HORMOONTJES & DIPJES

Het zou perfect een aperitief kunnen zijn. Als er ergens taboe over is, dan is het wel de babyblues. En dan kiezen ze nog dit woord omdat postnatale depressie wel heel neerslachtig klinkt. Maar liefst één op de tien moeders glijdt vlak na de geboorte in dit soort depressie. In sommige artikels spreekt men zelfs van 20%. Toch moeten we erkennen dat heel wat moeders deze uitstellen. “Moeders van pas-geborenen voelen soms zoveel druk om hun verantwoordelijkheid op te nemen dat ze hun depressie uitstellen”, beaamde psychiater Ria Docx in een artikel in 2014. Bijna 15% van de kleutermama’s zou rond de leeftijd van 4 jaar met depressieve gevoelens kampen. En dan mogen we ook die nieuwe papa’s niet vergeten. Ook hun gevoelens, de verandering die er ook voor hen is mogen we niet onderschatten.

Een roze wolk, extreem roze wolk. Zoiets roos heb je wellicht nooit eerder gezien. En dat met een, zoals het cliché zou willen, blauw bestempeld kind. Ik zat wellicht op de hoogste wolk die er was. Ondanks dat ik de kleine held er dan wel niet perfect vond uitzien. Mijn leven leek voor het eerst zo compleet, zo perfect. Mijn lichaam had gewerkt, iets verwezenlijkt. Zelfs de naweeën die erbij kwamen ging ik verheerlijken.

Hoe hoger je staat, hoe dieper je valt. 5 dagen later mochten we het ziekenhuis verlaten. Enthousiast waren die 2 andere helden. Rauw verdriet kwam in mij naar boven. Afscheid nemen van een eerste fase. De eerste drempel die we samen over moesten. Al die maanden, tot vervelens toe, jou dicht bij mij hebben. De euforie van die fase af te sluiten was zodanig groot, maar die volgende stap leek onoverkomelijk.

De weken thuis waren een zoektocht. Praktisch gezien liep alles gesmeerd. Fysiek ging het lastig, waardoor ik ook mentaal dreigde te verzwakken. Ik had, met de nadruk op had, een held die na 8 weken al doorsliep. De grote held was er slechts 3, weken welteverstaan. Dus ik besefte maar al te goed hoe hard ik mijn pollekes mocht kussen. Maar net dat maakte dat mijn mentale toestand weinig bespreekbaar was. Althans voor mezelf. Ik had alles wat ik moest hebben. Maar toch bleef ik moe, futloos, geen beetje energie om iets te doen. Waardoor ik mezelf dan weer zag falen als moeder, vrouw, huisvrouw. Daar waar ik met de grote held nooit thuis was, werd nu mijn uitstap er eentje van mijn bed tot aan de zetel. Ik voelde me lui en waardeloos. Duwde mezelf nog dieper in de put. Stelde alles uit. Intussen bleven er dag in dag uit mensen over de vloer komen. Mensen voor wie ik mij maar al te vaak voordeed als perfect gelukkige mama.

Na enkele weken mezelf in deze neerwaartse spiraal toe te laten, besloot ik toch de stap richting huisarts te wagen. Er moest iets mis zijn, iets missen, waardoor ik zo moe was, pijn bleef hebben. Ik voelde me echt gehoord. Mijn bloed werd getrokken en we hadden een uitgebreide babbel. Hij vroeg me of ik me depressief voelde. “Neen, hooguit een beetje neerslachtig.” “En wat denk je dat depressief zijn is?” Mijn huisarts plaatste mij vrij snel met de voeten op de grond. Ik schrok en voelde me eerst nog schuldiger ten opzichte van mijn helden. Maar hij stelde mij gerust. Dit was niks om me schuldig over te voelen, laat staan mij te schamen. Door de borstvoeding was er weinig medicinaal waarmee hij mij kon helpen. Maar ik moest hem beloven elke dag een uurtje te wandelen. Piece of cake… dacht ik. De goeie intenties waren er, maar eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat het er niet elke dag van kwam. Maar ik verplichtte mezelf wel meer buiten te komen. En dat deed me goed dat buitenkomen.

De dag na de consultatie belde ik voor de bloedresultaten. Er moest wel ergens een vitamine zijn die ik tekort kwam. Quasi perfecte bloedwaarden schotelde hij me voor. Wat echter merkwaardiger was, waren mijn hormonen. Postmenopauzale waarden namen deze aan. Dus ja, mannelijke lezers, ik geef toe, hormonen hebben wel degelijk een invloed op ons humeur. Maar… we kunnen er niet aan doen…

Intussen kwam ik meer buiten en ging het langzaamaan iets beter. Ook de vroedvrouw gaf me tal van tips voor wat me-time, waar ik naarstig gebruik van maakte. Maar toch was er iets in mij dat letterlijk wrang bleef aanvoelen. Mijn zelfbeeld was ook niet bepaald hoog. Met 24 kg extra op de teller deze keer, had ik een ferme deuk gekregen. Al waren die eerste 14 er meteen afgevlogen. Maar dat buikje bleef gezwollen staan, ook het litteken van die keizersnede bleef lastig doen. Ik begreep dat ik moest inzien dat 33 jaren op mijn teller meer impact zouden hebben dan die 28 van de vorige keer. Dat ook een tweede keer deze ingreep niet zomaar na een maand niets meer zou betekenen.

Ik geef toe ik heb ietwat laat mijn vervolgafspraak gemaakt bij de gynaecoloog. Dit waardoor ik in plaats van de gebruikelijke 6 weken, pas na 9 weken op nacontrole kon gaan. We hadden een heel vlotte babbel. Ik gooide er alles uit. Want de huisarts had me al geleerd dat dit niets was om je over te schamen. Zoals het hoort, mocht ik terug de onderzoekstafel op. Alles leek normaal, tot hij even stil werd. Er zat daar “iets” dat daar niet thuis hoorde. Een stukje placenta was blijven steken. Hij raadde mij aan dit te laten verwijderen omdat het voor de nodige ongemakken en zelfs gevaren kon zorgen. “Doe maar!”, zei ik enthousiast. Naïef, geef ik toe, te denken dat hij dat op dat moment zomaar kon verwijderen. 10 weken na de bevalling, lag ik terug op materniteit, met mijn baby die nog steeds in dat kleine plastic bakje past. Onder volledige narcose werd het stukje verwijderd. Je gelooft het wellicht moeilijk, maar ik ben ontwaakt als een ander mens. De dag zelf nog mocht ik naar huis, ik voelde me goed, energiek zelfs. Na een weekje was het bolle buikje al gereduceerd tot wat er nu nog is. (Tijd geven, 9 maand ontzwangeren, blablabla, #excuus). Ik geloof dus echt dat het invloed heeft op je gehele functioneren als er ergens iets zit wat niet in je lichaam thuis hoort.

Na 10 weken kon ik eindelijk genieten van al dat moois dat mijn lichaam, dat ik zo vaak vervloek, met wat hulp, op de wereld heeft gezet. Nog 4 weken had ik voor ik terug aan het werk moest. Veel te kort, maar waren het er nog 14 dan had ik dat wellicht ook gezegd. Zo een intense periode. Iets dat niet meer terug komt. Dacht ik…

Ik heb besloten om deze zomer eindelijk eens wat ouderschapsverlof op te nemen. Bij de grote held heb ik dat nooit gedaan. Maar het is er voor een reden. En deze zomer ga ik voor de volle 100% genieten van mijn helden. Ik ben ervan overtuigd dat zo een zomer mij jaar na jaar genoeg energie zal geven om er de rest van het jaar tegenaan te kunnen. Op die manier werd het herstarten een pak draaglijker, omdat we weer nog iets hebben om naar uit te kijken. Nog 103 dagen te gaan 🙈.

Hormoontjes en dipjes. Ik weet er alles van… maar ze hoorden erbij. En of het nu letterlijk door die ingreep kwam, of allemaal in mijn hoofd zat, het maakt niet uit. Ik ben erdoor geraakt. Loopt het nu allemaal altijd van een leien dakje? Neen, ik heb nog moeilijke momentjes. Maar volgens mij heeft iedere mama dat. Om welke reden dan ook. Dat is leven. Ik wou het alleen misschien een beetje bespreekbaar maken…

Deze week las ik hierover nog een interessant artikel in De Morgen. Over burn-out en dergelijke. Misschien inderdaad niet helemaal hetzelfde. Sofie kwam ook in een fase in haar leven terecht waar alles samen kwam en het te veel werd om het allemaal perfect te willen doen. Of we nu mama zijn of niet. 1 zin sprong er voor mij uit “Ik besef nu dat niet de zwakkeren, maar de perfectionisten geveld worden” (dixit S.L.) (https://www.demorgen.be/binnenland/generatie-burn-out-ik-besef-nu-dat-niet-de-zwakkeren-maar-de-perfectionisten-geveld-worden-b611f9ea/). Denk daar maar eens over na…