Als dubieuze of misleidende titel kan deze wel tellen. Voor degene bij wie onmiddellijk de paniek toeslaat, kan ik met een gerust hart stellen dat ons gezin het nog op en top doet. Helaas zijn er ook andere gevallen… Soms een bewuste keuze, helaas niet altijd.
Soms maak je als gezin beter de keuze om niet langer je gezin in zijn standaardvorm te behouden. Vaak is het een verademing zowel voor ouders als voor de kinderen. Soms begint het dan nog maar pas. Gelukkig zie ik wel wat mensen rondom mij die het wel betrekkelijk goed geregeld hebben gekregen. Gelukkig kan ik zelfs stellen dat ik nog geen handje vol van mijn leeftijdsgenoten ken, die deze keuze hebben moeten maken. Meer en meer huwelijken houden geen stand… Toch kan ik voor mezelf zeggen dat ik ze vooral zie in de generatie die mij voorging.
Helaas zijn er ook andere gevallen. Al klinkt gevallen wel iets negatiever dan hoe ik het bedoel. Ik kom zelf uit een gebroken gezin, zoals men dat zegt. Makkelijk ging het er zeker en vast niet altijd aan toe. Maar in tijden van Moederdag kan ik wel stellen dat mijn mama het beste van zichzelf jaren heeft gegeven. Dag en nacht stond ze klaar. Samen stonden we er. Want zij was er voor ons en bij momenten waren de rollen zeker ook omgekeerd.
Maar wat als je helemaal geen keuze had? Wat als het leven voor jou keuzes maakt, die je helemaal niet wou maken. Mama’s die er alleen voor staan, partners die het leven hebben moeten laten… Zelfmoord, hartfalen, plotse dood,… Ik mag er niet aan denken. En toch doe ik het! Via deze blog… Ik wil hen een hart onder de riem steken en gewoon een schouderklopje met een welgemeende “RESPECT”! En hoe hard het ook mag zijn, wij mama’s kunnen dat. Omdat het moet! Omdat je geen keuze hebt!
Er zijn ook papa’s die dit lot hebben moeten ondergaan. Ik hoop dat het ons nooit gebeurd, maar ik ben er zeker van dat de papa die hier thuis rondloopt, er ook alles zou aan doen om het beste van zichzelf te geven en die helden groot te brengen alsof we het samen deden. Maar laat ons daar vooral niet bij stilstaan.
Hoe kom ik dan in Godsnaam aan dit onderwerp? De laatste weken heb ik ook al eens mogen proeven van het single-mama-zijn. Manlief is nu helemaal aan het overschakelen om zelfstandig te worden. Helaas hoort de combinatie met zijn huidige fulltime job daar nog een paar weken bij. Moederkloek draait hier op volle toeren. Hoe hard besef ik nu hoeveel wij hier alles verdeeld hadden. De helden wassen, klaarmaken, naar school en naar de crèche brengen, opvang regelen, zelf ook fulltime werken, zorgen dat er eten in huis is én dat het de kookpotten overleeft, wassen, strijken, poetsen… En dan wil ik ook nog wat tijd voor mezelf op tijd en stond… Naar mijn gevoel een staaltje van perfectionisme dat moeilijk los te laten is. Ik begrijp echt waarom vrouwen vroeger thuis bleven met de kinderen. Zeker in tijden van kroostrijke gezinnen van maar liefst 5 of meer kinderen. Wat een welgemeende chapeau! Het hoedje dus…
Maar vooral een welgemeende chapeau aan die alleenstaande mama’s (en papa’s)! Zij over wie ik het heb, weten het maar al te goed. Hoe doen jullie het? Eén ding wil ik daar nog zeker over kwijt: laat je nooit, echt nooit, nog een schuldgevoel aanpraten dat je het niet goed zou doen, dat je te veel tijd eens voor jezelf zou nemen, te veel op anderen zou terugvallen,… Want niemand, echt niemand, ook geen kleine blogger die het zich een beetje probeert voor te stellen, kan zich verplaatsen in jouw situatie! In je eentje de zorg van je gezin (want ook dat is een gezin) dragen, is een loodzware taak. En daarom, verdienen al die alleenstaande mama’s (en papa’s) een staande ovatie!
Om dat hart nog een beetje meer onder die riem te krijgen, nog wat troost. Al die knuffels zijn alleen voor jou! Ze zien jou zo oprecht graag! Nooit meer ruzie over de opvoeding met je partner. En de mensen die jullie in je leven hebben, zijn er omdat zij het helemaal zelf willen. Omdat ze het luisteren naar jou, je verdriet, je geluk, er altijd hebben willen bijnemen.
Momhistoire 