. Voor de mensen onder jullie die van cijfertjes houden, we begonnen aan een stevig percentiel 92 en bevinden ons intussen nog net binnen de normaalwaarden van een percentiel 3. Wat er op neerkomt dat 4 maanden ons amper een goeie kilogram hebben opgeleverd. Heel wat opvolgbezoekjes van de vroedvrouw, waar we telkens hoopvol vooruit gingen om dan weer ontgoocheld te worden. Het was al een parcours met kleine trapjes. Helaas in de richting die we liever niet zagen. Maar hé, ik heb een alerte en actieve baby. Aanvankelijk dachten we dat het hoge startgewicht gewoon de tijd nam om wat te stabiliseren.

Het nodige gesnotter van de laatste dagen bij het weke zieltje zorgde echter voor een overload aan drinkmomentjes. Dus ergens had ik nu wel een goed gevoel. Al moet ik zeggen dat op dat vlak mijn moedergevoel wel vaker te optimistisch is geweest. Wanneer we dan begin van de week opmerken dat de kleine held plots heel slaperig is, Ja, nóg meer dan anders, komen de voelsprieten al wat rechtop te staan. En als hij dan ook bloed plast, slaan we onmiddellijk alarm.

Ik zie de vroedvrouw al bedenkelijk kijken wanneer de kleertjes uitgaan om richting weegschaal te passeren. Je voelt de bui al hangen. Moedergevoel, je hebt het niet altijd bij het rechte eind. De kleine held is niet bijgekomen, alweer niet, zelfs een beetje afgevallen. Hierbij kunnen we het deze keer echt niet laten. Wat is er mis? Is het daarom dat ik zo een baby heb die meer dan gemiddeld slaapt?

Ik vermoed dat de vroedvrouw de vraagtekens en bezorgdheid in mijn ogen van ver kon lezen. Zij nam dan ook het initiatief om contact op te nemen met de pediater. Zó lang geloofden we samen in hem. Maar nu moesten we elkaar niet overtuigen. We voelden allebei dat dit niet oké was. En wanneer de pediater het verhaal hoort wil hij ons vandaag nog zien.

Met een bang hartje wacht ik mijn beurt af. De kleine held slaapt alweer. Zalige baby! Of toch maar niet… De pediater nam rustig de tijd en dat in combinatie met een baby die plots het begrip krijsen wou gaan ontdekken. Op het eerste zicht ziet hij weinig verkeerd aan de kleine dramaman. Maar de cijfers en een aantal opmerkelijkheden van de afgelopen maanden zijn er… hier moet alles onderzocht worden. Morgen een hele reeks onderzoeken. Wanneer de pediater al de onderzoeken begint toe te lichten, blijf ik al bij de eerste zin steken. Mijn kleine Lou moet onderzocht worden voor mucovisidose… Mijn perfecte wereld waar ik al 4 maand zo van genoot, ondanks de rollercoaster van emoties, spat uiteen. Mijn volmaakte gezin kan er plots helemaal anders uit gaan zien.

Ik wist ergens wel dat er iets niet helemaal ok was. Maar dan heb ik het over kleine kwaaltjes die perfect te behandelen zijn. Maar muco… dat betekent dat er een moment komt dat ik één van mijn twee wereldjes moet afgeven. Wie mij goed kent, weet dat ik mezelf volledig kan verliezen in doemscenario’s. Geen oog deed ik dicht. Meermaals moest manlief mijn paniekaanvallen zien te controleren die nacht.

De dag die daarop volgde met de onderzoeken ging tergend traag voorbij. Maar vooral het onderzoek voor muco bleef de bovenhand nemen in mijn hersenpan. Hiervan zouden we onmiddellijk het resultaat weten. Nam ik dat weer net iets te ernstig… De uren die voorbij gingen alvorens we dat resultaat kregen leken eeuwen te duren. En dan…

Ik vermoed dat we een kwartet aan engelbewaarders hebben zitten ergens. Mijn (bij)geloof heeft weer zege gevierd. De oma en opa van de helden en ook die van mezelf, besloten zeker dat we dit niet verdienden (waarmee ik zeker niet wil zeggen dat mensen dergelijke diagnose überhaupt zouden kunnen verdienen). Ik zou eigenlijk echt beter te voet naar Scherpenheuvel moeten stappen. Dju toch, heb ik horen zeggen dat echt sporten de eerste 6 maanden na een keizersnede uit den boze is… Dat wordt het dan toch maar niet.

In ieder geval moedergevoel, je hebt het niet altijd bij het rechte eind en maar goed ook!

Wat er dan wel aan de hand is met Petit Lou? (Wedden dat meer dan de helft van jullie spontaan aan koekjes dacht?). Door te weinig te drinken hebben zijn niertjes even een wake-up call gedaan. Een kwaaltje dat we kennen van bij de grote held. Er zijn ook een aantal andere factoren die ervoor zorgen dat de verbranding iets te snel gaat, hij weinig opneemt en dat de kleine held dus moeilijk bijkomt. Ook zullen we met enkele allergieën rekening moeten houden. Wat we eraan kunnen doen? Zoals eerder voorzien, starten we weldra met enkele schepjes patatjes en voegen we intussen extra calorieën in poedervorm toe aan zijn voeding. Binnen een maand wordt dat geëvalueerd door de pediater. De vroedvrouw volgt intussen nauwgezet wekelijks alles op. En hopelijk hebben we dan nu toch onze late start genomen.

We zijn echt door een rollercoaster van emoties gegaan. Die angst, gevolgd door opluchting, maar ergens ook onwetendheid. Ik denk dat ik er gebruik moet van maken om mij te excuseren voor mijn niet te genieten zijn bij manlief, maar ook aan de telefoon tegen sommige mensen. Ik wist met mezelf geen blijf. Maar hé, toch beter ik de vieze doze dan de kleine held met die vieze doze-beestjes?!

Ik wil ook dankbaar zijn. Een dikke dankjewel aan mijn broer die de grote held naar de voetbaltraining wou brengen zodat die wat afleiding had van zijn opgedraaide moeder, mijn mama die weer alles samen enkele uren steeds hetzelfde verhaal mocht aanhoren ondanks dat ze zelf heel ongerust was en de nodige extra stressfactoren mocht ondergaan, mijn collega’s die ongelooflijk veel begrip en medeleven hebben getoond, mijn beste vrienden waarbij ik terecht kon voor een babbel, mijn schoonzus voor de babbel en het medeleven, de 2 engeltjes van de crèche die met volle overgave het einde van de week al mijn “eisen” opvolgden en ook een luisterend oor boden en vooral mijn gezin dat mij hielp mijn emoties te kanaliseren. Ik hoop dat iedereen die zo’n zwaar nieuws of zoiets soortgelijks wél te horen moet krijgen een minstens even goed vangnet heeft als wij op enkele dagen. Ik kan me niet voorstellen hoe zij door die hel moeten voor langer dan enkele dagen. Wij mogen ons zeer gelukkig prijzen dat het maar dat is en dat we vrij snel toch al deze duidelijkheid hebben. Wat de toekomst zal brengen weten we uiteraard niet. Maar wellicht niets onoverkomelijks.

Afsluiten wil ik met een positieve noot. Al die emoties gaven spanningen met zich mee, maar leverden intussen 2 kg minder op de weegschaal op. Alweer een stapje dichter bij dat doel. Maar de meest positieve noot… zo gelukkig met het geluk dat ons gegund werd!