Brief aan mijn dochter

Lieve Lucille

Wat als…? Een vraag die ik me de laatste dagen vaak stel. Niemand geloofde in jouw kansen, er werd ons aangeraden na te denken over het afbreken van de zwangerschap, vooral om mezelf te beschermen. Nu ik je daar zie liggen, mijn poppetje, mijn engeltje, mijn heldin… Je doet het geweldig en heel mijn vrouwelijk hebben en houden zou willen wentelen in mijn lijf moest het kunnen. Alleen maar bij de gedachte dat ons leven dan “normaal” was geweest al die tijd. Maar dat we dan jouw prachtige snoetje, jouw ranke lijfje nooit hadden mogen ontmoeten. Van zodra ik je zag, werd ik verliefd. Op je geur, op je kleine oortjes die papa je gaf, op je zachte haartjes, op je grote voetjes in vergelijking met al de rest, op je pianovingers. Op jou, Lucille, licht. En of je ons lichtje bent! Zo blij dat we je de kans op een leven gaven en gevochten hebben als nooit tevoren. De strijd is nog niet gestreden voor ons allebei, maar wat een resultaat…

En dan zijn we plots vandaag, 1 week Lucille. Alles is de afgelopen dagen binnen gesijpeld. Nu pas schijn ik te beseffen welk avontuur we zijn aangegaan. Ik ben blij dat ik de angst toen niet had. Dat ik niet heb beseft welk parcours op leven en dood we allebei speelden. Ik weet nu dat jij er wel komt, maar de angst voor mezelf wordt concreter. Het wetende versus het onwetende balanceert op een dun touw als nooit tevoren. Heel mijn buik zit nog vol van het monster waartegen we al die tijd samen vochten. Nu moet ik alleen verder vechten. Lieve Lucille, ik kan dat niet. Een pathologie die nooit eerder in deze ernst werd gezien. De artsen bestuderen alles met man en macht, maar een eenduidige oplossing is er niet. En dat maakt me zo onzeker, zo angstig. Jij maakt samen met jouw broers mijn leven echt compleet. Maar de schrik om dit leven niet te mogen leiden is zo groot.

Het monster zal langzaam moeten beginnen resorberen. Hoe lang? Dat weten we niet… weken, maanden,… En als dat dan lukt, volgt een operatie in tweede fase. Ook dat boezemt me angst in, weer door die fysieke pijn heen moeten nadat je wakker wordt. Dat onhoudbaar gevoel, dat volledig immobiel zijn, afhankelijk zijn, niet kunnen slapen van de pijn, het ongemak. En dan mag ik blij zijn, dat in de momenten eraan voorafgaand, er geen complicaties optraden. En blij zijn dat dit allemaal maar een tijdelijk gevoel was.

Niet mijn mooiste of beste schrijfsel…

Lieve Lucille, mijn lichtje, geef me kracht mini heldin! Ik voel dat jij het was die me al die tijd sterk hield!

Mama…