‘t Is weer voorbij die mooie zomer…

‘t Is weer voorbij die mooie zomer… En het was me weer een zomertje. Na het maken van tal van plannen, werkelijk geen enkele uitgevoerd. Een plan B was niet voor handen, een koele verstoorder kwam op ons pad… Met een weinig zeggende naam, vat ik mijn schrijven weer aan. Graves-Basedow, aangenaam… Naar mijn bescheiden mening net iets minder.

Amper 1 week in verlof. Mijn goede voornemen was om eindelijk mijn huisarts een bezoekje te brengen. Al maanden weer hevige migrainedagen, wat me nog meer zorgen baarde was de constante drang naar water, sterk verminderd zicht, veelvuldige kleine toiletbezoekjes,… Zoals het geen goed patiënt betaamt, had ik al mijn eigen diagnose. Na een zwangerschap met diabetes vergroot je kans om dit later te ontwikkelen. Later was er nu. Althans volgens mij. De huisarts prikte bloed, schreef me nog een ander redmiddeltje voor voor de migraine en daags nadien mocht ik bellen voor de resultaten.

De huisarts belde me zelf. Wat een toppertjes toch! Het verdict? Geen diabetes. Was ik even gerust gesteld. Echter de schildklierwaarden waren niet ok. Ik zou naar de endocrinoloog moeten gaan. Plichtsbewust beloofde ik mijn huisarts te bellen voor een afspraak. Maar zij had dit al gedaan voor mij. Ik hoor je al denken “hoe attent”, ik, als doemdenker zijnde, raakte meteen in paniek.

De dag nadien was er eentje vol onderzoeken, scans,… Men zag een serieuze ontsteking. Ik kreeg medicatie voor de hoge hartslag en na nog wat controles ook voor de schildklier. Zonder er een klagerige blog van te willen maken, gevolg saaie zomer waarin ik vooral het begrip moeheid alle eer aan deed.

Het positieve dat ik hieruit kon halen, is dat ik eindelijk leerde genieten van de dingen die er echt toedoen.

Een grote held die zo hard uitkijkt naar zijn grote dag morgen om het eerste leerjaar te mogen betreden. En ook ere wie ere toekomt, de laatste dagen heeft hij werkelijk het beste van zichzelf laten zien. De kleuterpuberteit die langzaam plaats begint te maken voor de maturiteit van een lagere school kind. Trots!

En blij mag ik mezelf gerust noemen dat papa hem ook af en toe wat afleiding heeft gegeven tijdens zijn minieme verlof.

De kleine held die zo hard vecht om letterlijk vooruit te komen in zijn nog prille leventje. Van zitten naar hurk en zo een 5-tal cm vooruit, op die manier komt hij toch overal waar hij wil komen. Al moeten we toegeven dat hij best nog wat werk heeft aan zijn ambities.

Morgen ga ik na 8 weken ook terug aan de slag. Na mijn bevallingsverlof was het voornemen om een zomer vol vakantie te nemen en echt te genieten van mijn gezin. Ietwat anders verlopen, was ik nu meer op een andere manier aan het genieten geweest. Al is “genieten” niet bepaald mijn beste woordkeuze geweest.