Auteur: Laetitia C.

‘t Is weer voorbij die mooie zomer… En het was me weer een zomertje. Na het maken van tal van plannen, werkelijk geen enkele uitgevoerd. Een plan B was niet voor handen, een koele verstoorder kwam op ons pad… Met een weinig zeggende naam, vat ik mijn schrijven weer aan. Graves-Basedow, aangenaam… Naar mijn bescheiden mening net iets minder.

Amper 1 week in verlof. Mijn goede voornemen was om eindelijk mijn huisarts een bezoekje te brengen. Al maanden weer hevige migrainedagen, wat me nog meer zorgen baarde was de constante drang naar water, sterk verminderd zicht, veelvuldige kleine toiletbezoekjes,… Zoals het geen goed patiënt betaamt, had ik al mijn eigen diagnose. Na een zwangerschap met diabetes vergroot je kans om dit later te ontwikkelen. Later was er nu. Althans volgens mij. De huisarts prikte bloed, schreef me nog een ander redmiddeltje voor voor de migraine en daags nadien mocht ik bellen voor de resultaten.

De huisarts belde me zelf. Wat een toppertjes toch! Het verdict? Geen diabetes. Was ik even gerust gesteld. Echter de schildklierwaarden waren niet ok. Ik zou naar de endocrinoloog moeten gaan. Plichtsbewust beloofde ik mijn huisarts te bellen voor een afspraak. Maar zij had dit al gedaan voor mij. Ik hoor je al denken “hoe attent”, ik, als doemdenker zijnde, raakte meteen in paniek.

De dag nadien was er eentje vol onderzoeken, scans,… Men zag een serieuze ontsteking. Ik kreeg medicatie voor de hoge hartslag en na nog wat controles ook voor de schildklier. Zonder er een klagerige blog van te willen maken, gevolg saaie zomer waarin ik vooral het begrip moeheid alle eer aan deed.

Het positieve dat ik hieruit kon halen, is dat ik eindelijk leerde genieten van de dingen die er echt toedoen.

Een grote held die zo hard uitkijkt naar zijn grote dag morgen om het eerste leerjaar te mogen betreden. En ook ere wie ere toekomt, de laatste dagen heeft hij werkelijk het beste van zichzelf laten zien. De kleuterpuberteit die langzaam plaats begint te maken voor de maturiteit van een lagere school kind. Trots!

En blij mag ik mezelf gerust noemen dat papa hem ook af en toe wat afleiding heeft gegeven tijdens zijn minieme verlof.

De kleine held die zo hard vecht om letterlijk vooruit te komen in zijn nog prille leventje. Van zitten naar hurk en zo een 5-tal cm vooruit, op die manier komt hij toch overal waar hij wil komen. Al moeten we toegeven dat hij best nog wat werk heeft aan zijn ambities.

Morgen ga ik na 8 weken ook terug aan de slag. Na mijn bevallingsverlof was het voornemen om een zomer vol vakantie te nemen en echt te genieten van mijn gezin. Ietwat anders verlopen, was ik nu meer op een andere manier aan het genieten geweest. Al is “genieten” niet bepaald mijn beste woordkeuze geweest.

Je zou denken: “tijd zat gehad om te schrijven” Helaas… Ik heb wat goed te maken!

Aan allen: 2 september is voor velen een speciale dag morgen, geniet! Hier staat alvast de boekentas klaar…

Zwoele zomeravonden, verschrikkelijk cliché… In een ver verleden brandend vol verlangen tot bijna cultureel erfgoed geschopt… Zwoele zomeravonden, brengen helaas ook slapeloze nachten met zich mee. Positieve noot, het bracht me eindelijk nog eens tot schrijven. Al die weken volgden jullie mijn verhalen. En plots leek dat verdwenen. Niet dus!

De afgelopen weken waren niet zoals gewoonlijk. Een schipperen tussen al mijn rollen waar ik duidelijk mijn weg nog niet helemaal in vond. Maar hè, falen is ook oké! De kleine held geveld door windpokken, de grote held die langzaam helemaal uitkleuterde en dan nog maar zwijgen over manlief die “passie” heruitvond. Weliswaar doel ik op de passie in zijn job.

Wat ben ik ongelooflijk trots op zijn groene vingers. Hij schopte het zelfs zo ver, dat ook ik interesse kreeg in al dat getuinier. Uiteindelijk is het ook allemaal een kwestie van inrichten. Net zoals kinderkamers, leefruimtes,… Op zich weinig verandering. Interieur is nu exterieur, maar nog steeds: ik bedenk, hij voert uit. Wat een team zijn we toch! De werken komen steeds vlotter binnen en hij geraakt eindelijk zijn professioneel ei kwijt. Het brengt wel wat georganiseer met zich mee. Daar waar hij de boodschappen deed, de helden vaak bracht en ging afhalen, het eten al eens klaarmaakte, een wasje instak,… JA! Ik geef toe, ik ben lang verwend geweest! Maar sommige dingen verleer je niet. Al blijf ik boodschappen doen echt wel haten. Het is wat meer geregel voor de helden en ze zagen sindsdien de school- en opvangmuren wat langer. Gelukkig kan ik zeggen dat ze allebei in goede handen daar zijn. En gelukkig maar! Ik maakte ooit de keuze om 45 minuten van huis te gaan wonen en dat bracht gevolgen met zich mee. Ook langs manlief’s zijde hebben we helaas die hulp moeten verliezen. Al heb ik wel een gekke broer, die voor de helden zichzelf in een bochtje naar Zottegem durft te wringen. Je zou hem voor minder 2 keer als peter vragen.

En dan was er dus mijn grote held. Alweer kan ik trots zijn. Met de grootste onderscheiding slaagde hij in het grote kleuterexamen. Toetertesten om U tegen te zeggen. Hij deed het geweldig. Vooral op papier… Sociaal gezien blijft hij een vatje vol ongeremde emotie. Langzaamaan leert hij ze te kanaliseren, maar we voelen aan dat het tijd wordt voor een nieuwe, nog meer gestructureerde omgeving. Intussen had ik ook een vlotte babbel met de nieuwe juf, en ook al is de vakantie nog maar amper gestart, hij ziet het zitten dat eerste leerjaar. Dat zal hij wellicht wel van mij hebben. Ik herinner me nog goed hoe gelukkig ik kon worden van nieuwe schoolspullen… Intussen geniet hij van de vakantie door zich elke dag pottezwart te gaan amuseren.

En dan ons teer zieltje, de kleine held. Hij moest er weer aan geloven. Windpokken deze keer. Het leek de eerste dagen zeer goed mee te vallen. Maar van zodra ik victorie begon te kraaien, leek het kalf te gaan verdrinken… Hij zag er liefjes uit. Slapeloze nachten, hangerige, huilerige baby,… het hoorde er allemaal bij. Gelukkig bleef zijn eeuwige hongergevoel zegevieren en bleven we van die zorg deze keer gespaard. Al moet ik toegeven dat we deze week weer onder de 7kg doken. Ik vermoed dat de warmte er iets mee te maken had, maar we houden het in het oog. De afgelopen 2 weken was meneertje kleine held écht niet te genieten. Tot grote ergernis van al wie hem lief heeft. Ik begon al lichtjes te wanhopen, tot ik de verlossende woorden in zijn opvangboekje las dat de kleine held terug het zonnetje was.

En over dat zonnetje gesproken… Laat ze nog lang blijven. Sinds dit weekend is het zover. Voor het eerst neem ik ouderschapsverlof en ben ik op die manier met nog een beetje extra vakantie maar liefst 6 weken in verlof. Iets wat ik mij heb voorgenomen sinds ik terug aan de slag ben. Wat toen zo veraf leek en waar ik zo naar verlangde, is er dan nu plots. 5 maanden zijn uiteindelijk voorbij gevlogen. Nu tijd om te genieten. En of we dat gaan doen. Een lijstje vol plannen. Ook minder aantrekkelijke plannen, maar daarom niet met minder voldoening. Naast genieten van mijn 3 helden, zullen er ook wat typische jaarlijkse taakjes gebeuren. Maar laat ons vooral focussen op dat eerste. Genieten van al dat geleef.

Als dubieuze of misleidende titel kan deze wel tellen. Voor degene bij wie onmiddellijk de paniek toeslaat, kan ik met een gerust hart stellen dat ons gezin het nog op en top doet. Helaas zijn er ook andere gevallen… Soms een bewuste keuze, helaas niet altijd.

Soms maak je als gezin beter de keuze om niet langer je gezin in zijn standaardvorm te behouden. Vaak is het een verademing zowel voor ouders als voor de kinderen. Soms begint het dan nog maar pas. Gelukkig zie ik wel wat mensen rondom mij die het wel betrekkelijk goed geregeld hebben gekregen. Gelukkig kan ik zelfs stellen dat ik nog geen handje vol van mijn leeftijdsgenoten ken, die deze keuze hebben moeten maken. Meer en meer huwelijken houden geen stand… Toch kan ik voor mezelf zeggen dat ik ze vooral zie in de generatie die mij voorging.

Helaas zijn er ook andere gevallen. Al klinkt gevallen wel iets negatiever dan hoe ik het bedoel. Ik kom zelf uit een gebroken gezin, zoals men dat zegt. Makkelijk ging het er zeker en vast niet altijd aan toe. Maar in tijden van Moederdag kan ik wel stellen dat mijn mama het beste van zichzelf jaren heeft gegeven. Dag en nacht stond ze klaar. Samen stonden we er. Want zij was er voor ons en bij momenten waren de rollen zeker ook omgekeerd.

Maar wat als je helemaal geen keuze had? Wat als het leven voor jou keuzes maakt, die je helemaal niet wou maken. Mama’s die er alleen voor staan, partners die het leven hebben moeten laten… Zelfmoord, hartfalen, plotse dood,… Ik mag er niet aan denken. En toch doe ik het! Via deze blog… Ik wil hen een hart onder de riem steken en gewoon een schouderklopje met een welgemeende “RESPECT”! En hoe hard het ook mag zijn, wij mama’s kunnen dat. Omdat het moet! Omdat je geen keuze hebt!

Er zijn ook papa’s die dit lot hebben moeten ondergaan. Ik hoop dat het ons nooit gebeurd, maar ik ben er zeker van dat de papa die hier thuis rondloopt, er ook alles zou aan doen om het beste van zichzelf te geven en die helden groot te brengen alsof we het samen deden. Maar laat ons daar vooral niet bij stilstaan.

Hoe kom ik dan in Godsnaam aan dit onderwerp? De laatste weken heb ik ook al eens mogen proeven van het single-mama-zijn. Manlief is nu helemaal aan het overschakelen om zelfstandig te worden. Helaas hoort de combinatie met zijn huidige fulltime job daar nog een paar weken bij. Moederkloek draait hier op volle toeren. Hoe hard besef ik nu hoeveel wij hier alles verdeeld hadden. De helden wassen, klaarmaken, naar school en naar de crèche brengen, opvang regelen, zelf ook fulltime werken, zorgen dat er eten in huis is én dat het de kookpotten overleeft, wassen, strijken, poetsen… En dan wil ik ook nog wat tijd voor mezelf op tijd en stond… Naar mijn gevoel een staaltje van perfectionisme dat moeilijk los te laten is. Ik begrijp echt waarom vrouwen vroeger thuis bleven met de kinderen. Zeker in tijden van kroostrijke gezinnen van maar liefst 5 of meer kinderen. Wat een welgemeende chapeau! Het hoedje dus…

Maar vooral een welgemeende chapeau aan die alleenstaande mama’s (en papa’s)! Zij over wie ik het heb, weten het maar al te goed. Hoe doen jullie het? Eén ding wil ik daar nog zeker over kwijt: laat je nooit, echt nooit, nog een schuldgevoel aanpraten dat je het niet goed zou doen, dat je te veel tijd eens voor jezelf zou nemen, te veel op anderen zou terugvallen,… Want niemand, echt niemand, ook geen kleine blogger die het zich een beetje probeert voor te stellen, kan zich verplaatsen in jouw situatie! In je eentje de zorg van je gezin (want ook dat is een gezin) dragen, is een loodzware taak. En daarom, verdienen al die alleenstaande mama’s (en papa’s) een staande ovatie!

Om dat hart nog een beetje meer onder die riem te krijgen, nog wat troost. Al die knuffels zijn alleen voor jou! Ze zien jou zo oprecht graag! Nooit meer ruzie over de opvoeding met je partner. En de mensen die jullie in je leven hebben, zijn er omdat zij het helemaal zelf willen. Omdat ze het luisteren naar jou, je verdriet, je geluk, er altijd hebben willen bijnemen.

Het zou perfect een aperitief kunnen zijn. Als er ergens taboe over is, dan is het wel de babyblues. En dan kiezen ze nog dit woord omdat postnatale depressie wel heel neerslachtig klinkt. Maar liefst één op de tien moeders glijdt vlak na de geboorte in dit soort depressie. In sommige artikels spreekt men zelfs van 20%. Toch moeten we erkennen dat heel wat moeders deze uitstellen. “Moeders van pas-geborenen voelen soms zoveel druk om hun verantwoordelijkheid op te nemen dat ze hun depressie uitstellen”, beaamde psychiater Ria Docx in een artikel in 2014. Bijna 15% van de kleutermama’s zou rond de leeftijd van 4 jaar met depressieve gevoelens kampen. En dan mogen we ook die nieuwe papa’s niet vergeten. Ook hun gevoelens, de verandering die er ook voor hen is mogen we niet onderschatten.

Een roze wolk, extreem roze wolk. Zoiets roos heb je wellicht nooit eerder gezien. En dat met een, zoals het cliché zou willen, blauw bestempeld kind. Ik zat wellicht op de hoogste wolk die er was. Ondanks dat ik de kleine held er dan wel niet perfect vond uitzien. Mijn leven leek voor het eerst zo compleet, zo perfect. Mijn lichaam had gewerkt, iets verwezenlijkt. Zelfs de naweeën die erbij kwamen ging ik verheerlijken.

Hoe hoger je staat, hoe dieper je valt. 5 dagen later mochten we het ziekenhuis verlaten. Enthousiast waren die 2 andere helden. Rauw verdriet kwam in mij naar boven. Afscheid nemen van een eerste fase. De eerste drempel die we samen over moesten. Al die maanden, tot vervelens toe, jou dicht bij mij hebben. De euforie van die fase af te sluiten was zodanig groot, maar die volgende stap leek onoverkomelijk.

De weken thuis waren een zoektocht. Praktisch gezien liep alles gesmeerd. Fysiek ging het lastig, waardoor ik ook mentaal dreigde te verzwakken. Ik had, met de nadruk op had, een held die na 8 weken al doorsliep. De grote held was er slechts 3, weken welteverstaan. Dus ik besefte maar al te goed hoe hard ik mijn pollekes mocht kussen. Maar net dat maakte dat mijn mentale toestand weinig bespreekbaar was. Althans voor mezelf. Ik had alles wat ik moest hebben. Maar toch bleef ik moe, futloos, geen beetje energie om iets te doen. Waardoor ik mezelf dan weer zag falen als moeder, vrouw, huisvrouw. Daar waar ik met de grote held nooit thuis was, werd nu mijn uitstap er eentje van mijn bed tot aan de zetel. Ik voelde me lui en waardeloos. Duwde mezelf nog dieper in de put. Stelde alles uit. Intussen bleven er dag in dag uit mensen over de vloer komen. Mensen voor wie ik mij maar al te vaak voordeed als perfect gelukkige mama.

Na enkele weken mezelf in deze neerwaartse spiraal toe te laten, besloot ik toch de stap richting huisarts te wagen. Er moest iets mis zijn, iets missen, waardoor ik zo moe was, pijn bleef hebben. Ik voelde me echt gehoord. Mijn bloed werd getrokken en we hadden een uitgebreide babbel. Hij vroeg me of ik me depressief voelde. “Neen, hooguit een beetje neerslachtig.” “En wat denk je dat depressief zijn is?” Mijn huisarts plaatste mij vrij snel met de voeten op de grond. Ik schrok en voelde me eerst nog schuldiger ten opzichte van mijn helden. Maar hij stelde mij gerust. Dit was niks om me schuldig over te voelen, laat staan mij te schamen. Door de borstvoeding was er weinig medicinaal waarmee hij mij kon helpen. Maar ik moest hem beloven elke dag een uurtje te wandelen. Piece of cake… dacht ik. De goeie intenties waren er, maar eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat het er niet elke dag van kwam. Maar ik verplichtte mezelf wel meer buiten te komen. En dat deed me goed dat buitenkomen.

De dag na de consultatie belde ik voor de bloedresultaten. Er moest wel ergens een vitamine zijn die ik tekort kwam. Quasi perfecte bloedwaarden schotelde hij me voor. Wat echter merkwaardiger was, waren mijn hormonen. Postmenopauzale waarden namen deze aan. Dus ja, mannelijke lezers, ik geef toe, hormonen hebben wel degelijk een invloed op ons humeur. Maar… we kunnen er niet aan doen…

Intussen kwam ik meer buiten en ging het langzaamaan iets beter. Ook de vroedvrouw gaf me tal van tips voor wat me-time, waar ik naarstig gebruik van maakte. Maar toch was er iets in mij dat letterlijk wrang bleef aanvoelen. Mijn zelfbeeld was ook niet bepaald hoog. Met 24 kg extra op de teller deze keer, had ik een ferme deuk gekregen. Al waren die eerste 14 er meteen afgevlogen. Maar dat buikje bleef gezwollen staan, ook het litteken van die keizersnede bleef lastig doen. Ik begreep dat ik moest inzien dat 33 jaren op mijn teller meer impact zouden hebben dan die 28 van de vorige keer. Dat ook een tweede keer deze ingreep niet zomaar na een maand niets meer zou betekenen.

Ik geef toe ik heb ietwat laat mijn vervolgafspraak gemaakt bij de gynaecoloog. Dit waardoor ik in plaats van de gebruikelijke 6 weken, pas na 9 weken op nacontrole kon gaan. We hadden een heel vlotte babbel. Ik gooide er alles uit. Want de huisarts had me al geleerd dat dit niets was om je over te schamen. Zoals het hoort, mocht ik terug de onderzoekstafel op. Alles leek normaal, tot hij even stil werd. Er zat daar “iets” dat daar niet thuis hoorde. Een stukje placenta was blijven steken. Hij raadde mij aan dit te laten verwijderen omdat het voor de nodige ongemakken en zelfs gevaren kon zorgen. “Doe maar!”, zei ik enthousiast. Naïef, geef ik toe, te denken dat hij dat op dat moment zomaar kon verwijderen. 10 weken na de bevalling, lag ik terug op materniteit, met mijn baby die nog steeds in dat kleine plastic bakje past. Onder volledige narcose werd het stukje verwijderd. Je gelooft het wellicht moeilijk, maar ik ben ontwaakt als een ander mens. De dag zelf nog mocht ik naar huis, ik voelde me goed, energiek zelfs. Na een weekje was het bolle buikje al gereduceerd tot wat er nu nog is. (Tijd geven, 9 maand ontzwangeren, blablabla, #excuus). Ik geloof dus echt dat het invloed heeft op je gehele functioneren als er ergens iets zit wat niet in je lichaam thuis hoort.

Na 10 weken kon ik eindelijk genieten van al dat moois dat mijn lichaam, dat ik zo vaak vervloek, met wat hulp, op de wereld heeft gezet. Nog 4 weken had ik voor ik terug aan het werk moest. Veel te kort, maar waren het er nog 14 dan had ik dat wellicht ook gezegd. Zo een intense periode. Iets dat niet meer terug komt. Dacht ik…

Ik heb besloten om deze zomer eindelijk eens wat ouderschapsverlof op te nemen. Bij de grote held heb ik dat nooit gedaan. Maar het is er voor een reden. En deze zomer ga ik voor de volle 100% genieten van mijn helden. Ik ben ervan overtuigd dat zo een zomer mij jaar na jaar genoeg energie zal geven om er de rest van het jaar tegenaan te kunnen. Op die manier werd het herstarten een pak draaglijker, omdat we weer nog iets hebben om naar uit te kijken. Nog 103 dagen te gaan 🙈.

Hormoontjes en dipjes. Ik weet er alles van… maar ze hoorden erbij. En of het nu letterlijk door die ingreep kwam, of allemaal in mijn hoofd zat, het maakt niet uit. Ik ben erdoor geraakt. Loopt het nu allemaal altijd van een leien dakje? Neen, ik heb nog moeilijke momentjes. Maar volgens mij heeft iedere mama dat. Om welke reden dan ook. Dat is leven. Ik wou het alleen misschien een beetje bespreekbaar maken…

Deze week las ik hierover nog een interessant artikel in De Morgen. Over burn-out en dergelijke. Misschien inderdaad niet helemaal hetzelfde. Sofie kwam ook in een fase in haar leven terecht waar alles samen kwam en het te veel werd om het allemaal perfect te willen doen. Of we nu mama zijn of niet. 1 zin sprong er voor mij uit “Ik besef nu dat niet de zwakkeren, maar de perfectionisten geveld worden” (dixit S.L.) (https://www.demorgen.be/binnenland/generatie-burn-out-ik-besef-nu-dat-niet-de-zwakkeren-maar-de-perfectionisten-geveld-worden-b611f9ea/). Denk daar maar eens over na…

Kinderen in vakjes droppen. Iets van alle tijden. Het laatste wat ik wil is mijn zoon in een vakje te droppen. Maar wat als dat vakje net je hele wereld zoveel ruimer maakt?

Mijn kind heeft ADHD, mijn kind heeft ADD, mijn kind heeft HSP, mijn kind heeft dyslexie, mijn kind heeft ASS,… Voor sommigen slechts een verantwoording van het moeilijk gedrag, voor anderen bittere ernst. Je leest het nog maar en rolt misschien met je ogen. Of je bent tegen het labelen of je denkt “hell opvoeding” of je bent voor, dat kan natuurlijk ook. Maar als we het nu eens vanuit een ander standpunt proberen te bekijken? De zogenaamde karaktertrekken als een sterkte aanzien?

Vooreerst wil ik iets rechtzetten. Van al die labels is HSP eentje die niet thuishoort in het rijtje stoornissen, en maar goed ook. Want het kan zoveel meer betekenen dan dat. Je hebt geen HSP, je bent het. Of niet. Dus ook geen gradaties.

Al vrij snel merkte ik op dat mijn grootste held heel gevoelig reageert. Zowel emotioneel als puur tactiel. Meneertje had windpokken. De wereld zou vergaan. Al gauw stond ik terug bij de dokter met angst dat ik iets over het hoofd zag. Een kind gaat immers toch zijn hoofd niet zomaar tegen de grond slaan en smeken dat de pijn zou overgaan, voor… wat windpokken? Al herinner ik me toen ik 4 was de uren dat mijn grootmoeder over mijn rug kwam krabben, de klasgenootjes die voorbij ons huis passeerden ondertussen. Ik moet wellicht nooit eerder ziek geweest zijn. Al gauw sprak de pediater het uit… zou hij niet wat overgevoelig zijn? Meteen op mijn achterste poten. Zoiets concluderen na een gesprek van pakweg 10 minuten. Maar waarom was ik plots zo in de verdedigingslinie gaan staan? Mijn held lijkt op zijn mama. Ook ik heb gestruggled met wat ik nu zie als een grote sterkte. En ook bij hem uit zich dat nu heel sterk. Al denk ik niet dat de diagnose op dat moment kon gesteld worden. Het überhaupt stellen van die diagnose. Bestaat dat?

Heeft iemand verdriet, dan is hij de eerste die het ziet. Al sinds zijn 4 houden we de meest fascinerende gesprekken, want hij kan zo goed aanvoelen hoe anderen zich voelen. Is het zijn karakter, zijn aard? Ja! Maar het zijn ook de dingen die hij op zeer jonge leeftijd zeer bewust heeft meegemaakt die hem hierin nog sterker gevormd hebben. Is het altijd rozengeur en maneschijn? Neen! Maar gaandeweg leert hij dat als hij te veel prikkels krijgt, hij beter een rustige plek op zoekt. Geloof me, we zitten nog vaak op dat punt dat hij net de drukte opzoekt met alle gevolgen vandien. Gaandeweg leren ook wij als ouder dat structuur een basiswoordje is in zijn opvoeding. Anders verliezen we de touwtjes uit handen.

Hij is ook zo gevoelig voor feedback. Nog meer voor bevestiging. En die geven we hem, meer dan ooit. Want ook al zijn ze allebei mijn grote helden, hij blijft nog steeds het grootste wonder. Een vechtertje van bij het prille begin.

Deze week nog volgde ik een lezing hierover. Met een ietwat sceptische blik naar mezelf toe vertrok ik richting de Yogatuin. Ik denk dan wel al enkele jaren dat HSP de verklaring zou zijn van hoe de grote held soms reageert, ook heel wat andere mensen spraken dit al zo uit, maar toch kon het zomaar eens zijn dat ik door mijn te enge kijk de bal missloeg.

Na een half uurtje werd ik helemaal uit mijn lood geslagen. Al van bij het begin hing ik aan de lippen van de spreker. Iemand die me in korte tijd al zoveel bijbracht. Niet louter kennis, maar ze hielp me in het verleden ook al via yoga mezelf terug te vinden in rust en het terugkomen tot de essentie, mezelf. Na dat eerste half uurtje, kwam het besef dat mijn grote held daar zomaar volledig werd beschreven. Het leek echt een lezing die helemaal over hem ging. Wellicht was ik er niet de enige ouder met dat gevoel. En dat maakte dat ik me niet alleen voelde. Soms zijn er momenten dat je zo hard twijfelt aan jezelf, aan de opvoeding die je tracht te geven als gezin. Want opvoeden, het is wellicht de moeilijkste job die we ooit deden. We staan wellicht allemaal wel eens voor een punt waar we twijfelen aan onszelf. Maar die (h)erkenning van een kind dat er voor de buitenwereld uitziet als gewoon een moeilijk, angstig, raar, speciaal, lastig of stout kind, was voor mij de grootste. Het is de grote misvatting dat HSP’ertjes teruggetrokken zieltjes zijn. Het kan, maar dat hoeft het niet altijd te zijn.

De laatste weken gaat het moeilijk. Is het het weer? Is het uitgestelde jaloezie op de kleine held? Is het het einde van de kleuterjaren? Wie zal het zeggen… Ik weet alleen dat het vaak al vermoeiend is geweest. Ik voel soms hoe anderen een beeld vormen van hem dat ik liever niet zag. Maar dankzij deze week, weet ik tenminste dat ik helemaal niet slecht bezig ben. Dat wij als gezin helemaal niet slecht bezig zijn. En dat het een zoveelste fasemoment is waar we terug door moeten.

Mijn initiële bedoeling van dit blogbericht was eerder verantwoorden en vertellen waarin ik hem herkende. Wat mogelijke kenmerken zijn. Wat manieren zouden kunnen zijn om ermee om te gaan. Ten eerste denk ik dat ik nooit een correct beeld daarvan kan geven, dat ik een gekleurde versie zou geven. Ten tweede vind ik dat iedereen met nog maar het minste vermoeden of zelfs niet, ouders, leerkrachten, al wie met kinderen én algemeen mensen omgaat, zo een lezing zou moeten bijwonen. Maar één ding is zeker, ik hoef mij niet te verantwoorden. Ik hoef dit niet allemaal uit te leggen. Hij is zoals hij is. En dat is maar goed ook! Want hij maakt ons gezin mee sterk! Mijn grote held, perfectionist, meest gevoelige zieltje…

En zoals hij het zou zeggen “I love you… forever, forever and ever!”

Met dank voor de leuke foto en de interessante lezing: Www.viapromessa.be

Ik had me vorige week voorgenomen om deze week beslist een stukje helemaal in het teken van de grote held te brengen. Maar een hectische week als deze heeft er anders over beslist. Mijn tere moederhart heeft een rollercoaster aan emoties mogen doorstaan.

Zoals ik vorige keer al aangaf waren de bolle kaken al een tijdje aan het smelten bij de kleine held. Voor de baby die perfect in een reclamespot van een bekend autobandenmerk had kunnen spelen, was nu eerder een figurantenrol in een afslankingsprogramma weggelegd. We kunnen er dan wel om lachen, als we al die curves van hoe een standaard baby er zou moeten uitzien er dan bijleggen, zien we een wel heel erg vlakke lijn verschijnen. Voor de mensen onder jullie die van cijfertjes houden, we begonnen aan een stevig percentiel 92 en bevinden ons intussen nog net binnen de normaalwaarden van een percentiel 3. Wat er op neerkomt dat 4 maanden ons amper een goeie kilogram hebben opgeleverd. Heel wat opvolgbezoekjes van de vroedvrouw, waar we telkens hoopvol vooruit gingen om dan weer ontgoocheld te worden. Het was al een parcours met kleine trapjes. Helaas in de richting die we liever niet zagen. Maar hé, ik heb een alerte en actieve baby. Aanvankelijk dachten we dat het hoge startgewicht gewoon de tijd nam om wat te stabiliseren.

Het nodige gesnotter van de laatste dagen bij het weke zieltje zorgde echter voor een overload aan drinkmomentjes. Dus ergens had ik nu wel een goed gevoel. Al moet ik zeggen dat op dat vlak mijn moedergevoel wel vaker te optimistisch is geweest. Wanneer we dan begin van de week opmerken dat de kleine held plots heel slaperig is, Ja, nóg meer dan anders, komen de voelsprieten al wat rechtop te staan. En als hij dan ook bloed plast, slaan we onmiddellijk alarm.

Ik zie de vroedvrouw al bedenkelijk kijken wanneer de kleertjes uitgaan om richting weegschaal te passeren. Je voelt de bui al hangen. Moedergevoel, je hebt het niet altijd bij het rechte eind. De kleine held is niet bijgekomen, alweer niet, zelfs een beetje afgevallen. Hierbij kunnen we het deze keer echt niet laten. Wat is er mis? Is het daarom dat ik zo een baby heb die meer dan gemiddeld slaapt?

Ik vermoed dat de vroedvrouw de vraagtekens en bezorgdheid in mijn ogen van ver kon lezen. Zij nam dan ook het initiatief om contact op te nemen met de pediater. Zó lang geloofden we samen in hem. Maar nu moesten we elkaar niet overtuigen. We voelden allebei dat dit niet oké was. En wanneer de pediater het verhaal hoort wil hij ons vandaag nog zien.

Met een bang hartje wacht ik mijn beurt af. De kleine held slaapt alweer. Zalige baby! Of toch maar niet… De pediater nam rustig de tijd en dat in combinatie met een baby die plots het begrip krijsen wou gaan ontdekken. Op het eerste zicht ziet hij weinig verkeerd aan de kleine dramaman. Maar de cijfers en een aantal opmerkelijkheden van de afgelopen maanden zijn er… hier moet alles onderzocht worden. Morgen een hele reeks onderzoeken. Wanneer de pediater al de onderzoeken begint toe te lichten, blijf ik al bij de eerste zin steken. Mijn kleine Lou moet onderzocht worden voor mucovisidose… Mijn perfecte wereld waar ik al 4 maand zo van genoot, ondanks de rollercoaster van emoties, spat uiteen. Mijn volmaakte gezin kan er plots helemaal anders uit gaan zien.

Ik wist ergens wel dat er iets niet helemaal ok was. Maar dan heb ik het over kleine kwaaltjes die perfect te behandelen zijn. Maar muco… dat betekent dat er een moment komt dat ik één van mijn twee wereldjes moet afgeven. Wie mij goed kent, weet dat ik mezelf volledig kan verliezen in doemscenario’s. Geen oog deed ik dicht. Meermaals moest manlief mijn paniekaanvallen zien te controleren die nacht.

De dag die daarop volgde met de onderzoeken ging tergend traag voorbij. Maar vooral het onderzoek voor muco bleef de bovenhand nemen in mijn hersenpan. Hiervan zouden we onmiddellijk het resultaat weten. Nam ik dat weer net iets te ernstig… De uren die voorbij gingen alvorens we dat resultaat kregen leken eeuwen te duren. En dan…

Ik vermoed dat we een kwartet aan engelbewaarders hebben zitten ergens. Mijn (bij)geloof heeft weer zege gevierd. De oma en opa van de helden en ook die van mezelf, besloten zeker dat we dit niet verdienden (waarmee ik zeker niet wil zeggen dat mensen dergelijke diagnose überhaupt zouden kunnen verdienen). Ik zou eigenlijk echt beter te voet naar Scherpenheuvel moeten stappen. Dju toch, heb ik horen zeggen dat echt sporten de eerste 6 maanden na een keizersnede uit den boze is… Dat wordt het dan toch maar niet.

In ieder geval moedergevoel, je hebt het niet altijd bij het rechte eind en maar goed ook!

Wat er dan wel aan de hand is met Petit Lou? (Wedden dat meer dan de helft van jullie spontaan aan koekjes dacht?). Door te weinig te drinken hebben zijn niertjes even een wake-up call gedaan. Een kwaaltje dat we kennen van bij de grote held. Er zijn ook een aantal andere factoren die ervoor zorgen dat de verbranding iets te snel gaat, hij weinig opneemt en dat de kleine held dus moeilijk bijkomt. Ook zullen we met enkele allergieën rekening moeten houden. Wat we eraan kunnen doen? Zoals eerder voorzien, starten we weldra met enkele schepjes patatjes en voegen we intussen extra calorieën in poedervorm toe aan zijn voeding. Binnen een maand wordt dat geëvalueerd door de pediater. De vroedvrouw volgt intussen nauwgezet wekelijks alles op. En hopelijk hebben we dan nu toch onze late start genomen.

We zijn echt door een rollercoaster van emoties gegaan. Die angst, gevolgd door opluchting, maar ergens ook onwetendheid. Ik denk dat ik er gebruik moet van maken om mij te excuseren voor mijn niet te genieten zijn bij manlief, maar ook aan de telefoon tegen sommige mensen. Ik wist met mezelf geen blijf. Maar hé, toch beter ik de vieze doze dan de kleine held met die vieze doze-beestjes?!

Ik wil ook dankbaar zijn. Een dikke dankjewel aan mijn broer die de grote held naar de voetbaltraining wou brengen zodat die wat afleiding had van zijn opgedraaide moeder, mijn mama die weer alles samen enkele uren steeds hetzelfde verhaal mocht aanhoren ondanks dat ze zelf heel ongerust was en de nodige extra stressfactoren mocht ondergaan, mijn collega’s die ongelooflijk veel begrip en medeleven hebben getoond, mijn beste vrienden waarbij ik terecht kon voor een babbel, mijn schoonzus voor de babbel en het medeleven, de 2 engeltjes van de crèche die met volle overgave het einde van de week al mijn “eisen” opvolgden en ook een luisterend oor boden en vooral mijn gezin dat mij hielp mijn emoties te kanaliseren. Ik hoop dat iedereen die zo’n zwaar nieuws of zoiets soortgelijks wél te horen moet krijgen een minstens even goed vangnet heeft als wij op enkele dagen. Ik kan me niet voorstellen hoe zij door die hel moeten voor langer dan enkele dagen. Wij mogen ons zeer gelukkig prijzen dat het maar dat is en dat we vrij snel toch al deze duidelijkheid hebben. Wat de toekomst zal brengen weten we uiteraard niet. Maar wellicht niets onoverkomelijks.

Afsluiten wil ik met een positieve noot. Al die emoties gaven spanningen met zich mee, maar leverden intussen 2 kg minder op de weegschaal op. Alweer een stapje dichter bij dat doel. Maar de meest positieve noot… zo gelukkig met het geluk dat ons gegund werd!