Zwoele zomeravonden, verschrikkelijk cliché… In een ver verleden brandend vol verlangen tot bijna cultureel erfgoed geschopt… Zwoele zomeravonden, brengen helaas ook slapeloze nachten met zich mee. Positieve noot, het bracht me eindelijk nog eens tot schrijven. Al die weken volgden jullie mijn verhalen. En plots leek dat verdwenen. Niet dus!
De afgelopen weken waren niet zoals gewoonlijk. Een schipperen tussen al mijn rollen waar ik duidelijk mijn weg nog niet helemaal in vond. Maar hè, falen is ook oké! De kleine held geveld door windpokken, de grote held die langzaam helemaal uitkleuterde en dan nog maar zwijgen over manlief die “passie” heruitvond. Weliswaar doel ik op de passie in zijn job.
Wat ben ik ongelooflijk trots op zijn groene vingers. Hij schopte het zelfs zo ver, dat ook ik interesse kreeg in al dat getuinier. Uiteindelijk is het ook allemaal een kwestie van inrichten. Net zoals kinderkamers, leefruimtes,… Op zich weinig verandering. Interieur is nu exterieur, maar nog steeds: ik bedenk, hij voert uit. Wat een team zijn we toch! De werken komen steeds vlotter binnen en hij geraakt eindelijk zijn professioneel ei kwijt. Het brengt wel wat georganiseer met zich mee. Daar waar hij de boodschappen deed, de helden vaak bracht en ging afhalen, het eten al eens klaarmaakte, een wasje instak,… JA! Ik geef toe, ik ben lang verwend geweest! Maar sommige dingen verleer je niet. Al blijf ik boodschappen doen echt wel haten. Het is wat meer geregel voor de helden en ze zagen sindsdien de school- en opvangmuren wat langer. Gelukkig kan ik zeggen dat ze allebei in goede handen daar zijn. En gelukkig maar! Ik maakte ooit de keuze om 45 minuten van huis te gaan wonen en dat bracht gevolgen met zich mee. Ook langs manlief’s zijde hebben we helaas die hulp moeten verliezen. Al heb ik wel een gekke broer, die voor de helden zichzelf in een bochtje naar Zottegem durft te wringen. Je zou hem voor minder 2 keer als peter vragen.
En dan was er dus mijn grote held. Alweer kan ik trots zijn. Met de grootste onderscheiding slaagde hij in het grote kleuterexamen. Toetertesten om U tegen te zeggen. Hij deed het geweldig. Vooral op papier… Sociaal gezien blijft hij een vatje vol ongeremde emotie. Langzaamaan leert hij ze te kanaliseren, maar we voelen aan dat het tijd wordt voor een nieuwe, nog meer gestructureerde omgeving. Intussen had ik ook een vlotte babbel met de nieuwe juf, en ook al is de vakantie nog maar amper gestart, hij ziet het zitten dat eerste leerjaar. Dat zal hij wellicht wel van mij hebben. Ik herinner me nog goed hoe gelukkig ik kon worden van nieuwe schoolspullen… Intussen geniet hij van de vakantie door zich elke dag pottezwart te gaan amuseren.
En dan ons teer zieltje, de kleine held. Hij moest er weer aan geloven. Windpokken deze keer. Het leek de eerste dagen zeer goed mee te vallen. Maar van zodra ik victorie begon te kraaien, leek het kalf te gaan verdrinken… Hij zag er liefjes uit. Slapeloze nachten, hangerige, huilerige baby,… het hoorde er allemaal bij. Gelukkig bleef zijn eeuwige hongergevoel zegevieren en bleven we van die zorg deze keer gespaard. Al moet ik toegeven dat we deze week weer onder de 7kg doken. Ik vermoed dat de warmte er iets mee te maken had, maar we houden het in het oog. De afgelopen 2 weken was meneertje kleine held écht niet te genieten. Tot grote ergernis van al wie hem lief heeft. Ik begon al lichtjes te wanhopen, tot ik de verlossende woorden in zijn opvangboekje las dat de kleine held terug het zonnetje was.
En over dat zonnetje gesproken… Laat ze nog lang blijven. Sinds dit weekend is het zover. Voor het eerst neem ik ouderschapsverlof en ben ik op die manier met nog een beetje extra vakantie maar liefst 6 weken in verlof. Iets wat ik mij heb voorgenomen sinds ik terug aan de slag ben. Wat toen zo veraf leek en waar ik zo naar verlangde, is er dan nu plots. 5 maanden zijn uiteindelijk voorbij gevlogen. Nu tijd om te genieten. En of we dat gaan doen. Een lijstje vol plannen. Ook minder aantrekkelijke plannen, maar daarom niet met minder voldoening. Naast genieten van mijn 3 helden, zullen er ook wat typische jaarlijkse taakjes gebeuren. Maar laat ons vooral focussen op dat eerste. Genieten van al dat geleef.
Momhistoire 