Handboek “opvoeden” PLEASE!

Kinderen in vakjes droppen. Iets van alle tijden. Het laatste wat ik wil is mijn zoon in een vakje te droppen. Maar wat als dat vakje net je hele wereld zoveel ruimer maakt?

Mijn kind heeft ADHD, mijn kind heeft ADD, mijn kind heeft HSP, mijn kind heeft dyslexie, mijn kind heeft ASS,… Voor sommigen slechts een verantwoording van het moeilijk gedrag, voor anderen bittere ernst. Je leest het nog maar en rolt misschien met je ogen. Of je bent tegen het labelen of je denkt “hell opvoeding” of je bent voor, dat kan natuurlijk ook. Maar als we het nu eens vanuit een ander standpunt proberen te bekijken? De zogenaamde karaktertrekken als een sterkte aanzien?

Vooreerst wil ik iets rechtzetten. Van al die labels is HSP eentje die niet thuishoort in het rijtje stoornissen, en maar goed ook. Want het kan zoveel meer betekenen dan dat. Je hebt geen HSP, je bent het. Of niet. Dus ook geen gradaties.

Al vrij snel merkte ik op dat mijn grootste held heel gevoelig reageert. Zowel emotioneel als puur tactiel. Meneertje had windpokken. De wereld zou vergaan. Al gauw stond ik terug bij de dokter met angst dat ik iets over het hoofd zag. Een kind gaat immers toch zijn hoofd niet zomaar tegen de grond slaan en smeken dat de pijn zou overgaan, voor… wat windpokken? Al herinner ik me toen ik 4 was de uren dat mijn grootmoeder over mijn rug kwam krabben, de klasgenootjes die voorbij ons huis passeerden ondertussen. Ik moet wellicht nooit eerder ziek geweest zijn. Al gauw sprak de pediater het uit… zou hij niet wat overgevoelig zijn? Meteen op mijn achterste poten. Zoiets concluderen na een gesprek van pakweg 10 minuten. Maar waarom was ik plots zo in de verdedigingslinie gaan staan? Mijn held lijkt op zijn mama. Ook ik heb gestruggled met wat ik nu zie als een grote sterkte. En ook bij hem uit zich dat nu heel sterk. Al denk ik niet dat de diagnose op dat moment kon gesteld worden. Het überhaupt stellen van die diagnose. Bestaat dat?

Heeft iemand verdriet, dan is hij de eerste die het ziet. Al sinds zijn 4 houden we de meest fascinerende gesprekken, want hij kan zo goed aanvoelen hoe anderen zich voelen. Is het zijn karakter, zijn aard? Ja! Maar het zijn ook de dingen die hij op zeer jonge leeftijd zeer bewust heeft meegemaakt die hem hierin nog sterker gevormd hebben. Is het altijd rozengeur en maneschijn? Neen! Maar gaandeweg leert hij dat als hij te veel prikkels krijgt, hij beter een rustige plek op zoekt. Geloof me, we zitten nog vaak op dat punt dat hij net de drukte opzoekt met alle gevolgen vandien. Gaandeweg leren ook wij als ouder dat structuur een basiswoordje is in zijn opvoeding. Anders verliezen we de touwtjes uit handen.

Hij is ook zo gevoelig voor feedback. Nog meer voor bevestiging. En die geven we hem, meer dan ooit. Want ook al zijn ze allebei mijn grote helden, hij blijft nog steeds het grootste wonder. Een vechtertje van bij het prille begin.

Deze week nog volgde ik een lezing hierover. Met een ietwat sceptische blik naar mezelf toe vertrok ik richting de Yogatuin. Ik denk dan wel al enkele jaren dat HSP de verklaring zou zijn van hoe de grote held soms reageert, ook heel wat andere mensen spraken dit al zo uit, maar toch kon het zomaar eens zijn dat ik door mijn te enge kijk de bal missloeg.

Na een half uurtje werd ik helemaal uit mijn lood geslagen. Al van bij het begin hing ik aan de lippen van de spreker. Iemand die me in korte tijd al zoveel bijbracht. Niet louter kennis, maar ze hielp me in het verleden ook al via yoga mezelf terug te vinden in rust en het terugkomen tot de essentie, mezelf. Na dat eerste half uurtje, kwam het besef dat mijn grote held daar zomaar volledig werd beschreven. Het leek echt een lezing die helemaal over hem ging. Wellicht was ik er niet de enige ouder met dat gevoel. En dat maakte dat ik me niet alleen voelde. Soms zijn er momenten dat je zo hard twijfelt aan jezelf, aan de opvoeding die je tracht te geven als gezin. Want opvoeden, het is wellicht de moeilijkste job die we ooit deden. We staan wellicht allemaal wel eens voor een punt waar we twijfelen aan onszelf. Maar die (h)erkenning van een kind dat er voor de buitenwereld uitziet als gewoon een moeilijk, angstig, raar, speciaal, lastig of stout kind, was voor mij de grootste. Het is de grote misvatting dat HSP’ertjes teruggetrokken zieltjes zijn. Het kan, maar dat hoeft het niet altijd te zijn.

De laatste weken gaat het moeilijk. Is het het weer? Is het uitgestelde jaloezie op de kleine held? Is het het einde van de kleuterjaren? Wie zal het zeggen… Ik weet alleen dat het vaak al vermoeiend is geweest. Ik voel soms hoe anderen een beeld vormen van hem dat ik liever niet zag. Maar dankzij deze week, weet ik tenminste dat ik helemaal niet slecht bezig ben. Dat wij als gezin helemaal niet slecht bezig zijn. En dat het een zoveelste fasemoment is waar we terug door moeten.

Mijn initiële bedoeling van dit blogbericht was eerder verantwoorden en vertellen waarin ik hem herkende. Wat mogelijke kenmerken zijn. Wat manieren zouden kunnen zijn om ermee om te gaan. Ten eerste denk ik dat ik nooit een correct beeld daarvan kan geven, dat ik een gekleurde versie zou geven. Ten tweede vind ik dat iedereen met nog maar het minste vermoeden of zelfs niet, ouders, leerkrachten, al wie met kinderen én algemeen mensen omgaat, zo een lezing zou moeten bijwonen. Maar één ding is zeker, ik hoef mij niet te verantwoorden. Ik hoef dit niet allemaal uit te leggen. Hij is zoals hij is. En dat is maar goed ook! Want hij maakt ons gezin mee sterk! Mijn grote held, perfectionist, meest gevoelige zieltje…

En zoals hij het zou zeggen “I love you… forever, forever and ever!”

Met dank voor de leuke foto en de interessante lezing: Www.viapromessa.be